Πριν δυο χρόνια αγόρασα έναν καναπέ. Πολύ ωραίος καναπές στο χρώμα της άμμου [ή του νεκρού, όπως θέλετε πείτε το, εγώ δεν παρεξηγώ]. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν μου τον πρωτοέφεραν. Ήταν ακόμη τυλιγμένος σ’ ένα ημιδιάφανο πλαστικό όταν κάθισα πάνω του και βούλιαξα στην απόλαυση των μαλακών του μαξιλαριών μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι [μεταξύ μας άρχισα να χαριεντίζομαι πάνω του πριν καλά-καλά φύγουν οι μεταφορείς γιατί ο ένας ήταν κόλαση και η ιδέα να τον πάρω πάνω στον καινούργιο καναπέ δεν με χάλαγε καθόλου, αλλά παπάρια μάντολες, έφυγε και μ’ άφησε μόνο μου με τη νικοτίνη, σταδιάλα].
Πολύ σύντομα γνωστοί και άγνωστοι που έμπαιναν στο σπίτι βολεύονταν απίστευτα στον καναπέ κι εγώ πολύ χαιρόμουν γιατί έτσι επιβεβαιωνόταν όχι μόνο το γούστο αλλά και το καλό μου ένστικτο στις αγορές. Ώσπου ένα πρωΐ που έπινα τον καφέ μου και κάπνιζα ένα ακόμη τσιγάρο μετά από μια κολασμένη νύχτα για την οποία δεν θα πω περισσότερα [είστε μικροί ακόμη] αποφάσισα να τεντωθώ θεαματικά. Όταν ακούμπησα με δύναμη στη ράχη του ο καναπές αναστέναξε. Γύρισα και τον κοίταξα με απορία. Έκλεινε ένας χρόνος σχεδόν από τότε που τον πήρα. Η ιδέα ότι θα άρχιζε να τρίζει από τόσο νωρίς δεν μου άρεσε καθόλου. Νευρίασα. Μ’ έπιασε το σύνδρομο ΙΝΚΑ* και αναλογίστηκα όλα τα αποτυχημένα γαμήσια που θα ακολουθούσαν – όπως και να το κάνεις ένας καναπές που τρίζει ενώ «σπρώχνεις» δεν είναι το καλύτερο. Εμένα με αποσυγκεντρώνει, το λέω.
Μπήκα στο δίκτυο και έψαξα για το νούμερο του καταστήματος. Μετά από δύο-τρία τουτ-τουτ μια φωνή μου απάντησε χαρωπά:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα σας. Αγόρασα έναν καναπέ από το κατάστημα σας και ενώ δεν έχει κλείσει ακόμη χρόνο καλά-καλά έχει αρχίσει να τρίζει.
- Α, αυτό είναι σοβαρό!
- Ναι, είναι. Τι θα κάνουμε τώρα;
- Θα στείλουμε εμπειρογνώμονα.
- Τι να τον κάνω τον εμπειρογνώμονα; Δεν με πιστεύετε; Τρίζει σας λεω!
- Πρέπει να το επιβεβαιώσουμε κύριε. Πώς ονομάζεστε; Θέλω να δω αν σας καλύπτει η εγγύηση.
- Τι εννοείτε, αν με καλύπτει η εγγύηση;
- Ο καναπές έχει εγγύηση κύριε! Ένα χρόνο.
- Δηλαδή μετά το πέρας του χρόνου ουδεμία ευθύνη φέρετε; Μπορεί ο καναπές ν’ αρχίσει να βογγάει άφοβα;
- Μην με ειρωνεύεστε κύριε!
- Εγώ; Πώς σας πέρασε αυτό από το μυαλό; Μα μιλάτε σοβαρά;
- Πείτε μου το όνομά σας, παρακαλώ.
- [το λέω].
- Ένα λεπτό παρακαλώ.
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- Μάλιστα.
- Η εγγύηση σας έληξε πριν δύο μέρες, λυπάμαι.
