Στον αυτόματο πιλότο. Στρίβω ένα τσιγάρο. Αυτά τα γαμόχαρτα λασπώνουν στα ιδρωμένα μου δάχτυλα. Όμως δεν ξέρω ποιος φταίει τελικά. Τα χαρτάκια, η ζέστη ή εγώ.
Η πιο εύκολη λύση είναι να πάρω το βάρος πάνω μου. Ασφαλής λύση και συνήθως αποτελεσματική. Τουλάχιστον για να περάσει κι αυτό. Ό,τι κι αν είναι.
Στρίβω κι ένα ακόμη. Γελάω ανάβοντας το. Θυμάμαι να σου εξηγώ τι θα πει το καπάκι είναι που σε φτιάχνει.
Ο καλύτερος τρόπος για να νιώσω σίγουρος ότι θα υπάρξει αύριο είναι να σηκωθώ το πρωί. Ακόμη κι αν έπειτα περάσω όλη την ημέρα μέσα σ’ ένα διαμέρισμα με τα παράθυρα κλειστά, αναμασώντας τη δικαιολογία ότι έτσι κόβει η ζέστη. Μου ‘χει λείψει μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Να κατεβάσω το παράθυρο να βγάλω το χέρι μου έξω και ν’ αφήσω τον αέρα να χαϊδέψει τα δάχτυλα μου, να τα στεγνώσει για να πάψω να νοτίζω τα χαρτάκια, να μη λασπώνουν πια. Και να φωνάξω. Να φωνάξω δυνατά στη μέση του πουθενά, τρομάζοντας τον οδηγό που αποφάσισε να μας προσπεράσει. Έλα, φώναξε κι εσύ.
Παράξενος είσαι! Είμαι, ναι. Έχω κι εγώ τις παραξενιές μου. Παραγγέλνω πίτσα με τρόπο που κάνει τους φίλους μου να γελούν.
Σας παρακαλώ βάλτε όλα τα υλικά πάνω από το τυρί, να ψηθούν.
Και τα μανιτάρια;
Και τα μανιτάρια.
Μα συνήθως βάζουμε τα μανιτάρια κάτω απ’ το τυρί, για να βράσουν.
Κακώς, γιατί κανονικά πρέπει να ψηθούν.
Διεύθυνση;
Δεν είναι πως μου λείπουν οι προορισμοί. Απλώς φοβάμαι ότι δε θα προλάβω να είμαι στην ώρα μου.
Η πιο εύκολη λύση είναι να πάρω το βάρος πάνω μου. Ασφαλής λύση και συνήθως αποτελεσματική. Τουλάχιστον για να περάσει κι αυτό. Ό,τι κι αν είναι.
Στρίβω κι ένα ακόμη. Γελάω ανάβοντας το. Θυμάμαι να σου εξηγώ τι θα πει το καπάκι είναι που σε φτιάχνει.
Ο καλύτερος τρόπος για να νιώσω σίγουρος ότι θα υπάρξει αύριο είναι να σηκωθώ το πρωί. Ακόμη κι αν έπειτα περάσω όλη την ημέρα μέσα σ’ ένα διαμέρισμα με τα παράθυρα κλειστά, αναμασώντας τη δικαιολογία ότι έτσι κόβει η ζέστη. Μου ‘χει λείψει μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Να κατεβάσω το παράθυρο να βγάλω το χέρι μου έξω και ν’ αφήσω τον αέρα να χαϊδέψει τα δάχτυλα μου, να τα στεγνώσει για να πάψω να νοτίζω τα χαρτάκια, να μη λασπώνουν πια. Και να φωνάξω. Να φωνάξω δυνατά στη μέση του πουθενά, τρομάζοντας τον οδηγό που αποφάσισε να μας προσπεράσει. Έλα, φώναξε κι εσύ.
Παράξενος είσαι! Είμαι, ναι. Έχω κι εγώ τις παραξενιές μου. Παραγγέλνω πίτσα με τρόπο που κάνει τους φίλους μου να γελούν.
Σας παρακαλώ βάλτε όλα τα υλικά πάνω από το τυρί, να ψηθούν.
Και τα μανιτάρια;
Και τα μανιτάρια.
Μα συνήθως βάζουμε τα μανιτάρια κάτω απ’ το τυρί, για να βράσουν.
Κακώς, γιατί κανονικά πρέπει να ψηθούν.
Διεύθυνση;
Δεν είναι πως μου λείπουν οι προορισμοί. Απλώς φοβάμαι ότι δε θα προλάβω να είμαι στην ώρα μου.
