> Διαβάζετε πέντε αράδες και νομίζετε πως τα καταλάβατε όλα;
> Σας ελκύουν οι ταμπέλες;
> Σκέφτεστε να χτυπήσετε τατουάζ στο στομάχι σας που να λεει «όλοι είναι μαλάκες εκτός μένα»;
I got news for you:
Θα πεθάνουμε όλοι. Το πιο πιθανό, γέροι και άσχημοι. Κάποιοι μάλιστα μέσα στην απόλυτη μοναξιά. Δεν σας φοβίζει αυτό; Μα καλά δεν έχετε μυαλό; Δε σας μίλησε ποτέ κανείς για την απλότητα; Η’ μήπως χάθηκε κι αυτή μαζί με την ικανότητα σας να γράφετε με μολύβι σε χαρτί;
Χτες το μεσημέρι βρίσκομαι στην έξοδο 6 των αναχωρήσεων του DeGaulle και περιμένω άλλη μια αργοπορημένη αναχώρηση της Ολυμπιακής για Αθήνα. Τα μάτια μου πονάνε. Δε θέλω να επιστρέψω. Το Vittel κάνει τρία ευρώ κι αυτό κάνει τη διπλανή μου να γκρινιάζει. Ο γαλατικός ουρανός είναι τόσο λαμπρός που θυμώνω ξέροντας πως στην Αθήνα θα συναντήσω έναν ουρανό σκατένιο. Μου ‘χουν προλάβει τα χαμπέρια του στο τηλέφωνο λίγο πριν. Δε φόρεσα par-dessus στο Παρίσι και θα φορέσω στο «μικρό γαλάζιο κρίνο». Σκατά.
Απέναντι μου ακριβώς κάθεται μια κοπέλα. Μια χοντρή κοπέλα που μασουλάει τη σοκολάτα της ενοχικά. Έχει λερώσει τα χέρια της και αυτό μοιάζει να την προβληματίζει. Με κοιτάζει έντονα και της χαμογελάω καθησυχαστικά. Δε με πειράζει που είναι χοντρή και θέλω να το καταλάβει. Δε θα της το χτυπούσα σε μια στιγμή που θα μου έλειπαν τα επιχειρήματα εναντίον της και θέλω να το νιώσει. Χαμογελαστή και ήρεμη πια χαμηλώνει τα μάτια της και αφοσιώνεται στο νόστιμο πόθο της.
Η θέση δίπλα της είναι κενή. Ανάβω ένα τσιγάρο και βυθίζομαι ξανά στον Oliver Banks. Όταν σηκώνω ξανά το βλέμμα μου τη βλέπω να κλαίει. Δίπλα της βρίσκεται πλέον μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας. Της μιλάει σιγανά με ύφος επικριτικό ενώ κοιτάζει μπρος της. Πού και πού γυρίζει το κεφάλι της και της ψιθυρίζει με μεγαλύτερη ένταση ενώ η κοπέλα κλαίει απαρηγόρητη. Προσπαθώ να ακούσω. Τα αναφιλητά της με εμποδίζουν.
Φοβάμαι να παραδεχτώ αυτό που αντιλαμβάνομαι. Μια απαίσια μάνα που βάζει χέρι στο παιδί της επειδή τρώει πολύ. Κι επικαλείται τα πάντα υποθέτω. Την υγεία του, της εικόνα του, την αποκατάσταση του, τους γύρω του. Θέλω να σηκωθώ και να της ανακατέψω τα μαλλιά μήπως και της αποσπάσω την προσοχή από το «θεάρεστο» έργο στην υπηρεσία του οποίου έχει θέσει εαυτήν: να σώσει την κόρη της από το πάθος της για το φαγητό.
Δεν το κάνω. Ξέρω πως είμαι χέστης αλλά δίνω άλλοθι στον εαυτό μου πατώντας ένα κουμπάκι του μυαλού που κάνει μια γνώριμη φράση να αναβοσβήνει μπρος μου: «δεν σε αφορά – δεν σε αφορά – δεν σε αφορά»...
Κι όμως με αφορά. Ονομάζεται κοινωνικός ρατσισμός και αφορά τους πάντες. Κι εμένα.
Την ώρα της επιβίβασης θυμάμαι πως έχω κι εγώ στην τσάντα μου μια σοκολάτα. Στέκομαι μπροστά στην άγνωστη κοπέλα και της την δίνω ενώ κοιτάζω ίσια στα μάτια τη μάνα-τέρας πίσω της που ίσα που τολμάει να μουρμουρίσει κάτι. Δεν απαντώ γιατί δε χρειάζεται.
Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, στη στάση των ταξί ανάβω ένα τσιγάρο περιμένοντας τη σειρά μου. Στη διάρκεια της πτήσης έχω ετοιμάσει ένα ποστάκι αστείο στο σημειωματάριο μου. Σκίζω τη σελίδα σε μικρά κομμάτια, τα πετάω κι ο φθινοπωρινός αέρας μου τα γυρίζει στο πρόσωπο...