- Τι εννοείτε λυπάστε;
- Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
- Μια στιγμή να καταλάβω. Ήρθα και έδωσα ένα σκασμό λεφτά πέρσι και μου λέτε ένα χρόνο αργότερα ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για την ποιότητα ενός προϊόντος για το οποίο ευθύνεστε εσείς;
- Δυστυχώς…
- Δεν με ικανοποιεί αυτή η απάντηση.
- Λυπάμαι!
- Κι εγώ λυπάμαι γι αυτό που θα σας συμβεί! Δώστε μου τον προϊστάμενο σας.
- Τι να τον κάνετε;
- Να του κλείσω ραντεβού για μπιρίμπα. Κουβέντα θ’ ανοίξουμε; Είναι φανερό πως δεν είστε αρμόδια να μου απαντήσετε ικανοποιητικά σε αυτό που σας ρωτώ. Δώστε μου λοιπόν κάποιον αρμόδιο.
- Γιατί; Δεν είμαι αρμόδια εγώ;
- Φφφφφ! Εντάξει είστε. Δώστε μου τον αμέσως πιο αρμόδιο από εσάς…
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Χαίρετε. [άλλη φωνή-αυστηρή]
- Χαίρετε! Ξέρετε…
- Ναι, ξέρω, μου είπε η συνάδελφος. Ποιο είναι το πρόβλημα σας;
- Μα δεν είπατε πως ξέρετε;
- Κύριε, έχουμε και δουλειές!
- Σοβαρά ε; Σας φαίνεται ότι εγώ χαίρομαι που σας μιλάω;
- Μην γίνεστε επιθετικός κύριε!
- [παύση-γιόγκα-γιόγκα] Δε νομίζω πως είναι αυτό το θέμα μας. Με τον καναπέ τι θα γίνει;
- Μα σας είπε η συνάδελφος. Αν έληξε η εγγύηση δεν γίνεται τίποτε.
- Κι αν έρθω εκεί;
- [η φωνή αλλάζει ύφος] Τι εννοείτε, αν έρθετε εδώ;
- Λέω, αν έρθω εκεί ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΠΟΥΤΑΝΑ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ;
- [παύση] Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- ΝΑΙ!
- Θα στείλουμε έναν τεχνικό και αν δεν μπορεί να κάνει τίποτα θα δούμε τι θα γίνει. Αύριο είναι καλά; Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Καλά είναι.
- Εντάξει λοιπόν. Ευχαριστούμε για την κατανόηση. Χαίρετε.
Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι ένας κακομοίρης. Πλησίασε τον καναπέ τον κοίταξε και μου λέει:
- Μια χαρά τον βλέπω!
- Τι περιμένατε; Να κλαίει;
- Όχι, εννοώ ότι τον έχετε διατηρήσει πολύ καλά.
- Ευχαριστώ. Τι θα γίνει τώρα; Να βγάλω ουζάκι;
- Όχι. Πρέπει να δω αν τρίζει.
- Ε, δείτε!
Ο so called τεχνικός κάθεται μαλακά πάνω στον καναπέ κοιτώντας με στα μάτια:
- Δεν ακούω τίποτα! Μήπως κάθεστε πολύ απότομα;
- Μήπως σκοπεύετε να με τρελάνετε; Καναπές είναι, δεν είναι κούνια!
- Ναι, αλλά…
- Δοκιμάστε να αλλάξετε θέση!
Τότε ακούγεται το πρώτο σκουϊκ.
- Νάτο! Έτριξε!
- Δεν άκουσα τίποτα!
- Εγώ όμως άκουσα!
- Ένα τόσο δα τριξιματάκι, κύριε. Σιγά!
Σ’ αυτό το σημείο ομολογώ ότι έχασα την ψυχραιμία μου και μίλησα άσχημα για τη θεία του καταστηματάρχη – τόσο άσχημα μάλλον που έντρομος ο άμοιρος υπάλληλος μου είπε:
- Δείτε, εγώ θα πω στον προϊστάμενο μου πως το έπιπλο τρίζει άσχημα αλλά δεν σας υπόσχομαι κάτι.
Το άλλο πρωΐ η αυστηρή κυρία του τηλεφωνήματος με πήρε από τις δέκα:
- Καλημέρα! Μάθαμε πως υπάρχει πρόβλημα.
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Μην με κοροϊδεύετε κύριε!
