- Μαμά, στο σχολείο με κοροϊδεύουν, με λένε αδερφή.
- Και εσύ τι έκανες;
- Τους χτύπησα με το τσαντάκι του μέικαπ.
Και μετα we all kissed and make it up.
Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός?Ουπς!μου έπεσε το τσαντάκι..
:
...We come in Peace...from Hondos Planet...
:
ναι αλλά πλάκα πλάκα πόσοι και πόσοι δεν απέκτησαν κόμπλεξ από τέτοια πειράγματα... πόσοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για το είναι τους και τόσα άλλα πράγματα πού ως τότε δεν είχαν καν ασχοληθεί...
...πόσοι χάσαν πρόωρα την αθωότητά τους;
Σκόπευα να μην γράψω κουβέντα. Ήταν ένα ποστ όπου το σημαντικό ήταν η σχέση ενός ηλίθιου ανεκδότου με έναν κόντρα τίτλο. Το σχόλιο του not guilty όμως υπογράμμισε τις αρχικές προθέσεις μου - τον ευχαριστώ.
:
να σαι καλά και να μας κρατάς παρέα με τα post σου...
:
You know, it's terrible, really, but, in a cosmic sense (me to sympatheio) η σφαγή της αθωότητας είναι κάπως νόμος, δεν είναι; Τα rude awakenings που λένε... Δεν υπερασπίζομαι την ομοφοβία, du tout!, κι ούτε κάνω κριτική, αλλά και αυτό το καταγγελτικό mode σκέτο, έχει τα όριά του, βρίσκω. "Κι αυτοί που μέσα μου με κλείδωσαν ποιός ξέρει, μπορεί στο ψέμμα τους μια βόλτα νάχουν βγει..." Ή, να βγουν... Εν ολίγοις, δε πα να κρύβεται πίσω από το κρινοδάχτυλό του ο πάσα εις, δε θ ξοδέψω εκεί την ενέργειά μου, (με τους παπάδες ευχαρίστως να τα βάλω). Eγώ μ' εμένα (και τους ανθρώπους μου) θέλω να κάνω χωριό.
You know what I'm saying? Ή διάβασα πολλά blogs μαζεμένα και μπέρδεψα τα θάιζ μου?
Matkonstant w/ lurv