Τελείως απρόσμενα (ήμουν ένα μάλλον απρόβλεπτο παιδί) και με αφορμή τη θετική άποψη του επισκέπτη μας για έναν πίνακα ζωγραφικής που κρεμόταν πάνω από τον καναπέ, έπαψα να είμαι χαμένος στο πάτωμα και αναφώνησα με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις: «εμένα δεν μ’ αρέσει -- είναι πολύ φουτουριστικός!».
Για δευτερόλεπτα η ατμόσφαιρα πάγωσε. Ο πατέρας μου, που κόντεψε να ξεσπάσει σε γέλια, με κοίταξε τόσο έντονα που ακόμη θυμάμαι το βλέμμα του. Ο κύριος Β. με ρώτησε με συμπάθεια τι εννοώ. Σώπασα. «Ξέρεις τι σημαίνει φουτουριστικός;», με ξαναρώτησε χαμογελώντας. Ακολούθησε δεύτερη σιωπή. Στο μεταξύ ο γάτος είχε έρθει στην αγκαλιά μου και μαζί κοιτάζαμε με απορία στα μάτια τον κύριο Β.
Ασφαλώς δεν μπήκε στη διαδικασία να μου μιλήσει για ο,τιδήποτε σχετικό με τους -ισμούς σ’ εκείνη τη φάση. Μάλλον το θεώρησε ανώφελο και δεν τον αδικώ. Μου εξήγησε όμως απλά, αλλά πολύ αναλυτικά, πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τι λέμε. Να ξέρουμε κάθε φορά που ξεστομίζουμε μια λέξη την ακριβή της ερμηνεία και να έχουμε συνείδηση του κάθε πιθανού αντικτύπου της.
Σήμερα, εικοσιπέντε χρόνια μετά, ο κύριος Β. δεν υπάρχει πια. Πέθανε πέρυσι από ανακοπή, ενώ διάβαζε. Όσο για μένα, εξακολουθώ να βρίσκω τις εικόνες και τους ήρωες που κατοικούν ανάμεσα στις ψηφίδες και φροντίζω να εννοώ, πάντα, αυτό που λέω.
Lili:
ιδιο νοημα, διαφορετικη ιστορια
ειμαι 7 και λεω σε ενα 13-4-5-6-7 χρονο πιτσιρικα "γαμω το στανιο σου" για να κανω την εξυπνη.
τοχα ακουσει απο τον μπαμπα.
"ξερεις τι θα πει αυτο?" μου λεει αυστηρα
"οχι" απαντω εγω
'ελα να σου δειξω'
τον ακολουθω σαν βλακας στην τουαλετα, κλειενι τιν πορτα και μου κατεβαζει το εσωρουχο.
Εκει παθαινω πανικο και βαζω τις φωνες.
Τρομαζει ο πιτσιρικας και το βαζει στα ποδια.
με βρισκουν καθαριστριες, και ρωτανε τι μου εκανε.
Σφιγγα εγω, ειχα λερωμενη την φωλια μου.
"τιποτα τιποτα"
φευγω.
τον πετυχαινω στον κηπο του ξενοδοχειου.
"ελα δω" μου ειπε "το ειπα στην μαμα σου"
"αποκλειεται" του απανταω
"της το ειπα εγω και σε ψαχνει, καλα θα κανεις να εξαφανιστεις!"(τον φοβομουν)
χλωμιασε και εξαφανιστηκε.
δεν ξανα ειπα κουβεντα που δεν καταλαβαινα.
σορυ για την καταχρηση του χωρου, i went down memory lane
Ζόρικος δρόμος. Η ήττα συχνή, όταν προσπαθείς είσαι σαφής. Να εκφράζεσαι με ακρίβεια. Συχνότερη, όταν δείχνεις τους ήρωες ανάμεσα στις ψηφίδες. Είτε είσαι 5, κι άμαθος, είτε 55 χρονών.
Με τους φανταστικους φιλους, τι γινεται;
Εγώ τους έψαχνα και στα σκασίσματα
των σοβάδων των τοίχων
Καμμιά φορά,τους χάλαγα κι επίτηδες
τους σοβάδες για να πάρουν τη μορφή που ήθελα
Που να ήξερα πως μεγαλώνοντας τα εσωτερικά σκασίσματα θα αποκτούσαν τη δικιά τους αυτονομία
Και τη μορφή τους δύσκολα θα μπορούσα να την αλλάξω πια..
prosohi min hathei i paidikotita mas...
Lili,
καμμία κατάχρηση :-)
Κύριε Κουκουζέλη,
έχω πει πόσο χαίρομαι όταν σας βλέπω εδώ;
Mata Hari,
σας έχει ταλαιπωρήσει πολύ η ασάφεια, είναι φανερό
Lou,
έχουν μειωθεί αισθητά. Μάλλον μεγάλωσα.
Λολιτάκι,
:-)
Firfiris,
όλοι αυτό λένε πως επιδιώκουν, αλλά;
οταν ανακαλυπτω οτι δεν ειμαι η μονη που κανω ή παθαινω κατι δεν ξερω ποτε αν πρεπει να στεναχωρεθω ή να χαρω...κι εδω τοσοι που βλεπουν προσωπα στα μωσαϊκα.παω να χωνεψω οτι δεν ειμαι μοναδικη.
και να χαζεψω τη θεα γυρω μου.μωσαϊκο εχω χρονια να δω.αλλα εχω εξασκηθει λογω ελλειψεως.βλεπω τα σχηματα μεσα απο το τιποτα πια.
take care.
Εσένα βρε ματάκια μου πως σου ήρθε εκείνο το φουτουριστικός, και μάλιστα να ταιριάζει και στο συγκείμενο; Που το είχες ακούσει;
Να σαι καλά Jamella ;-)
Μαίανδρε,
άστα! Να κάτι τέτοια έκανα και φαινόμουν από μικρός ότι θα μεγαλώσω!
[good to have you back!]