Πώς ξεκινάνε όλα. Παλιά πίστευα από περιέργεια. Με τα χρόνια διαπίστωσα πως για όλα φταίει η ανάγκη. Όταν μένεις χωρίς δουλειά και τρέχουν γύρω σου όλα (όχι, δεν εννοώ τα τρόλεϊ – εννοώ τα νοίκια, τους λογαριασμούς και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα) κάνεις την ανάγκη φιλότιμο και την περηφάνια ιμάμ μπαϊλντί. Αυτό έπραξα κι εγώ. Γι’ αυτό όταν μου ανατέθηκε να μεταφράσω το επικό “Μια νύχτα στα Επείγοντα”, παρότι δεν ήξερα αν πρέπει να ξεσπάσω σε γέλια ή να αναλυθώ σε δάκρυα, προτίμησα να κάνω τον αδιάφορο, να πάρω το βιβλίο και το deadline του ανά χείρας και να χαθώ σιωπηλός στην οδό Ιπποκράτους.
Από τις πρώτες σελίδες ομολογώ πως με κατέλαβε το αίσθημα της έκπληξης. Η ηρωίδα εκτός από καυτό μουνάκι ήταν και εξαιρετικά ηλίθια. Ναι, τώρα που τελείωσα μπορώ να το φωνάξω:
Η Έλινορ Λιούϊς είναι ηλίθια!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Και πρόσεξέ με, γιατί θα τα πω μόνο μια φορά και πολύ γρήγορα γιατί τέτοια μούφα δεν τη θέλει ούτε ο Θεός.
Πάμε λοιπόν. Dramatis personæ, που θα ‘λεγε κι ο Σέξπιρ. Η καλή, όμορφη, ξανθιά νοσοκόμα (το καυτό μουνάκι που λέγαμε) που θέλει να γίνει η καλύτερη νοσηλεύτρια που γνώρισε ποτέ το νότιο ημισφαίριο έχει:
α) τη πετριά της Αμελί Πουλέν από μικρή – δώσ’ της να ξεσκατίσει γέρο, δηλαδή και πάρ’ της την ψυχή!
β) νταλκά να μην την περνάνε για όμορφη και χαζή αλλά για γοητευτική και ξύπνια
γ) αρχές από αυτές που ορίζουν ότι το σημαντικό δεν είναι να καλοπαντρευτεί αλλά να πράξει ό,τι περνάει από το χέρι της για το κοινό καλό.
Όλα αυτά βεβαίως βαριά-βαριά ως την δέκατη σελίδα, μέχρι δηλαδή να βρεθεί στο δρόμο της ο Ρόρι, το καυτό αγόρι, το σκηνικό να γίνει μια κυρία στα μπουζούκια κι εγώ να πάθω νευρικό κλονισμό.
Διότι αγνή αυστραλέζικη ύπαιθρος η Έλινορ μεν, πλην όμως το μουνί της ανοιγοκλείνει με την ταχύτητα του φωτός. Με άλλα λόγια, beneath the most frigid surface -που έλεγε και μια φίλη μου που το μουνί της ξεχάστηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας- hides a certain flame. Έτσι, όταν δίνει ο Πανάγαθος κι ο Ρόρι, το καυτό αγόρι -ο οποίος εκτός από προϊστάμενος της τυγχάνει να είναι και παλιόπαιδο στο κρεβάτι- της αρχίζει τα αεροπλανικά και τα "τι σου κάνω", "τι μου κάνεις", "πού στον έχω παρκάρει", εκείνη λατρεύει τον πούτσο σε βαθμό, που θα γραφόταν σε οργάνωση για την προστασία της βαλάνου του αν υπήρχε, ή αν δεν υπήρχε θα την έφτιαχνε.
Πλην όμως το πρωί εκείνος ξυπνά –η άλλη η μουλάρα ακόμη κοιμάται διότι δεν άφησε ψωλή όρθια να πέσει κάτω όλη νύχτα, κύριε Πρόεδρε- και τον πιάνουν τα κομπλεξικά του, και α! μήπως είμαι μεγάλος, και α! τι θα πει η μαμά μου, και α! το καημένο το κορίτσι πολύ καλή πίπα αλλά πώς να της στερήσω την καριέρα στην επείγουσα νοσηλευτική, που το χει τάμα από παιδί να διασωληνώνει κόσμο (μικρή διασωλήνωνε τους φίλους της), α! το ένα, α! το άλλο – πολύ θέλει ο άνθρωπος ν’ αρχίσει τις μαλακίες; (δε βλέπεις εμένα;).
Και ξυπνάει το άλλο το ζώον και αρχίζει το τροπάριο της Κασσιανής με λίγο από “εγώ είμαι η νέα γυναίκα που θα ψηφίζω και θα καπνίζω και θα σας γαμώ το είναι γενικώς”. Και τα μαζεύει αυτός και φεύγει για το νοσοκομείο κι αυτή κάθεται και κλαίει, περιμένει τα τηλέφωνα να χτυπήσουν κι αυτά δε χτυπάνε, τον αγαπάει, δεν τον αγαπάει, τον μισεί, δεν τον μισεί και βουνό και θάλασσα γενικώς - τα γνωστά.
