Μουτρωμένος και εξαντλημένος από τη ζέστη του μεσημεριού ο μπόμπιρας έκρυψε το πρόσωπο του μες στα χέρια του και μόρφασε δυσαρεστημένος, αγνοώντας πόσο τυχερός είναι στ’ αλήθεια, πόσοι πολλοί είμαστε εμείς που θα θέλαμε να είμαστε στη θέση του και να σεργιανάμε τους περαστικούς πίσω από την πλάτη του παππού. Μαλλιά ξανθά, ανήμερα, νοτισμένα απ’ τον ιδρώτα και μάτια τεράστια γαλάζια με ίριδες διάστικτες από καφέ κηλίδες. Τον παρατηρώ καθώς ακολουθώ το βήμα τους. Με κοιτάζει ενοχλημένος, λίγο απορημένος με την επιμονή του βλέμματος μου. Του κλείνω το μάτι. Μια ελάχιστη κίνηση εκ μέρους μου και η διάθεση του αλλάζει. Ανασηκώνει το κεφαλάκι του και μου χαμογελά πλατιά. Τώρα η μέρα μου μοιάζει πιο φωτεινή.
"Του κλείνω το μάτι"
αυτο το κανω κι εγω στα πιτσιρικια και τρελενονται! κ μαζι τους κι εγω, αχ μ'αρεσουν πολυ τα μωρα και τα παιδια! very nice of you. μολις χθες ειδα το μπλογκ σου κ το διαβασα ολο κ ειναι ωραιο.
Ένα τέτοιο χαμόγελο είναι θησαυρός... γιατί είναι unconditional, και δωρεάν. Έχουμε συνηθίσει στα μηχανικά χαμόγελα-καλημέρα και τα ελάχιστα θερμότερα χαμόγελα-πληρωμές, βλέπεις...
:
Ταιριάζατε ο ένας στον άλλο, ολοφάνερο!
(εκεί γυρω στα τέσσερα τρελλαίνονται αν τα χαιρετήσεις στον πληθυντικό).
:
Mia elaxisti kinisi ki i dia8esi olon allazei. Ena xamogelo einai eykolo kai para poly dynato. Akoma ki otan eisai molis tessaron.
:
ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΘΩΕΣ, ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΚΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΦΑΤΣΟΥΛΕΣ
21/7 Gianna p.
:
That's a great story. Waiting for more. » »