Επειδή πασχίζω για την ψυχραιμία μου και δεν μ’ αρέσει να τη χάνω, όταν τη χάνω το φχαριστιέμαι τουλάχιστον. Μου ‘ρχεται η άλλη πρωΐ-πρωΐ. «Χώρισα» μου λεει και να ο ποταμός – λόγια και δάκρυα ατάκτως εριμμένα. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε καλά-καλά. «Καφέ θες;» τη ρώτησα. Στο ακατάληπτο μπουρ-μπουρ της διέκρινα ένα ‘ναι’ γεμάτο μύξα.
Ακούμπησα την κούπα δυνατά πάνω στο τραπεζάκι μπρος της μήπως και καταφέρω να την ξυπνήσω. Ζώο όρθιο. Εκεί, να κλαίει λες και δουλεύει με κέρμα η ρουφιάνα. Ανάβω τσιγάρο, πίνω μια-δυο γερές γουλιές και μόλις λέω ‘λοιπόν’ αρχίζει.
[Παρατηρημένο: αυτό το ‘λοιπόν’ συνήθως λειτουργεί σαν το πιστόλι του αφέτη – μετά απ΄αυτό κάθε ραγισμένη καρδιά πατάει κατοστάρι.]
«Δεν καταλαβαίνεις. Δεν έχει σημασία που τον παίρνεις, άντρας είσαι κι εσύ. Γουρούνι!»
Κοινώς, πώς να πείτε ένα άνθρωπο μαλάκα, ξεκωλιάρη και αναίσθητο με μια μόνο φράση λίγο αφού άνοιξε τα μάτια του και πίνει τον καφέ του ο μαύρος.
[χώρια που αυτό το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι γουστάρω να τον παίρνω εγώ ντε και σώνει έχει αρχίσει να μ’ ενοχλεί...]
«Ήταν ο άνθρωπος μου!»
Πάψε μωρή Βέμπο – ανατρίχιασα! Δικός σου, της γυναίκας του και της μισής Αθήνας. Σιγά τη μεγάλη πόλη θα μου πεις αλλά αυτό το ‘μου’ κόφτο παρότι μετά μένει μόνο το ‘άνθρωπος’ και η κουβέντα μοιραία θα πάει αλλού. Τι δράμα ζεις κι εσύ καημένη. Κοιμόσουν μόνη σα το λεμόνι τα τελευταία δύο χρόνια, έστελνες καθημερινά δυο-τρία αναπάντητα μηνύματα και εγώ ήξερα περισσότερα για τη σχέση σου απ’ ότι αυτός αλλά με συγχωρείς, ξεχάστηκα, μιλάμε για τον άνθρωπο σου.
«Ήταν ο ήρωας μου!»
Άσε με πρωΐ-πρωΐ καρδούλα μου κι έχω και deadlines! Ποιος ήρωας ανόητη; Αν εξαιρέσεις πως κάτι ήξεραν οι stranglers και τα είπανε ένα χεράκι εδώ και χρόνια [βλ. no more heroes anymore], για ποιον ήρωα μου μιλάς; Τι τύπου; Διότι ήρωας από ήρωα έχει διαφορά. Υπάρχει ο σούπερμαν και οι λοιποί συγγενείς, ο μικρός ήρως, ο Ιντιάνα Τζόουνς, ο Κολοκοτρώνης [εθνικός ήρως], ο Παναγούλης κι ένα κάρο ακόμη. Κι εγώ ήρωας είμαι που τραβώ το ξύπνημα της εργαζόμενης σε φάμπρικα εξαιτίας σου αλλά δεν διεκδικώ τον τίτλο. Αυτός λοιπόν τι είδους ήρωας είναι; Και γιατί; Πήγες να πέσεις απ’ το μπαλκόνι και σε πρόλαβε; Σου χάλασε η κόπιτσα και πήγε γραμμή στον Καλυβιώτη να σου αγοράσει μια ντουζίνα; ΤΙ διάολο έκανε και θα του δώσεις και μετάλλιο βρε ηλίθια;
«Θέλω να πεθάνω!»
Γιατί; Τι θ’ αλλάξει; Νομίζεις ότι αυτός θα χάσει τον ύπνο του; Ότι θα γίνει καλύτερος άνθρωπος; Πλανάσαι πλάνην οικτρά καλή μου αναξιοπαθούσα. Καλώς ή κακώς η κατανόηση είναι σαν τα όνειρα που παίρνουν μορφή από την αισθητήρια συμβολή μας. Μπορεί λοιπόν κατά περίπτωση να είναι ευτυχή ή θλιβερά. Ευτυχή αν είναι ειλικρινή. Θλιβερά εάν το εγώ και οι φόβοι τα ελέγχουν και τα οδηγούν μακριά από την κατανόηση του άλλου – σε εκείνη τη μοναχική ακτή όπου τίποτα και κανείς δεν μπορεί πραγματικά να νιώσει. Αλλιώς: γάμησε τον τον μαλάκα. Είναι αναίσθητος, δεν το βλέπεις;
«Έχω επενδύσει πολλά!»
Άστα! Κι ο παππούς μου πριν τον πόλεμο τα ίδια έκανε και μετά κάναμε τα ομόλογα κωλόπανα. Θα σου πρότεινα στο εξής να παίζεις με πιο ρευστά μεγέθη: τσιμπούκια και πισωκολλητά με αγνώστους, ποτά με φίλες, τίποτα ψώνια στο Κολωνάκι. Απλά πράγματα δηλαδή, γιατί το χρηματιστήριο των αισθημάτων μάλλον δεν το σηκώνεις [άσε που πήγες και βρήκες broker της συμφοράς – τι να σου κάνω κι εγώ; Μόλις ξύπνησα!].