J95:
Την ώρα της επιβίβασης θυμάμαι πως έχω κι εγώ στην τσάντα μου μια σοκολάτα. Στέκομαι μπροστά στην άγνωστη κοπέλα και της την δίνω ενώ κοιτάζω ίσια στα μάτια τη μάνα-τέρας πίσω της
Τρομερά καλή κίνηση.
---.:
Το ήξερα ότι έχεις πολλά να πεις :)
J95,
I ve got moves you ve never seen baby [ευχαριστώ για την επίσκεψη μικρό αντιπαθητικό βατραχάκι :-)]
Κωσταντίνα,
ευχαριστώ για το credit
Avanti,
αν η πρόθεση σου ήταν να σχολιάσεις τα ελληνικά μου σπεύδω να σε πληροφορήσω πως το "κι εμένα" ήταν απλώς εμφαντικό. Αν πάλι είχες κατά νου κάτι άλλο πρέπει να κάνεις μια προσπάθεια να γίνεις πιο σαφής.
Κοιτα να δεις συμπτωση, σημερα μιλουσα με μια κοπελα πολυ παχεια, υπερβολικα παχεια (προφανως καποιο προβλημα υγειας ειχε) που τα ριχτα ρουχα που φορουσε την αδικουσαν και την εκαναν να φανταζει ακομα πιο θεορατη.
Οσο μιλουσαμε, προσπαθουσα να επικεντρωσω σ' αυτα που ελεγε και να μη δινω σημασια στο βλοσυρο και σκιαχτικο βλεμμα της (που ηταν παντα σε αμυνα) και να της πεταω ατακες για να τη κανω να μη με φοβαται.
Το αποτελεσμα ηταν ν' αρχισει να γελα, ν΄ανταποδιδει τις ατακες και ν' αφησει να φανει ενας διαφορετικος ανθρωπος, με πολυ ζωντανια και χιουμορ.
Αν παψουμε να βλεπουμε το περιβλημα κι σταθουμε στα ματια του αλλου, νομιζω πως εχουμε πολλα να μαθουμε.
Υ.Γ.1 τι σοκολατα ηταν;;;;
Υ.Γ.2 μουσταρδα μου εφερες;;;;;
Lou,
η δικιά μου ήταν μια lindt γεμιστή με πορτοκάλι - η δική της πρέπει να ήταν η frigor η κλασική.
Μουστάρδες έφερα μια Hediard με σκόρδο και μαϊντανό, μια maille à l' ancienne και μια με crème de cassis. Ποια θες;
Διαβάζετε πέντε αράδες και νομίζετε πως τα καταλάβατε όλα;
Έτσι ξεκινάει το ποστ. Ειρωνικό πώς, έπεσα ο ίδιος στην παγίδα μου. Δεν είμαι εδώ μόνο για να διαπιστώνω τις μαλακίες κανενός αλλά η μαλακία η δική μου δε θέλω να περάσει στα ψιλά.
Avanti, με συγχωρείς για την όπως αποδεικνύεται αναίτια επίθεση μου.
Πάνο, δεν το χω διπλοτσεκάρει, όχι. Μου το πε η μαμά μου όμως και της έχω εμπιστοσύνη ;-)
αντί να της δώσεις μια σφαλιάρα και να της πεις "σταμάτα μωρή τοφάλα να τρως σαν ιπποπόταμος" της έδωσες και σοκολάτα ... κι ύστερα λένε πως οι αδερφές δεν είναι μισογύνιδες
Manifesto,
αδερφή από αδερφή διαφέρει...
αλλα τώρα που το λες έχεις δίκιο
Μανιφέστο,
όλοι δίκιο έχουμε αλλά πού να τόβρουμε
aurelian,
δε φοράω φαρδιά παντελόνια. Δεν μου χαρίζουν...
---.:
Τελικά μήπως να βάλεις εκείνο το chatbox που λέγαμε;
Έχεις δίκιο, είναι μεγάλη μαλακία τα φαρδιά παντελόνια :)
Κωσταντίνα,
μόνο το chatterbox με μάρανε! Να χάσω τη δουλειά μου διαπαντός...
Αχαχαχαχαχα, βρε manifesto, δεν εχεις το θεο σου, σαν να ακουω τον Λαζοπουλο.
Λοιπον Αδερφη, θα διαλεξω τη μουσταρδα που καιει λιγοτερο, θα μου πεις εσυ ποια ειναι, δεν εχω ορεξη να τρωω και να κλαιω σαν τη Ναργκις. ;-)
Αμάν πια μ’ αύτήν την άρση αναστολών που μας προκαλείτε. Με κάνατε και έφαγα μια αραβική πίτα (μεσαία) και μια φέτα κασέρι (με 40% λιπαρά επί ξηρού) βραδιάτικα.
Κύριε Κουκουζέλη,
πάλι εγώ φταίω;
[Μια ΟΛΟΚΛΗΡΗ φέτα κασέρι, ε; Τι μου λέτε, τι μου λέτε...]