- Λοιπόν τι σκοπεύετε να κάνετε;
- Θα έρθουν δυο τεχνικοί μας αύριο να πάρουν τον καναπέ για επισκευή. Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Ναι, γιατί συνήθισα κιόλας...
Ήρθαν λοιπόν και πήραν τον καναπέ δίνοντας μου μια αόριστη απάντηση για το πότε θα μου τον επιστρέψουν. Και οι μέρες πέρασαν. Δύο μέρες, τρεις, μια βδομάδα. Δυο βδομάδες. Έχασα την υπομονή μου:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα, μπορώ να μιλήσω με την κυρία αλλιώς-κι-αλλιώτικα παρακαλώ;
- Είναι απασχολημένη. Μήπως μπορώ να βοηθήσω εγώ;
- Μάλλον όχι.
- Πώς το ξέρετε;
- Έχω την έκτη αίσθηση. Θα μου τη δώσετε ή θα ξημερωθούμε;
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Παρακαλώ;
- Ναι, χαίρετε. Σας τηλεφωνώ για τον καναπέ που ήρθατε και πήρατε από το σπίτι μου για να επισκευαστεί.
- Α, γεια σας! Πώς πάμε;
- Αγκομαχώντας. Κανένα νέο;
- Το τεχνικό μας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα σας και θα έχουμε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Με συγχωρείτε κυρία μου, αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν έχω καναπέ εδώ και δεκαπέντε μέρες;
- Δεν φταίω εγώ κύριε μου. Εσείς είχατε το πρόβλημα.
- Μάλιστα! Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι!
- Ποιο είναι το βόδι κύριε;
- Θέλετε να σας απαντήσω μονολεκτικά;
- Τέλος πάντων ελπίζω πως θα έχω μια απάντηση τη Δευτέρα. Τηλεφωνήστε ξανά.
Είχα γίνει πυρ και μανία. Δεν έφτανε που δεν μπορούσα να καθίσω πλέον μέσα στο σαλόνι μου. Ήταν πολύ θολό πότε θα είχα την ευκαιρία να καθίσω ξανά. Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά μήπως πρέπει να αγοράσω καινούργιο καναπέ. Τα βράδια ξέμενα μπροστά από βιτρίνες ζαχαρώνοντας τριθέσιους και πετιόμουν απότομα από τον ύπνο εξαιτίας ενός μόνιμου εφιάλτη στον οποίο ο τεχνικός ντυμένος με ταγιέρ μου μιλούσε αυστηρά -όπως η φωνή στο τηλέφωνο- λέγοντας μου ότι ο καναπές μου σκοτώθηκε σε ατύχημα στο πέταλο του Μαλιακού. Οι μέρες πέρασαν. «Τη Δευτέρα» δεν άντεξα άλλο. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο κατάστημα αποφασισμένος να δώσω ένα τέλος σ’ αυτόν τον παραλογισμό. Μπήκα μέσα και πλησίασα στα ταμεία.
- Καλημέρα. Θα ήθελα την κυρία τάδε παρακαλώ.
- Εγώ είμαι. Ποιος είστε;
Στο άκουσμα του ονόματος μου η υπάλληλος πήρε το χρώμα του καναπέ μου.
- Ξέρετε...
- Ξέρω. Το τεχνικό σας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα μου και θα έχετε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Ε...
- Δείτε κυρία μου. Δεν είμαι ακόμη κανένας ψυχωσικός που ζει για να παραπονείται. Σας παρακαλώ όμως δώστε μου μια απάντηση να ξέρω κι εγώ.
- Μια στιγμή παρακαλώ. [στο τηλέφωνο:] «Ναι, κύριε έτσι; Έρχεστε στην υποδοχή; Είναι εδώ ο κύριος με τον καναπέ».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν έφτανε που είχα ταλαιπωρηθεί κοντά ένα μήνα. ΕΙΧΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ! O διευθυντής του καταστήματος με πλησίασε με το χαμόγελο της επιτυχίας μέσα σε γκρι κοστούμι.
