Έλα όμως που στο κατόπι του έρχεται το ανώνυμο αντίπαλο δέος να του κουνήσει το δάχτυλο. Ιδού ένα μάθημα περί πνεύματος και ηθικής:
Μμμ... Ενδιαφέρουσα η άποψη σου, δεν διαφωνώ [προσέξτε πόσο]. Σίγουρα επιθυμητό από όλους νομίζω είναι να μην υπάρχουν φραγμοί στα θέλω μας, όμως [υπάρχει πάντα ένα όμως…] είσαι σίγουρος ότι κάτι τέτοιο δεν βλάπτει τους άλλους; Και για να είμαι πιο συγκεκριμένη, θα πάρω την θέση της κοπέλας σου. Θα ήθελες να ίσχυε κάτι τέτοιο και για εκείνη; [reverse psychology my ass] Η’ πώς θα ένιωθε αν μάθαινε ότι στη σχέση της δεν υπάρχει αποκλειστικότητα [να και η μαγική λέξη] και από τους δυο;
σημείο α: «δεν διαφωνώ, όμως…»
Με άλλα λόγια, «να σε κάψω Γιάννη ‘μ να σ’ αλείψω λάδι». Αφού δε διαφωνείς χρυσή μου γιατί υπάρχει αυτό το γαμημένο αλλά; Πρόκειται για έναν τραβεστί-πολιτισμό ίδιο μιας νεότερης γενιάς που απλώς δεν πετάει μπολ της σαλάτας στο δόξα πατρί; Πρόκειται για ένα post «έπρεπε να ήμουν γκόμενα σου εγώ»; Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά εμένα αυτό το «δεν διαφωνώ, όμως…» μου φαινόταν και πάντα θα μου φαίνεται τόσο κουτοπόνηρο όσο κουτοπόνηρο είναι να κλέβεις απ’ τη μπουγάδα της γειτόνισσας κι έπειτα να λες «ποιο στρινγκ Τασία μου; Αυτό που έχω κι εγώ;». Όταν διαφωνούμε με κάτι boys and girls [και μάλιστα κάτι που έχει να κάνει με τις αρχές μας], διαφωνούμε-τελεία. Χωρίς όμως.
σημείο β: «Θα ήθελες να ίσχυε κάτι τέτοιο και για εκείνη;»
Εν πρώτοις, κι επειδή εγώ τάσσομαι πάντα υπέρ αυτού που θεωρείται του σκοινιού και του παλουκιού [όμοιος τον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα-τι να κάνεις;], νομίζω πως αν κάποιος διατηρεί παρόμοιες απόψεις για «το σεξ και πώς να το αποκτήσετε» λαβαίνει υπ’ όψιν πως ό,τι κάνει ο ίδιος ενδεχομένως θα το λουστεί. Συνεπώς η αντίστροφη ψυχολογία που πιθανόν να έπιανε σε ένα πεντάχρονο [«γιατί λες το Μαριανίνο χοντρό, Ελεωνόρα; Θα θελες να σου κάνει κι εκείνος το ίδιο;»] δεν πιάνει. Ο γαμίκος ξέρει [ακριβώς επειδή είναι γαμίκος] πως δεν είναι ο μόνος γαμίκος. Ασφαλώς κανείς δε θέλει να ξέρει [σύμφωνα πάντα με τη συμβατική λογική] πως δεν χωράει να περάσει κάτω από την Πύλη του Αδριανού, όμως να που lately το συγκεκριμένο μνημείο έχει πολλή κίνηση! That’s life!
Αν και οι δύο ξέρουν πως μπορεί να συναντηθούν σε ανύποπτο χρόνο στο ίδιο σημείο [κερασφόροι στην πύλη του Αδριανού εννοώ] α. τα πράγματα είναι πιο απλά , β. δεν είναι το σεξ που τους συνδέει πια, αλλά κάτι άλλο – κατά τη γνώμη μου πιο σημαντικό: η ειλικρίνεια.
