Όταν ξεκίνησα να γράφω σ’ αυτό το μπλογκ ομολογώ ότι δεν περίμενα να λαβαίνω παραγγελιές. Όπως έχω πει ξανά, δεν ήμουν ποτέ η ψυχή του πάρτι, συνεπώς, δεν καταλαβαίνω γιατί να γίνω τώρα (πού καιρός για ευθύνες). Προ ημερών ωστόσο, πληροφορήθηκα από φίλη όνομα και μη-χωριό (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε – και για τη φίλη και για το όνομα. Για το μη-χωριό θα είχε να πει πολλά ο Ντεριντά αλλά μας άφησε χρόνους) ότι το fan base μου απαιτεί ποστ. Μάλιστα! Έχω κι απ’ αυτό και το όνομα αυτού, Ελένη!
Αγαπητή και προσφιλής μοι Ελένη λοιπόν. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτό σας το διάβημα συνδέεται με κάποιο είδους death wish αλλά εγώ χατίρια δε χαλάω. Να σας μιλήσω λοιπόν. Να σας μιλήσω για τον καιρό. Για τον καιρό εντός μου.
Μετά από καταιγίδες και ισχυρούς ανέμους που έπνεαν σε όλη μου την επικράτεια την προηγούμενη περίοδο, τα πράγματα αρχίζουν να συμμορφώνονται. Για την ακρίβεια, έχω κλάσει το χαμηλό βαρομετρικό που επικράτησε κι έκανε τ’ αρχίδια μου να παγώσουν και βαδίζω ολοταχώς προς την ηλιοφάνεια σε όλη μου την επιφάνεια (και την περιφέρεια επίσης). Τα μποφόρ στη δουλειά τα ‘χω χεσμένα διότι μια ζωή την έχομε, που ΄λεγε κι ο μακαρίτης. Άλλωστε, ολόκληρο βουνό εγώ, σκέφτηκα, να μασήσω απ’ το βοριαδάκι; Και φωτιά να πιάσω (που λέει ο λόγος – Θεός φυλάξοι) , κάψε (βρε πούστη), κάψε, τι θα κάψεις από μια καρδιά καμμένη; Γι’ αυτό σας λέγω Ελένη. Μην στεναχωρείστε και μην άγχεσθε. Είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς. Όσο για το χειμώνα που μπαίνει, μην ανησυχείτε. Προβλέπεται λαμπρός!
ΥΓ. Το τεκνό της φωτογραφίας είναι δώρο απ’ το Μιλάνο. Σε καλή μεριά!
:
Επιτέλους...!!! I missed you...
Λεπτομέρειες θα αναζητήσω, και θα παραθέσω κατ'ιδίαν.
Kisses allover your "burning" body.
για μιαν Ελένη... ωραίο blog φιλε. keep going! xxx