Παρατηρώ τον κόσμο στο τρένο για το σπίτι, στα πεζοδρόμια που περιμένω για ταξί. Κοιτάζω ανθρώπους να τρώνε μόνοι τους τις Κυριακές – ηλικιωμένοι πια επαναλαμβάνουν ένα τελετουργικό που διαμόρφωσε τη ζωή τους μέχρι αυτή να τελειώσει. Χτυπάω κουδούνια φίλων στη μία και τους ζητάω να μου ψήσουν καφέ βαρύ-γλυκό, σωπαίνω για ν’ ακούσω τα λόγια τους – επιβάλλω τη σιωπή στη σκέψη μου γιατί τελευταία μοιάζει σα να φωνάζει μέσα στο κεφάλι μου τόσο δυνατά ώστε κανένας εξωτερικός ήχος να μην μπορεί να την καλύψει. "Βούλωσε το" της λέω. Συνήθως υπακούει. Και πίνω μια γερή γουλιά καφέ.
Κάποτε μπορούσα να κλείνω τα μάτια μου απλώς και να νιώθω ευτυχής. Τώρα, αυτό δε φτάνει. Χρειάζομαι πολλά περισσότερα απ’ όσα έχω στ’ αλήθεια ανάγκη αλλά δεν έχω το θάρρος να αρνηθώ στον εαυτό μου τα χατίρια που ζητάει. Έχω απομακρυνθεί απ’ την απλότητα. Ίσως φταίει το σύστημα στο οποίο είμαι αναγκασμένος να ανήκω προκειμένου να επιβιώσω, ίσως ο ίδιος, εγώ, που, ενώ ξέρω τι με αφορά και τι όχι, δέχομαι να υπάρχω δίπλα-δίπλα με όσα διαφωνώ.
Πάει καιρός που δεν έχω γράψει λέξη. Εννοώ εδώ. Λέξεις γράφω καθημερινά. Αλλού. Τις οποίες μάλιστα συνδέω με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνονται φράσεις – ναι, τα καταφέρνω. Τις μουτζουρώνω σε χαρτιά, τις σχηματίζω σε πληκτρολόγια, τις σκέφτομαι απλά. Διαβάζω τις φράσεις των άλλων και θαυμάζω τη δομή της σκέψης τους. Ανέκαθεν μου άρεσε να κρυφοκοιτάζω στο μυαλό των άλλων. Όποτε οι συνθήκες βοηθούσαν και δεν με έπαιρναν μυρωδιά. Αυτή άλλωστε είναι και η αξία ενός μυστικού. Ότι δεν αποκαλύπτεται.
Θα μπορούσα να σου πω τα νέα της περιόδου σιωπής που προηγήθηκε κι έτσι να τονώσω το αίσθημα της οικειότητας που φαίνεται πως ξεθώριασε εξαιτίας της απουσίας μου. Όμως γιατί να μπω σε κουραστικές περιγραφές; Αν πρέπει να συνοψίσω σε μια πρόταση: τα πήγαινε-έλα δε σταματούν ποτέ. Καλό είν’ αυτό. Τουλάχιστον έτσι μένει κάτι. Η εμπειρία της εναλλαγής – του τόπου, του κλίματος, της εικόνας. Pas mal, Jean-Paul.
Ξέρω, η παρατήρηση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να συνάγονται και συμπεράσματα. Αλλιώς η διαδικασία μπορεί να πάει στράφι. Σου κάνω δώρο λοιπόν τη βεβαιότητα των ημερών κι ευχές για καλό πάσχα:
Η ανιδιοτέλεια είναι κάτι σαν τα καλλωπιστικά φυτά στα μπαλκόνια του κέντρου της πόλης – υπάρχει ως έννοια για να προσφέρει μια ψευδαίσθηση καλοσύνης.
Κάποτε μπορούσα να κλείνω τα μάτια μου απλώς και να νιώθω ευτυχής. Τώρα, αυτό δε φτάνει. Χρειάζομαι πολλά περισσότερα απ’ όσα έχω στ’ αλήθεια ανάγκη αλλά δεν έχω το θάρρος να αρνηθώ στον εαυτό μου τα χατίρια που ζητάει. Έχω απομακρυνθεί απ’ την απλότητα. Ίσως φταίει το σύστημα στο οποίο είμαι αναγκασμένος να ανήκω προκειμένου να επιβιώσω, ίσως ο ίδιος, εγώ, που, ενώ ξέρω τι με αφορά και τι όχι, δέχομαι να υπάρχω δίπλα-δίπλα με όσα διαφωνώ.
Πάει καιρός που δεν έχω γράψει λέξη. Εννοώ εδώ. Λέξεις γράφω καθημερινά. Αλλού. Τις οποίες μάλιστα συνδέω με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνονται φράσεις – ναι, τα καταφέρνω. Τις μουτζουρώνω σε χαρτιά, τις σχηματίζω σε πληκτρολόγια, τις σκέφτομαι απλά. Διαβάζω τις φράσεις των άλλων και θαυμάζω τη δομή της σκέψης τους. Ανέκαθεν μου άρεσε να κρυφοκοιτάζω στο μυαλό των άλλων. Όποτε οι συνθήκες βοηθούσαν και δεν με έπαιρναν μυρωδιά. Αυτή άλλωστε είναι και η αξία ενός μυστικού. Ότι δεν αποκαλύπτεται.
Θα μπορούσα να σου πω τα νέα της περιόδου σιωπής που προηγήθηκε κι έτσι να τονώσω το αίσθημα της οικειότητας που φαίνεται πως ξεθώριασε εξαιτίας της απουσίας μου. Όμως γιατί να μπω σε κουραστικές περιγραφές; Αν πρέπει να συνοψίσω σε μια πρόταση: τα πήγαινε-έλα δε σταματούν ποτέ. Καλό είν’ αυτό. Τουλάχιστον έτσι μένει κάτι. Η εμπειρία της εναλλαγής – του τόπου, του κλίματος, της εικόνας. Pas mal, Jean-Paul.
Ξέρω, η παρατήρηση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Πρέπει να συνάγονται και συμπεράσματα. Αλλιώς η διαδικασία μπορεί να πάει στράφι. Σου κάνω δώρο λοιπόν τη βεβαιότητα των ημερών κι ευχές για καλό πάσχα:
Η ανιδιοτέλεια είναι κάτι σαν τα καλλωπιστικά φυτά στα μπαλκόνια του κέντρου της πόλης – υπάρχει ως έννοια για να προσφέρει μια ψευδαίσθηση καλοσύνης.
Κι ομως η απουσια απο το μπλογκ, κατα ενα περιεργο λογο τονωνει την οικειοτητα, ως διεστραμμενοι μπλογκερς διαβαζουμε περισσοτερα στις σιωπες των αλλων, Καλο Πασχα με πολλες αγκαλιες ;-)
ναι, η ανιδιότελεια δεν υπάρχει. σωστό και αυτό που λέει η Λουκρητία.
Ελπίζω όλα καλά, καλύτερα δηλαδή