Εδώ και σχεδόν δύο βδομάδες η καθημερινότητα μου άλλαξε. Ξυπνάω πρωΐ, μπαίνω στον ηλεκτρικό, αλλάζω, μπαίνω στο μετρό, κατεβαίνω, περπατώ ως το καινούργιο μου γραφείο, χτυπάω το κουδούνι, ανεβαίνω στον πρώτο όροφο, υπογράφω δίπλα στην ώρα προσέλευσης, μοιράζω καλημέρες, πίνω καφέ, συνομιλώ με τη συνάδελφο –που νομίζω ότι μου την πέφτει επί ματαίω-, μιλάω στο τηλέφωνο, δίνω οδηγίες στους συνεργάτες μου και φεύγω χωρίς να καταλάβω πώς πέρασε η ώρα. Ακόμη δεν είμαι βέβαιος για τις προθέσεις των γύρω μου. Όλα είναι τόσο καινούργια που δεν μυρίζουν καν απειλή. Είμαι ανάποδος άνθρωπος, εξ ορισμού λοιπόν έχω τις αντιρήσεις μου. Πράγματα που μου φαίνονται φυσικό να συμβαίνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, προκύπτουν αλλιώς. Δεν με αποδιοργανώνει αυτή η διαφορά – παρότι μπορεί να διαφωνώ την ίδια στιγμή νιώθω μια πρόκληση να γαργαλάει το μυαλό μου: αυτήν του να αμφισβητήσω τη βεβαιότητα μου. Είναι αναζωογονητικό να νιώθεις πως όλα είναι υπό αίρεση και δημιουργία.
Με διασκεδάζει η αίσθηση που εισπράττω ως αντικείμενο παρατήρησης. Άλλοτε θα φοβόμουν, τώρα μου φαίνεται χαριτωμένο που το βλέμμα των ανθρώπων σε αυτό το νέο περιβάλλον εργασίας αποπειράται να με κατατάξει σε μια κατηγορία ανθρώπου – συναδέλφου – επαγγελματία.
Nαι, υπάρχουν σημεία στην καινούργια μου καθημερινότητα που είναι ασαφή και ως ένα βαθμό ανταγωνίζονται τον ενθουσιασμό μου για ένα τοπίο το οποίο ακόμη εξερευνώ. Όμως, αν λυθούν τα βασικά [τα χρήματα που δεν μου φαίνονται σόϊ και μια ελαφρώς γκεμπελική συμπεριφορά εκ μέρους της διευθύντριας μου] νομίζω πως ίσως να πρέπει να δώσω χώρο και χρόνο στο αναπάντεχο. Όχι;
Με διασκεδάζει η αίσθηση που εισπράττω ως αντικείμενο παρατήρησης. Άλλοτε θα φοβόμουν, τώρα μου φαίνεται χαριτωμένο που το βλέμμα των ανθρώπων σε αυτό το νέο περιβάλλον εργασίας αποπειράται να με κατατάξει σε μια κατηγορία ανθρώπου – συναδέλφου – επαγγελματία.
Nαι, υπάρχουν σημεία στην καινούργια μου καθημερινότητα που είναι ασαφή και ως ένα βαθμό ανταγωνίζονται τον ενθουσιασμό μου για ένα τοπίο το οποίο ακόμη εξερευνώ. Όμως, αν λυθούν τα βασικά [τα χρήματα που δεν μου φαίνονται σόϊ και μια ελαφρώς γκεμπελική συμπεριφορά εκ μέρους της διευθύντριας μου] νομίζω πως ίσως να πρέπει να δώσω χώρο και χρόνο στο αναπάντεχο. Όχι;
Υπάρχει ψήγμα αναπάντεχου στον αέρα?
Δώσε τότε
Ναι
(ελπίζω να πάνε όλα όπως τα θέλεις)
Σιδεροκέφαλος! Μήπως να της καθόσουνα της διευθύντριας ωστόσο;;;
Εγώ πάλι λέω να της κάτσεις 2 σφαλιάρες με την βαριά χερούκλα σου να την στρώσεις....
την γκουνιότα!!
είσαι σε πολύ καλή φάση...
βούτα!
Να δωσεις αλλα και να παρεις, καλη αρχη!
(δαχτυλικα αποτυπωματα ειναι αυτα στο blog σου;)
Βεβαίως και να δώσεις (ένα-δύο, ένα-δύο, ελπίζω να με ακούει και μένα ο εγκέφαλός μου με την ευκαιρία...)
Άντε, με το καλό. :-)