Αφήνεις χιλιόμετρα πίσω σου κι ανοίγεις μια μεγάλη παρένθεση στο χρόνο. Νιώθεις τον αέρα κρύο αλλά δε σε νοιάζει, κοιτάς έξω από το παράθυρο και ξεχνάς πως έχεις ρολόϊ. Ανάβεις ένα ακόμη τσιγάρο, φτύνεις τον καπνό με δύναμη και μαζί τις λέξεις που τραγουδάς παράφωνα χωρίς να σε πειράζει – αυτό το κοινό που ξέρει πότε να μιλά και πότε να σωπαίνει χαίρεται πάντα να σ’ ακούει κι ας φαλτσάρεις ανεπίτρεπτα πάνω στη φωνή της Rosemary Clooney. Όταν ανοίγεις ξανά τα μάτια τα κοντέϊνερ στο Πέραμα χαστουκίζουν τη μνήμη σου – θυμάσαι θητεία, ατύχημα με γρήγορο αυτοκίνητο, ανεκπλήρωτο έρωτα και πολλές καταχρήσεις. Πίσω σου όλα. Εκεί που τα άφησες, εκεί όπου νόμιζες ότι τα ξέχασες. Το φέρι στο πορθμείο φεύγει σε τέσσερα λεπτά και πάλι ξέχασες ν’ αγοράσεις τσιγάρα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν μάλλον θα τρέχεις πάντα για να το προλάβεις – ευτυχώς δεν χρειάζεται να το χρησιμοποιείς πια. Δε βοηθάνε και τα κιλά σου. Στο πάνω κατάστρωμα γλιστράς αλλά δεν πέφτεις. Αναγκάστηκες να μάθεις πώς να κρατάς την ισορροπία σου στα πλεούμενα και να που δεν σου βγήκε σε κακό. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά δε χάρηκες αλλά δεν ένιωσες όπως και τότε. Ίσως επειδή ήξερες πως αυτή τη φορά μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις το επόμενο φέρι για πίσω.
(και μια που θυμήθηκα την Rosie, πάρε κι αυτό)
Τελικά το να ξέρεις οτι μπορείς να επιστρέψεις κάπου (οπουδήποτε) σου προσφέρει πιο σίγουρο αίσθημα ασφάλειας...
Αν και καμιά φορά σε κάνει να διστάζεις, να δειλιάζεις. "Get too scared to jump if I wait too long" Cure. Ίσως να σου έχει συμβεί..
kalimera kai apo edw...
poso makrya pas kai poso konta mesa sou einai telika?
Ki an i isorropia einai to 8ema, mipws i zali mas menei kai 8ymomaste?
:
άσχετο: η Rosemary Clooney είναι συγγενής του George Clooney; (και ένας ηλίθιος στην παρέα σας). χαμογέλα λιγάκι όλο μαυρίλα είσαι πια. μάκια.