Παραμένοντας στο mood της υπόσχεσης (από το προηγούμενο post) σκέφτηκα κάτι που όμως καλό είναι να μην το ξεστομίσω γιατί θα θεωρηθεί υπόσχεση κι αυτό με κάνει να τρομάζω. Δε θέλω να τρομάζω. Όχι ότι ο συνεχής έλεγχος της κατάστασης βοηθάει απαραίτητα, αλλά να, προσπαθώ να κάνω κι εγώ τα κουμάντα μου. Όπως-όπως.
Για παράδειγμα: Διάβασα τις προάλλες την ιστορία μιας όπερας κι εκνευρίστηκα. Τελικά είναι η ιστορία μιας χωριατοπούλας, λέει. Εγώ άλλα φανταζόμουν.
Άσχετο. Με τις φωτιές τι θα γίνει; Αν είναι να το κάψουν όλο το οικόπεδο να το ξέρουμε κι εμείς να λάβουμε τα μέτρα μας. ‘Η να βάλουμε να μας πάρουνε τα μέτρα. Τα κουμάντα που λέγαμε.
Σήμερα ξύπνησα προσπαθώντας να βρω λέξεις που αντιστοιχούν σε κάθε ένα γράμμα του αγγλικού αλφάβητου, ώσπου να σταματήσει να μουγκρίζει το πλυντήριο. Μάλλον ο ψυχαναγκασμός (μου) δεν έχει όρια.
Κάτι μέρες σαν κι αυτές μου λείπει να ‘μαι θεατής στις στιγμές των άλλων. Απόψε ίσως βγω απ’ το σπίτι. Αν και δε μπορώ να το υποσχεθώ.
Για παράδειγμα: Διάβασα τις προάλλες την ιστορία μιας όπερας κι εκνευρίστηκα. Τελικά είναι η ιστορία μιας χωριατοπούλας, λέει. Εγώ άλλα φανταζόμουν.
Άσχετο. Με τις φωτιές τι θα γίνει; Αν είναι να το κάψουν όλο το οικόπεδο να το ξέρουμε κι εμείς να λάβουμε τα μέτρα μας. ‘Η να βάλουμε να μας πάρουνε τα μέτρα. Τα κουμάντα που λέγαμε.
Σήμερα ξύπνησα προσπαθώντας να βρω λέξεις που αντιστοιχούν σε κάθε ένα γράμμα του αγγλικού αλφάβητου, ώσπου να σταματήσει να μουγκρίζει το πλυντήριο. Μάλλον ο ψυχαναγκασμός (μου) δεν έχει όρια.
Κάτι μέρες σαν κι αυτές μου λείπει να ‘μαι θεατής στις στιγμές των άλλων. Απόψε ίσως βγω απ’ το σπίτι. Αν και δε μπορώ να το υποσχεθώ.