«Μήπως φοβήθηκε την τόση αγάπη;»
Μήπως να σου ρίξω μια μπούφλα να σου γυρίσουνε τα μάτια; Κοίτα που θα εκνευριστώ πρωΐ-πρωΐ και θα πάει τζάμπα η γιόγκα τόσες μέρες! Δηλαδή το γεγονός πως ο τύπος με τη συμπεριφορά του σου αποδεικνύει πως από μυαλό είναι στον πούτσο καβάλα, εσένα δε σου λεει τίποτα έτσι; Κατ’ εσέ, απλώς φοβάται το χρυσούλι μου. Σαράντα χρονών μαλάκας, φοβάται. Αν φοβάται κυρά μου, να πάρει μια πλαστική κούκλα με τρεις οπές. Όχι να πουλάει έρωτα σε βούρλα σα και του λόγου σου.
«Όλα όμως εδώ πληρώνονται»
Να κι η νομοτέλεια. Τώρα ησύχασα. Νιώθω καλύτερα κουκλίτσα μου γιατί καταλαβαίνω πως συνέρχεσαι. Τι σημασία έχει βρε ζώον αν όλα πληρώνονται και πού; Εδώ θα μείνεις να περιμένεις την εξαργύρωση της επιταγής; Αυτό ήταν; Συνταξιοδοτήθηκες πλέον; Τέρμα τα ξέκωλα για σένα; Τι σημασία έχει αν η εκδίκηση τρώγεται κρύα; Αυτό θα είχε ενδιαφέρον αν είχες παραγγείλει κρύο πιάτο. Κοινώς, άσε τα τσιτάτα και βρες κανα γκόμενο να σου πετάξει τα μάτια έξω μπας και ξελαμπικάρεις.
Είμαι επιδερμικός, το ξέρω, αλλά είναι η τρίτη φορά που τον χωρίζει φέτος...
:
---.:
Άντε βρε μωρό μου, τόσες μέρες με την γιόγκα και νόμιζα πως πήρες τα βουνά.
Το χειρότερο επιχείρημα σ΄αυτές τις περιπτώσεις είναι το «δεν θα βρει άλλη σαν κι εμένα». Εκεί, δεν έχω να πω κουβέντα, γιατί έχουν κι ένα δίκιο, είναι πλέον τελείως καρέτα, αυτές οι γκόμενες.
Next time, στείλτην στο ψιλικατζίδικο. Θα της δώσω απ΄τα ληγμένα και θα στανιάρει για τα καλά.
; )
Σου χάλασε η κόπιτσα και πήγε γραμμή στον Καλυβιώτη να σου αγοράσει μια ντουζίνα;
Α ρε παιδί, να 'σαι καλά, είχα αρχίσει να χαχανίζω εξαρχής αλλά ΓΑΜΗΘΗΚΑ στα γέλια με το συγκεκριμένο!!!
Πες τα χρυσόστομε... αυτοί είναι ήρωες, που θα κάνουν τα πάντα για να σκάσουμε χαμόγελο στα χειρότερα! Αν ο άντρας δεν έχει τέτοιο σκοπό δεν έχει και λόγο ύπαρξης στη ζωή μας.
Πού ήσουν ένα χρόνο πριν ακριβώς που χτυπιόμουν για έναν του γλυκού νερού χειρότερα και από την φιλενάδα σου;;; Ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω ότι φλέρταρα με την γέφυρα εδώ παρακάτω...
Εγω παντως ακομα γελαω με τη Βεμπο!! Αυτη τη τοσο απλη και τοσο αληθινη φραση που εγραψες, γιατι δε μπορουν να τη καταλαβουν οσοι εμπλεκονται ερωτικα με παντρεμενους/ες;;;
K.
:-P
Κωσταντίνα,
όχι, δεν πήρα τα βουνά ακόμη - προς το παρόν έχω περιοριστεί στα φύλλα και στα κλαριά.
Το "δεν θα βρει άλλη σαν κι εμένα" είναι πράγματι προκλητικό εξίσου δυνατό μάλιστα με το "πού θα πάει; σ' εμένα θα γυρίσει!". Σκέφτηκα όμως να τα αποφύγω γιατί θα έπρεπε να περάσω σε επίπεδο κλινικής ψυχολογίας την οποία φοβάμαι να αγγίξω.
Η φάση κούριερ και ψιλικατζίδικο καλή ακούγεται. Τι ώρα ανοίγεις; Συνήθως κλαίει νωρίς...
Id,
άσε τις γέφυρες στην ησυχία τους και αγάπα τον εαυτό σου σαν μόλις να γεννήθηκες. Αγάπα τη ζωή σου σα να ναι η τελευταία σου ώρα.
[δεν είναι να χάνεις αναγνώστες στις μέρες μας...]
Lou,
να σου πω τη μαύρη αλήθεια δεν έχω τίποτα εναντίον όσων μπλέκουν με παντρεμένους/ες, αρκεί να ξέρουν πού στέκονται κάθε φορά.
Ακριβως αυτο ειναι το σημειο Αδερφε, που στεκονται καθε φορα (δε σε ξαναλεω Αδερφη, οσο και να επιμενεις) και καλα τα ειπες στην Id, ελπιζω να μην εχει διαβασει τις Γεφυρες του Μαντισον και της μπουν παλι ιδεες, δεν μπορω να ψαχνω κι εγω για νεους αδμινες ;-)
:
Αχ, καλα λένε ότι είμαστε οι καλύτερες φίλες τους και τις καταλαβαίνουμε απόλυτα...πάντως είσαι πονετικιά
:
Αποκωδικοποίηση....: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής, σιωπής,.....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογνία,....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....