- Καλημέρα σας. Πείτε μου παρακαλώ, ποιο είναι το πρόβλημα σας;
Για δευτερόλεπτα μέσα στο μυαλό μου εκτυλίχθηκε μια σκηνή στην οποία εγώ, στη βιτρίνα του μαγαζιού, βίαζα τον τύπο πάνω στον καναπέ που έτριζε, ενώ του είχα χωμένο στο στόμα ένα κακόγουστο κόκκινο βάζο [σεβεντίλα του πούτσου] το οποίο κοσμούσε το ταμείο. Συμμαζεύτηκα και απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα:
- Κύριε, έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Όταν πριν ένα μήνα αποφάσισα να διεκδικήσω μια καλύτερη συμπεριφορά δεν πίστευα πως...
- Μην ανησυχείτε κύριε. Το θέμα σας διευθετήθηκε. Θα σας δώσουμε καινούργιο καναπέ!
Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Καμπάνες ήχησαν, τα πουλιά κελάϊδισαν ξανά και είδα τον καναπέ μου να πετάει με φωτοστέφανο στο γαλάζιο ουρανό.
- Πηγαίνετε σπίτι σας και θα σας φέρουμε τον καναπέ. Αύριο, κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
ΥΓ. Τρεις μήνες αφότου ο καινούργιος καναπές έφτασε σπίτι άρχισε να τρίζει όπως ο πρώτος. Δεν ξανατηλεφώνησα ποτέ στο κατάστημα. Απλώς έμαθα να ζω μ’ ένα φλύαρο έπιπλο στο σαλόνι μου.
* ΙΝστιτούτο ΚΑταναλωτή
---.:
Καλά ρε συ, τέτοια ταλαιπωρία και μυαλό δεν βάζεις;
Στο πάτωμα μωρό μου, εκεί δεν έχεις τέτοιους φόβους!
Μια είναι η λύση στο χρόνιο πρόβλημα του καναπέ σου, αγαπημένη μου Αδε-ρ-φή και, αυτή μονολεκτική: ΔΙΑΙΤΑ!
:
"...σκριιιιιιιιίκ, σκριιιιιιίκ..." είπε ο καναπές και χαμογέλασε συνομωτικά!
[δεν μπορώ να το πω όσο χαριτωμένα θα ήθελα και θα άξιζε, αλλά ελπίζω πως ο έπαινος πιάνεται παρά ταύτα - είναι και 0¨2:48 η ώρα!]: εύγε! σπάνια, χιουμοριστικά κείμενα είναι τόσο απολαυστικά ΚΑΙ σφιχτά, χωρίς φλυαρίες και ακκισμούς - και αυτό ισχύει και για πολλά ακόμα παλαιότερα (που έσπευσα να διαβάσω) - ευχαριστούμε! :-)
Τέλειο κείμενο, τρελό γέλιο όλοι οι διάλογοι, διαφωνώ στα περί τριξίματος, μ'αρέσει να γελάω στο σεξ - εξ ού και δεν έχω φροντίσει να μην τρίζει το κρεβάτι μου, όσο για τους καναπέδες και το φουτόν σε αυτό το σπίτι τρίζουν τα πάντα!
Από την άλλη ποιος είπε ποτέ ότι εγώ είμαι νορμάλ;;;
Art Attack, ευχαριστώ! Τι να σου πω - δεν ξέρω αν θα δουλέψει με το ΙΚΕΑ! Έχεις όμως τόσο γερά νεύρα ώστε να αντέξεις την ταλαιπωρία;
Πάνο, με τιμάτε! Το χτιστό μιντέρι από ενισχυμένο σκυρόδεμα συν ξύλινη επένδυση με αγιορείτικα μαδέρια όμως, μάλλον δεν θα συνάδει απολύτως με την αισθητική του σίξτις διαμερίσματος στο οποίο ζω!
Κωσταντίνα μέσα στο μυαλό μου είσαι! ;-)
Νανάκο, αντιοπαρέρχομαι το αιχμηρό σας σχόλιο για τη σωματική μου διάπλαση και ερωτώ: πώς ο σχεδόν τριαντάχρονος καναπές στο πατρικό μου [παρότι έχει περάσει του λιναριού τα πάθη] δεν έχει τέτοια συμπεριφορά; Να χέσω τα Habitat!
v.t., γνωρίζω το προϊόν, ξέρω ότι δίνουν σετ και την τρόμπα. Έχω όμως την εξής απορία: δίνουν άραγε ΚΑΙ τους νταλικέρηδες δώρο; [εγώ για crash test ενδιαφέρομαι - μην πάει ο νους σας αλλού...]
