15:17 - σταλαγματιά-σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά (άσε μας ρε λαϊκή σοφία...)
[ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός – κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή περιστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική (γιατί αυτά μόνο σ’ εμένα συμβαίνουν)]
- Γεια σας, ο κύριος Χ; - Μάλιστα. - Σας τηλεφωνώ από την xxxxxbank… - Μάλιστα. - Ήρθατε σήμερα και καταθέσατε τη δόση του δανείου σας... - Σωστά. - Ξέρετε, κατά λάθος σας κράτησα ένα ευρώ παραπάνω. Θα περάσετε να το πάρετε; - Αστειεύεστε... - Όχι! - Τι να σας πω, κρατήστε το για τον κόπο σας... - Μα είναι παράτυπο! - Δεν πειράζει. - Μα πρέπει να σας επιστραφεί! - Δεν το θέλω! - Είναι δικό σας κύριε! - Και τα νεύρα μου επίσης κυρία μου. Χαίρετε. - Δηλαδή τι να κάνω; Μήπως να το πιστώσω στο δάνειο σας; - Κάντε ό,τι σας φωτίσει ο Κύριος. - Ποιος κύριος; - Χαίρετε!
ΥΓ. Δεν μπορεί. Κάποιος μου κάνει πλάκα! [Μάλλον ο Κύριος...]
Αν το γιαούρτι με ροδάκινο που αγόρασα, τελικώς ήταν σκέτο, μήπως έχω έναν ακόμη καλό λόγο να πιστεύω ότι δικαίως έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στις υποσχέσεις που μου δίνονται;