σημείο γ: αποκλειστικότητα
Εδώ είναι ο κόμπος. Αυτή τη μαστίχα την έχουμε μασήσει τόσο πολύ που τη βαρεθήκαμε, τη φτύσαμε και τώρα μας έχει κολλήσει στο τακούνι. Για ποια αποκλειστικότητα μιλάμε; Αυτή την αποκλειστικότητα που μπορεί να σε κάνει να αρχίσεις να ουρλιάζεις απ’ τα νεύρα σου; Αυτήν που θα καταπιέσει τα ένστικτα σου τόσο ώστε να ξεχάσεις να ξεχωρίζεις τι είναι έρωτας, τι είναι αγάπη και τι απλός ζωώδης πόθος; Puh-lease μικρές μου κωλοσφυρίχτρες! Κανείς δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Δικό μας μπορεί να είναι μόνο το τριάρι μας. Όχι, ο άλλος με τον οποίο το μοιραζόμαστε. Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο και μπαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου για να προχωρήσουμε παράλληλα κι όχι γιατί ο ένας πρέπει να υποστεί εντατική εκπαίδευση από τον άλλον. Δεν θα γίνουμε ποτέ ένα γιατί ποτέ δεν ήμασταν. Η απιστία δεν υπάρχει. Υπάρχει η πίστη σε παραδόσεις και κανόνες που πήραν σχήμα για να ικανοποιήσουν κοινωνικά μοντέλα. Αυτήν έχει το δικαίωμα να την απαρνηθεί οποιοσδήποτε αν δεν του κάνει. Κι αν ακόμη ο έρωτας της ζωής μας πάει με άλλη δεν του σπάμε απλά το κεφάλι [αθάνατη Πέγκυ Ζήνα - μέχρι κι ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναγνώρισε την αξία σου!]. Ίσως επειδή κι αν το κάνει δεν θα τον αγαπάμε λιγότερο.
Ασταδιάλα! Πάω για χέσιμο!
κι όμως ενώ είμαι κι εγώ όπως κι εσύ "του σκοινιού και του παλουκιού" μου φαίνεται αδιανόητο να αποδεχτώ πως ο άλλος έστω και κοιτάζει κάπου αλλού
είμαι τρελός?
---.:
Αδελφή, σε καλό δρόμο είσαι. Η πίστη είναι κάτι που εμπνέεται, που συμβαίνει χωρίς βία και είναι κάτι πέρα από απόφαση. Απλά δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο. Ολοκλήρωση μπορείς να το πεις. Αν κάποιος νοιώθει την ανάγκη να απιστήσει, κάτι συμβαίνει ή κάτι φταίει. Ίσως απλά να θέλει να προχωρήσει. Μπορεί να συμβεί και σε εμένα, μπορεί σε όλους. Αλλά δεν μπορεί κανείς να ρίξει την ευθύνη στην πολυγαμική φύση του ή ότι άλλη πατάτα ακούμε ανά καιρούς. Είναι θέμα προσωπικό.
Μανιφέστο, είσαι ζουλιάρης : )
Νομίζω ότι θα πρέπει να κάνεις και ένα ποστ για την ζήλεια. Ο μανιφέστος αντί να στείλει mail, ξεσκεπάστηκε εδώ. Βόηθα τον please!!! ;))))
κωνσταντίνα έχεις δίκιο είμαι πολύ ζηλιάρης έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει την καρέκλα που κάθεται ή το πορτοκάλι που τρώει
είμαι βαρειά άρρωστος έ ?
Όχι Μανιφεστάκι-δεν είσαι τρελλός ούτε άρρωστος. Διαφορετικός απλώς [από μένα]. Και ΠΟΛΥ ζηλιάρης :-D Αν είσαι με κάποιον ωστόσο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως εσύ, όλα καλά!
