Ναι, ξέρω, βαριέσαι τις ενδοσκοπήσεις και ό,τι μπορεί να ρέπει στον μελοδραματισμό κι ας μην είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας επιδίωξης. Προτιμάς να διαβάζεις πράγματα που θα σε κάνουν να γελάς, να ξεχνάς την πλήξη και τη διαδρομή στο προσωπικό σου πουθενά. Δεν σε αδικώ. Κι εγώ όταν ξαναδιαβάζω τέτοια κείμενά μου αναρωτιέμαι πότε θα πάψω να τα γράφω, πότε θα γίνω ένας άξιος διασκεδαστής στη θέα των κειμένων του οποίου θα γελάει το χείλι του κάθε πικραμένου χάρη στο μοναδικό χιούμορ και τις έξυπνες ανατροπές. Όμως για να θυμηθώ: Α, ναι! Δεν είμαι τέτοιος τύπος, γιατί πολύ απλά δεν έχω μάθει να αστειεύομαι κατά παραγγελία, δεν ξέρω πώς να σε κάνω να γελάσεις κι έτσι να με αποδεχτείς. Ξέρω πως οι πρόσχαροι τύποι που χαρίζουν το γέλιο είναι περιζήτητοι – δεν αμφιβάλει κανείς γι αυτό. Ξέρω όμως πως ακόμη κι αυτοί, κάποια στιγμή βρίσκονται μόνοι τους με τον εαυτό τους. Και τότε η ηχώ από τα γέλια που προκάλεσαν δε φτάνει για παρέα.
Η ενδοσκόπηση δεν είναι συνώνυμη του μελοδραματισμού...ούτε και είναι βέβαιο πως ο τύπος που πρόσφερε γέλιο, έχει δάκρυ στην καρδιά του και περιμένει να μείνει μόνος για να του δώσει ζωή.
To θέμα δεν είναι να δώσεις γέλιο αλλού, αλλά να το βρείς μέσα σε σένα.
δεν αποκοδικωποίησα σωστά.
Το κείμενό σου είναι ο λόγος που συνοδεύει την φωτογραφία. Την υπέροχη φωτογραφία. Εται αλλάζει το θέμα.
"Στο τέλος της παράστασης, οι κλόουν μένουν πάντα θλιβερά μόνοι".
Διαβάζοντας (και γνωρίζοντας σε προσωπικά) ότι δεν είσαι ο τύπος που θα αστειευτεί κατά παραγγελία, μου αφήνει μια μικρή γεύση υπερηφάνειας στον ουρανίσκο του μυαλού μου καθώς θυμάμαι όλες τις φορές που γέλασα με την ψυχή μου με πράγματα που είπαμε μαζί.Δηλαδή, που είχες την διάθεση να αστειευτείς πηγαία. Γι' αυτό, και για άλλα σε ευχαριστώ.
Αλλαντικά "ΧΧΧΧΧΧ"....το καλύτερο για σας!
Εγώ πάλι θυμήθηκα ότι αρκετές φορές οι πρόσχαροι άνθρωποι, που γελούν με την καρδιά τους και κάνουν τους άλλους να γελούν με τα αστεία τους, έχουν περάσει από πολλά λημέρια και πολλούς τόπους. Χρειάζεται να νοιώθεις τον πόνο του άλλου για να μπορείς να τον μυριστείς, έτσι ώστε στο τέλος να του προσφέρεις συνειδητά το δώρο της λήθης μέσα από το γέλιο.
Κι αυτό θέλει τόνους ενδοσκόπησης ιν δι εντ.
Καλώς σε ξαναβρήκα μίστερ. :-)
kalispera. katarxin kalo mina. kata deftero ena "efxaristo" gia tis efxes os comment sto blog. Argisa na tis do ka os ek toutou na apantiso. Ostoso kallio arga para pote. na sai panta kala.
lyssis
kaita7katsikakia,
δε θα σας κατευθύνω πουθενά - απ' ότι βλέπω βγάζετε μόνη σας τα συμπεράσματα σας.
αυτοδιάθετε,
όλοι έχουμε μερίδιο στις καλές και στις κακές στιγμές. Το ζήτημα είναι τι κρατάει ο καθένας.
mindstripper,
σωστά - μόνο που δεν το βλέπουν όλοι έτσι ;-)
κι εσείς το ίδιο κύριε - και συνεχίστε να γράφετε γιατί εγώ τουλάχιστον, σας παρακολουθώ, το ξέρετε.
Δώδεκα,
δεν ξέρω αν είστε ο Έντεκα που μεγάλωσε ή κάποιος άλλος εξίσου αριθμολάγνος, αλλά πού κολλάει το south park αλήθεια;