Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως όλα αυτά τα μπλιμπλίκια τελικά καταφέρνουν να υποκαθιστούν την ίδια την εμπειρία – όπως οι φωτογραφίες τα αγαπημένα πρόσωπα που ζουν και αναπνέουν αλλού την ίδια στιγμή που τα κοιτάζω τυπωμένα στο χαρτί ή στο μόνιτορ του υπολογιστή μου. Υποθέτω πως όλα ξεκινούν από την ανάγκη μου να κατέχω. Η εμπειρία είναι άϋλη αξία κι όπως όλοι φαντάζομαι, έτσι κι εγώ έχω ανάγκη κάτι για να κρατηθώ από αυτό. Ένα είδος ομολόγου που θα μου χαρίσει την ψευδαίσθηση της σταθερότητας ή θα αναπτερώσει την ελπίδα μου για μια μνήμη που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ.
Η λογική μου λέει πως όλα αυτά τα αντικείμενα δεν είναι μοναδικά. Κατασκευάζονται κατά χιλιάδες και υπηρετούν τους κανόνες μιας ανόητης συναλλαγής. Αυτήν κατά την οποία εγώ νομίζω ότι, με αντάλλαγμα τα χρήματα, μπορώ να φουλάρω με συναισθήματα το ρεζερβουάρ της ψυχής μου. Ξέρω ότι αυτά τα σκατολοΐδια δεν έχουν φωνή, ούτε ιστορία δική τους. Ξέρω πως στην καλύτερη περίπτωση θα καταλήξουν πεταμένα σε μια κούτα επειδή θα σταματήσουν να αντιπροσωπεύουν πλέον κάτι όταν μοιραία εγώ πάψω να υπάρχω.
Αν όμως σε δεύτερο χρόνο τα βρει τυχαία κάποιος πιτσιρίκος κι έτσι αρχίσουν να ταξιδεύουν και να γίνονται κομμάτι της ιστορίας κάποιου άλλου; Aυτό ελπίζω.
Ναι, αλλά τότε δεν θα έχουν πια την ίδια σημασία και αποστολή... Η διαιώνιση της μνήμης είναι ωραία μόνο όταν μένει σταθερή η αξία.
Βασικά αυτό που θέλω να πω, και μου ήρθε κάπως καθυστερημένα, είναι ότι καλό θα ήταν να μιλήσεις στον πιτσιρικά και να του εξηγήσεις, πριν χαθείς και τα βρει εκείνος!
Κι αν υπάρξει περίστασις ανάλογη της αναζήτησης για την Βασίλισσα Λοάνα;;
Να τα φυλάς, Αδερφέ μου - οι αναμνήσεις δένονται άψογα με ασήμαντα αντικείμενα! Τα σημαντικά δεν μπορούν να παραπέμπουν τόσο άμεσα στις εμπειρίες εξάλλου ;))
Μαίανδρε,
παιδιά δεν έχω και ν' αποκτήσω το κόβω κομμάτι χλωμό. Τ' ανήψια μου έχω χρόνια να τα δω. Μήπως να τα δώσω σ' εσένα;
idάκι,
είσαι τρελλή; Ασφαλώς και τα φυλάω. Κομμάτι-κομμάτι, ένα σκασμό λεφτά έχω δώσει. Σιγά μην τα πετάξω. Απλώς αναρωτιέμαι τι τύχη θα έχουν.
Κουνήσου από τη θέση σου ρε χαμένο... σκέφτεσαι να αποδημήσεις και ψάχνεις κληρονόμο;
Αν και τώρα που το καλοσκέφτομαι, αυτό θα σημαίνει ότι εγώ είμαι o πιτσιρικάς της υπόθεσης! Δε γαμιέται, drop dead you bastard!
Σκεψου λοιπον να τα βρει τυχαια ενας πιτσιρικος, ν' ανοιξει blog και ν'ανεβαζει ποστ για καθε ενα απο αυτα τα αντικειμενα, γραφοντας μια ιστορια με τη δικη του ματια...
Χμμμ, μηπως να το εκανες εσυ καλυτερα;
μικρό μου ψαρικό,
δεν με απασχολεί η μνήμη ή η υστεροφημία μου - απλώς αναρωτιέμαι και [αμπελο]φιλοσοφώ πάνω σε μικρά πράγματα...
μαίανδρε,
με συγκινεί που δεν είσαι υστερόβουλος ...
Lou,
μην μου βάζεις ιδέες...