Κ., ;-) [συνομωτικό χαμόγελο]
Sensual Monk, εγώ ευχαριστώ! Κολακεύομαι και χαίρομαι τα λόγια σας το ομολογώ. Να ξέρετε πως είμαι ανοιχτός και στην κακή [όχι την κακοπροαίρετη] κριτική πάντως. Απ' όλα μαθαίνει κανείς!
Id, εσύ είσαι soulmate - τι να σου πω; ;-P
Αχ, αυτό το ΙΚΕΑ.
Εγώ πάλι έχω πάρει έναν από το Bo Concept. Μούγκα ο καναπές. Αλλά βαθούλωσε στους 2 μήνες.
Τι να πω, όπως τη βρίσκει ο καθένας (καναπές).
shraosha,
δεν ήτο ΙΚΕΑ το έπιπλο, αλλά δε θέλω να θίξω υπολήψεις...
Ε, θίξε.
Κι εγώ που πήρα τον δικό μου (καναπέ) από το Μπο, ορίστε.
Τουλάχιστον γίνεται διπλό κρεβάτι και φιλοξενούμε διάφορα ζέυγη.
Shraosha, μια λέξη θα πω: Habitat
:
Να γαμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν και καναπέδες
που γίνονται κομμάτια
:
Γαμάει η ιστορία σου.Αμα ημουν εγω δεν θα μου ειχε ξεφυγει κανεις.Θα ειχαν αναστεναξει οι σωμιεδες
:
Δεν πρόκειται να βρεις ποτέ άκρη,ούτε και τέλειο καναπέ.
Άσε που μάλλον σου έστειλαν τον ίδιον-για καινούργιο..
Κι εγώ έτσι είμαι.
Δεν μπορώ να κάνω ούτε ένα τόσο δα παιχνίδι με την κοπελιά μου..πιό πολύ φωνάζει το κρεβάτι παρά αυτή! Έχω και φίλο επιπλοποιό,το έφτιαξε μια δυο, αλλά δε λέει να σωπάσει...
:
:
:
Παιδιά τι είναι αυτά που λέτε στο φοιτητικό μου σπίτι έχω ένα κρεββάτι το οποίο είναι στην καλύτερη περίπτωση 30 χρονών! Ξέρετε τι είναι να κάνεις σέξ και ενώ πλησιάζεις προς την κορύφωση να αρχίζουν να πέφτουν μία μία οι τάβλες???
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
έβαλα στο google τρίζει ο καναπές και ήταν το πρώτο site που βγήκε.
κι εγώ έχω πρόβλημα με τον καναπέ από τη στιγμή που τον πήρα. το είπα μάλιστα μετά από 2 μήνες στο γνωστό, από όπου πήραμε όλα τα έπιπλα του σπιτιού, και μου είπε ότι χαρακτηριστικά: "πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο". κι ένιωσα άσχημα.
του το ξαναείπα μια άλλη φορά που ήρθε και μου είπε ότι δεν κάνουν καλή επαφή τα ποδαράκια με το πάτωμα και μου πρότεινε να βάλω ταπέτα. όντως έβαλα, αλλά και πάλι έτριζε. του το ξαναείπα. έστειλε τον ταπετσέρη, ο οποίος αποφάνθηκε στο ίδιο μοτίβο, ότι δηλαδή φταίει η επαφή και να βάλω ταπέτα.
έχουν περάσει 20 μήνες, από τότε που πήρα τους καναπέδες, και τώρα είμαι αποφασισμένη να του το ξαναπώ. το κακό είναι ότι επειδή είμαστε γνωστοί ντρέπομαι, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι εξοπλίσαμε ένα ολόκληρο σπιτικό από αυτόν και ότι αυτός θα έπρεπε να ντρέπεται.