Κι αρχίζει μετά η Οδύσσεια της νοσηλεύτριας σε επτά απλά κεφάλαια για ηλιθίους που ανήκουν στην μεσοανώτερη τάξη (υπάρχει αυτό;) κι έχει απ’ όλα ο μπαξές: ερωτικούς καυγάδες τύπου εγώ είμαι του λιμανιού αλλά είμαι και κιουρία (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) κι ο άλλος να το παίζει Λευτέρης Βογιατζής και ν’ ανεβάζει παράσταση κάθε έξι χρόνια, δράματα με παιδιά που πέθαναν, παιδιά που πεθαίνουν και παιδιά που (ίσως) θα πεθάνουν κ.ά.κ. (και άλλα κουλά)
Μέσα στη γενικότερη χλαπαταγή εκείνη αρχίζει να αναπτύσσει μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης με την Γιουλαλάμ Ευσταθιάδου (βλ. αδελφή προϊσταμένη της γνωστής Οικογενείας Μπες-Βγες) κι εκεί που έχει βεβαίως ένα νταλκά αλλά η δουλειά μια χαρά και στη μουνάρα της, έρχονται η μοίρα και ο Ρόρι και της παίζουν ένα βρώμικο παιχνίδι – με άλλα λόγια το Predictor έγινε ροζ γιατί την καπότα εκείνος, ο άντρας ο πρόστυχος, ο άντρας ο σωστός ούτε να τη δει. Άλλωστε στο βελούδινο ατσάλι του Ρόρι πλαστικό δεν βάζεις – χαλάει η υφή και μετά δεν πιν’ς βιλουδου.
Το μουνί σέρνει καράβι, ναι, αλλά το δικό της μουνί σέρνει το love boat με όλα τα βάσανα της οικουμένης στο αμπάρι. Είναι ερωτευμένη με το μαλάκα, έχει ρίξει κι ένα γλυκό μυστήριο της ζωής μαζί του που δεν ξεχνιέται το αφιλότιμο, ο καρπός του μυστηρίου ψάχνει πελαργό ελεύθερο για να τον φέρει και σα να μη φτάνουν όλα αυτά το βράδυ που αυτή αποφασίζει ότι δεν πάει άλλο θα κλωτσήσει τα όνειρα της και θα πάει ανθρακωρύχα στο Βέλγιο (καλύτερα το κάρβουνο παρά η ατίμωση), στην τελευταία αυτή βάρδια έρχεται ο ίδιος ο Φώσκολος ντυμένος τζάνκι απ’ τη Λάμψη και τη μαχαιρώνει μπαμπέσικα. Καβάλα στο προτσές δηλαδή, τον κόσμο γύρισα που λένε κι οι επίγονοι του Καύκα (ναι, άστο με υ, ξέρω τι κάνω).
Μην τα πολυλογούμε, μετά από πολύωρη επέμβαση, της οποίας προΐσταται εκείνος, σώζεται εκείνη, εκείνο (το παιδί) και μια κυριούλα που είχε πρόβλημα στο εξεταστήριο οκτώ κι έκλανε αδιάκοπα. Έτσι, ζήσαν αυτοί καλά κι εγώ με νεύρα.
Με πολλά νεύρα.
Είμαι βεβαία πως η συγγραφέφς του "Μια νύχτα στα Επείγοντα" (τίτλος που παραπέμπει στο "Μια μέρα στον ιππόδρομο") όταν έγραφε για την Έλινορ τη σεμνή δεσποινίδα της φωτογραφίας σου είχε στο μυαλό της.
Ευχαριστώ για την αφιέρωση. Ακόνιζες το μεγάλο κουζινομάχαιρό σου όταν την έγραφες;
"Έτσι, ζήσαν αυτοί καλά κι εγώ με νεύρα.". Καταπληκτικό! Εμπνευσμένο! Το τέλος που πάντα ήθελα να ακούσω στα παραμύθια.
Θέλω να το διαβάσω επειγόντως!
:
Ναι ρε βλαμμένο αλλά έτσι γαμάτα που το περιγράφεις μας κάβλωσες τώρα και πρέπει να το πάρουμε για να σκάσει κι εμάς το χειλάκι μας! ;)
"Τι΄ν΄τα καυκα;"(κλέβω κι από το παιδί)
προτείνω να γίνεις νονός "επειγόντως",
μετά "κρύψου" καλύτερα...
καλημέρα "σας"
"Σιγά τη δουλειά μωρέ, ένα κωλο-άρλεκιν μεταφράζεις εκεί πέρα, όλο κλισέ και επαναλήψεις, εγώ στο πόδι θα το ξεπέταγα, κι είσαι κι όλο γκρίνια ότι σου 'χουν σπάσει τα νεύρα"...
Την επόμενη φορά που θ' ακούσεις κάποιο γελοίο υποκείμενο να μοστράρει την ανωτέρω κοσμοθεωρία περί ευκολίας, ξέρεις τι θα κάνεις, ναι;
Φιλιά, κουράγιο -λολ- κι ευχαριστώ για την αφιέρωση.
Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, σε κάποιες φάσεις ΕΧΕΙ πλάκα.
ξεχασες να γραψεις οτι ηταν και παρθενα...
Εχω την ακριβως ιδια στολη, αλλα σε μαυρο λατεξ με κοκκινο κοντραστ. Αντι πεδιλου πλατφορμε, επελεξα μποτινι PVC /ξανα/ σε μαυρο με κοκκινοπαι δαντελαι.
My x,
Ελινορ.
να ναι καλά το άμαζον που θα μου το φέρει και σπίτι.
δεν είναι κατάσταση αυτή, δεν πρέπει να περιγράφεις έτσι τόσο κουλεμανσόν (c) βιβλία. ντάξει;;