Κωσταντίνα,
δεν πιστεύω πως υπάρχει σωστό και λάθος σ΄αυτά τα πράγματα. Άρα, καθείς και το πέος του-cool. Απλώς έχω κουραστεί να ακούω τις λέξεις "δέσμευση", "αποκλειστικότητα" και "απιστία" από ανθρώπους που είτε οι σχέσεις τους δεν κρατούν περισσότερο από δίμηνο, είτε δε νιώθουν να μοιραστούν καλά-καλά ένα μήλο - πόσο μάλλον την αλήθεια τους με κάποιον άλλο.
Τα πάντα ρεί. Τί έγραψα ο άνθρωπας.
Λοιπόν, τί διάτανο να κάνεις όταν ο άλλος θέλει να πάει με κάποια άλλη και το αντίστροφο. Να τους δέσεις; Να τους κάνεις λοβοτομή; Να τρέχεις στους πλαστικούς να σηκωσεις τον κώλον σου; (παρεμπιπτόντως, έχω βάλει ένα κώλο στο blog μου, άλλο πράμα) Να πας στις μάγισσες να τους κάνουν μάγεια. ΤΙ;
Απλό, όσο και δύσκολο.
Προχωράς στη ζωή (την πουτάνα που τα ΄χει με άλλον), αντε και δίνεις και καπότες στους-στις πρώην να μην κολλήσουν και τίποτις. Και αυτό απο αγάπη και την καλή σου την καρδιά (ξέρνα μετά).
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟ ρε;)
:
κ εγω ζηλευω αλλα δεν το δειχνω το κραταω μεσα μου και καμια φορα το μοιραζομαι με φιλους..οταν τους ολοκληρωσω τις αρρωστημενες σκεψεις-σεναρια-πραγματικοτητα-υποθεσεις, γυρνανε και μου λενε :"Kριμα, ρε που δεν σε γνωρισε ο Σπιλμπεργκ μετα τον E.T θα υπηρχε η C.D"
---.:
"Ασταδιάλα! Πάω για χέσιμο!"
Έπεσες μέσα φιλενάδα;
Όλα οκ?
Απιστία είναι το αντίθετο της Πίστης. Το θέμα είναι όμως όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε ότι η πίστη δεν είναι κάτι που εξαναγκάζεις τον άλλο (πνίγοντας και περιορίζοντας τον) αλλά διαδικασία που έρχεται εσωτερικά και φυσικά. 'Αμα το μάτι πάει στον κώλο και το βυζί αλλά δεν κάνει τίποτα από καταναγκασμό, είναι δηλαδή πιστός? Βασικά θέμα ωριμότητας και αισθημάτων είναι, αλλά για να φτάσει κανείς την ωριμότητα πρέπει να έχει φάει μουνί, πούτσο, κώλο(ότι αρέσει του καθενος)με το κουτάλι, για να δει πέρα από το περιτύλιγμα. ¨ολα στο πρόγραμμα είναi... Εγώ προτιμώ μακροχρόνιες σχέσεις, αλλά όχι οτι δεν έχω λοξοδρομήσει...και το χειρότερο ρε παιδία, είναι ότι πληγώνεις τον άλλον/η που περιμένει πίστη από σένα. Τώρα λοιπόν τα ξεκαθαρίσαμε με το έτερο ημισι και είπαμε όποιos ξενογαμήσει, ας το κάνει έχει την ελευθερία....και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο? δεν γυρνάω όυτε να δω τι περνάει δίπλα μου! έρωτας με τυφλώνει,....η απουσία της απαγόρευσης...το καθημερινό τρέξιμο...το μαγικό ερωτικό παρόν και παρελθόν...δεν ξέρω, αλλά είναι γεγονός, ότι είμαι ήρεμος, και πλήρης. Οι περιορισμoι παίδες δεν είναι η συνταγή. Αν κάποιος σου "ανήκει" άσε τον ελεύθερο, και αν γυρίσει τότε ήταν πάντα δικός σου.