Το σπίτι μου ήταν ανέκαθεν κέντρο διερχομένων. Δεν με πείραξε ποτέ γιατί όλο αυτό το πολύχρωμο πήγαινε-έλα είχε και θα έχει πάντα τη στόφα της αναζωογονητικής συνάντησης και τη θερμότητα μιας εξομολόγησης που ξετυλίγεται εκούσια σε ασφαλές περιβάλλον – με λόγια κρυφά, με γέλια ή τσακίσματα στις φωνές, με χοντρά αστεία ή στοργικές αγκαλιές, με παρατηρήσεις και τραβήγματα στ’ αυτιά όταν είναι απαραίτητο. Πάντα είναι ωραία όταν έρχονται. Μ’ αρέσει που ξεκλειδώνω την πόρτα και την αφήνω ανοιχτή για να μπουν, που παγώνω την τρέχουσα πραγματικότητα με το μαγικό μου remote για να τους χορτάσω, που ανακαλύπτω τα απομεινάρια της παραμονής τους όταν φεύγουν. Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω και γίνομαι όλο και πιο ευσυγκίνητος φοβούμενος τη φυσική φθορά και τις αναπόφευκτες απώλειες ή αν απλώς είμαι αθεράπευτα μελό. Μπορεί τελικά στο δικό μου σύμπαν το ένα να μην μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Μπορεί απλώς να χαίρομαι που μαζί τους νιώθω λιγότερο ανάπηρος συναισθηματικά. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς τoυς επισκέπτες για το Rockwave ή το Πάσχα χωρίς τη μαγειρίτσα για χορτοφάγους. Ο τοίχος του σαλονιού δε θα ήταν κόκκινος χωρίς την προτροπή μιας εγκύου που δε βλέπει τίποτα, ενώ τα ράφια στο γραφείο θα βρίσκονταν ακόμη στις κούτες δίχως το μάγο του black ’n’ decker παύλα μπασίστα που τα κρέμασε ανάμεσα σε εξαντλητικά studio sessions. Το πάρτι-έκπληξη δεν θα γινόταν ποτέ χωρίς τη συμβολή της φοιτητιώσας νεολαίας κι αν ο περαστικός ταξιδιώτης για το Μπέργκεν δεν στεκόταν στην Αθήνα για τρεις-τέσσερις μέρες, ο σκύλος μου θα είχε πάθει κατάθλιψη κι εγώ δε θα είχα δει τον Castelucci στην Αμβέρσα.
Σήμερα στο Σταθμό Λαρίσης τα βιβλία θα βαραίνουν την τσάντα αλλά τα πόδια θα είναι ελαφριά γιατί θα ξαναβρεθούμε και το Σάββατο οι Pearl Jam, δεν το ξέρουν αλλά θα παίξουν για να παρατείνουν το καλοκαίρι μου και κάποια μισά μου πρόσκαιρα να γίνουν ολόκληρα.
Φεύγουνε φίλοι, έρχονται και τα ευχαριστήρια σημειώματα τα έχω κρατημένα. Όλα.
Πολύ όμορφα και τρυφερά τα λόγια σου...τα χρόνια περνάνε, μορφές και γέλια πάνε κι έρχονται...κι εσύ ακόμα να βάλεις ένα μπουκάλι κρύο νερό στο ψυγείο. Ως πότε?
Και το δικό μου, γιατί στο φιλόξενο σπίτι σας αδερφή μου είναι πάντα καλοκαίρι.Θα μου φτιάξετε την διαστημική τάρτα λαχανικών;
Σπίτι κλειστό στους έξω ανήκει σε άνθρωπο με επτασφράγιστη καρδιά, και το θέμα είναι, πρέπει να ανοίξεις το σπίτι για ν'ανοίξει η καρδιά σου ή το αντίστροφο πρώτα;;
Το τραγικό είναι πως συνήθως μένουν κλειστά αμφότερα..
Τι να λέει η ζωή αν δεν ζεις σε κέντρο διερχομένων, αν δεν γίνεσαι high με τα χαμόγελα, τα δάκρυα που στεγνώνεις και το γέλιο που πλανιέται όταν θα καθήσεις να κάνεις τσιγάρο με το υπόλοιπο κρασί μόλις έχουν φύγει οι πάντες....
ki omws ta pantouria einai kleista kai i porta sfragismeni...
kai afto anti gia tin epikoinwnia tin x8esini: http://download.yousendit.com/4B7AADA4137893BF
:
αυτό με τα σημειώματα με τσάκισε λίγο εμένα γμτ
:
Πολύ όμορφο Post.Και το δικό μου σπίτι,έτσι ανοιχτό είναι.Η χαρά του να μοιράζεσαι...
Ζηλευω που ολη αυτη η πληθωρα φιλων και συναισθηματων αποτυπωνεται με τοση λιτη αφηγηση, πως διαολο τα καταφερνεις;;
Νανάκο,
μέχρι να έρθεις επίσκεψη!
salparadise,
δεσμεύομαι να το κάνω και μάλιστα με καλύτερη βάση από την τελευταία φορά...
idάκι,
μη νομίζεις πως είμαι και social butterfly - μάλλον γρουσούζη με κόβω. Απλώς είμαι τυχερός που οι φίλοι μου μ' αγαπάνε.
aparajito,
είχαμε κατεβάσει ρολά στο μαγαζί το σουκού λόγω ανωτέρας βίας!
northaura & queerangel,
:-)
Λου baby,
μετράω λέξεις! :-Ρ
:
εμένα μου αρέσει που είσαι τόοοοοσο μελό και σε αγαπάω κι ας είσαι αθεράπευτος από κάθε άποψη. μοιράζεσαι τα τουλουμπάκια σου με τους ξένους όμως και αυτό θα σε κάνει πάντα δικό μου άνθρωπο (σε περιάζω μωρέ. και χωρίς τα τουλουμπάκια βρίσκεις εσύ τον τρόπο και μας τουμπάρεις όλους, όσες βλακείες κι αν -ομολογουμένως- κάνεις). σε αγαπώς (κοινότυπο αλλά αληθινό).
:
εγώ έγραψα για τα τουλουμπάκια και τα αναπόφευκτα σιρόπια τους. μάκια χοντρούλη και ζουμερούλη μου.