Francis Bacon, self-portrait 1971"Αγαπητέ κύριε Ø"
Κάπως έτσι αρχίζουν όλα. Σήμερα έλαβα περί τα εικοσιπέντε mail στον επαγγελματικό μου λογαριασμό κι όλα ξεκινούσαν με τον ίδιο τρόπο – με την ίδια ευγένεια-τραβεστί, με μια πανομοιότυπη εμετική αβρότητα που με εξαγριώνει. Τους μισούς από αυτούς τους ανθρώπους τους είχα αναγκάσει να δουλέψουν περισσότερο από το προβλεπόμενο για να γίνει η δική μου δουλειά. Είναι σχεδόν βέβαιο πως αμέσως μόλις ολοκληρώσαμε τη συνομιλία μας με αποκάλεσαν, στην καλύτερη περίπτωση, μαλάκα. Δεν τους αδικώ. Κι εγώ στη θέση τους το ίδιο κάνω. Κανείς δεν θέλει να δουλεύει πιο πολύ απ’ όσο έχει συμφωνηθεί ή από όσο έχει ο ίδιος αποφασίσει να δουλέψει. Οι περισσότεροι ωστόσο συμμορφωνόμαστε. Αυτό πρέπει – αυτό κάνουμε.
Κάνουμε αυτό που πρέπει από φόβο μήπως δεν είμαστε αρεστοί. Οι καιροί είναι πονηροί βλέπεις κι εμείς έχουμε απομακρυνθεί τόσο από την απλότητα ώστε να είναι πλέον αδύνατον να ζήσουμε με το φόβο της μη αποδοχής. Η ιδέα και μόνο ότι κάποιος μπορεί να διαφωνεί, ακόμη χειρότερα, ότι κάποιος μπορεί να θυμώνει με τις πράξεις ή τα λόγια μας προκαλεί μέσα μας αυτόματα το αίσθημα του τρόμου. Αναρωτιόμαστε από τι θα πεθάνουμε και δεν καταλαβαίνουμε ότι πεθαίνουμε λίγο-λίγο, καθημερινά από αυτόν – από τον τρόμο μήπως δεν είμαστε αυτό που περιμένουν οι άλλοι να είμαστε. Η προσωπική επιθυμία για έναν εαυτό της επιλογής μας είναι πλέον ιδεατή κατάσταση. Βρίσκει εφαρμογή μόνο σε σχήματα λόγου που φτιάχνουμε όταν βρισκόμαστε σε ασφαλές περιβάλλον – ανάμεσα σε ανθρώπους που εκπέμπουν ή πιστεύουμε πως εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος. Ώσπου κάτι να συμβεί και να ανακαλύψουμε ότι τελικά ήμασταν λιγότερο ίδιοι απ’ ότι νομίζαμε – κάποιες φορές μάλιστα τόσο διαφορετικοί ώστε να φτάνουμε να μετανιώσουμε για όσα μοιραστήκαμε. Τι; Δεν σου έχει συμβεί; Ας γελάσω…
Βγαίνεις στο δρόμο το πρωΐ. Πριν πας στο γραφείο πρέπει να περάσεις να πληρώσεις κάτι λογαριασμούς, να καταθέσεις το ενοίκιο στην τράπεζα, να πάρεις μια "τυρόπιτα θανάτου" για να κολατσίσεις αργότερα βιαστικά μπρος από το μόνιτορ, γεμίζοντας ψίχουλα το ιμμιτασιόν ξύλινο δάπεδο – έτσι θα εξασφαλίσεις τη βλαστήμια της καθαρίστριας που θα ‘ρθει να μαζέψει τις βρωμιές σου όταν εσύ θα δημιουργείς άλλες, αλλού. Στο σπίτι σου, στον πάγκο της κουζίνας, στη λεκάνη της τουαλέτας σου –το μόνο "θρόνο" που σου αναλογεί-, σε κάποιο εστιατόριο ίσως, αν είσαι τυχερός και φας έξω απόψε. Τόσο διαφορετικοί κι όμως τόσο ίδιοι. Πάνω-κάτω ίδιες κινήσεις, παρόμοιες πράξεις, ανάλογα δράματα. Μπορεί κατά περίπτωση το budget να αλλάζει αλλά σου ‘χω νέα: στ’ αλήθεια δε διαφέρουμε και πάρα πολύ. Αργά ή γρήγορα, το βράδυ, πριν κοιμηθείς, θα αναλογιστείς κι εσύ το θάνατό σου. Μη φοβάσαι όμως, γιατί θα πας στον παράδεισο. Επειδή έχεις γεράσει κάνοντας το σωστό.
:
there you are!
πολύ δίκιο γι' ακόμη μια φορά...
:
Ouf, mou ypen8ymizeis ton pragmatiko kosmo, ki ego pou nomiza (sic) pos eixa mia mikroula elpida prosorinis esto diafygis...
Gmt, giati na exeis dikio? Sixainomai otan tetoies sklires skepseis einai ali8ines.
O Peter Pan den 8a sou to sygxorouse pote, ki ayto epeidi ta paidia den antexoun tin ali8eia. Gi'ayto ti metamorfonoun se kati diaforetiko. An kai oxi gia poly, dystyxos.
Gkriniazo alla ksereis pos aplos me sygkinoun osa les. Kai pos anagnorizo pos exeis dikio.
Πολυ πικρο κειμενο Αδερφε κι αρνουμαι να το δεχτω (ξερω, κι εσυ σκασιλα σου, αχαχαχχα)
Παντως εγω θα γερναω και θα αναρωτιεμαι αν εχω κανει το σωστο (για ποιους αραγε; για μενα; για τους αλλους;)
κανε(ς) το σωστο και ριχτο στον γυαλο..
φιλια φιλια φιλια..
σε χασαμε ρε..
...σε χάνουμε θα έλεγα καλύτερα!
Κάνω τα ίδια, σκεφτόμουν τα ίδια, αλλά δεν δέχομαι να σκέφτομαι πια έτσι... Με το που μου μπαίνουν τέτοιες μαυρίλες, τους επιτίθενται τα αισιόδοξα κύτταρά μου. Σκόνη σε dt.
Ανταλλάζεις την πίκρα σου με λίγη Lindt Bitter; Κάνε αααα...
Φιλί :)
:
Best regards from NY!
»