Σήμερα το πρωΐ ξύπνησα και αφού το σώμα μου ολοκλήρωσε όλες τις διαδικασίες αφύπνισης στον αυτόματο πιλότο μπήκα σ’ ένα ταξί και πήγα στο ερωτικό αεροδρόμιο της ερωτικής πόλης [μην ξεχνιόμαστε]. Έκανα στα γρήγορα check-in, ήπια ένα καφέ στο πόδι και μπήκα στο αεροπλάνο με τη βεβαιότητα πως ένα ακόμη χαμένο αλλά ήσυχο ημίωρο με περίμενε στα τόσα χιλιάδες πόδια.
Πρέπει να πω εδώ πως η σχέση μου με τα αεροπλάνα είναι εξαιρετικά καλή. Δε φοβάμαι, δεν πίνω λεξοτανίλ πριν τις πτήσεις, δεν χώνω τα νύχια μου στο χέρι του διπλανού στην απογείωση και την προσγείωση και δε φωνάζω «αγιούτε γειτόνοι, ήρθεν η ώρα μας!» κάθε που θα πέσουμε σε κενό αέρος. Για την ακρίβεια έχω τη φάση γραμμένη στ’ αρχίδια μου ξέροντας πως αφενός αν είναι να μας συμβεί η ελεύθερη πτώση από ύψος h θα μας συμβεί ακόμη κι αν γονατίσουμε όλοι μαζί στο διάδρομο και πούμε δέκα φορές το πιστεύω, αφετέρου γιατί συνήθως νυστάζω – δεν το κάνω επίτηδες αλλά πάντα πριν ταξιδέψω τρέχω πανικόβλητος με αποτέλεσμα μόλις ο κώλος μου ακουμπάει το κάθισμα να ονειρεύομαι διάφορες υπερπαραγωγές.
Μπαίνω λοιπόν και κάθομαι. Μπαίνουν κι άλλοι. Μπαίνουν όλοι. Ανάμεσα τους και μια ομάδα αθλητών που δεν ξέρω και ούτε θέλω να μάθω με τι ακριβώς ασχολούνται. Όμως το αεροπλάνο δε φεύγει. Οι γκόμενες με τα προβλέψιμα μπλε καλσόν πηγαινοέρχονται νευρικές λες και τις ενοχλεί το σπιράλ, ο ηλικιωμένος συνεπιβάτης στο παράθυρο κάνει μπαλάκια με το κακκάδι από τη μύτη του, ο Γιώργος Κατσαρός λυσομανάει στα ηχεία και οι αθλητές κατεβάζουν καντήλια. Ο τυπικός καθυστερημένος μαλάκας κάνει μόνο είκοσι λεπτά για να εμφανιστεί σαν τη Μαρινέλλα σε δεύτερο μπιζ και προκαλεί τη μήνι των αθλητών οι οποίοι στο μόνο που διαφέρουν από τους οπαδούς είναι ότι πληρώνονται [τέτοια γλώσσα!]. Και ω του θαύματος πρέπει να κάτσει δίπλα μου. Και ω του θαύματος εγώ κάθομαι στο διάδρομο. Και ω του θαύματος ΚΟΙΜΑΜΑΙ!
Με ξυπνάει με μια πολύ διακριτική σκουντιά λέγοντας μου «να περάσω;» ενώ με πατάει. Καταπίνω ένα «αχ» που ανεβαίνει στο λαιμό μου μπερδεμένο με ένα «άντε γαμήσου ρε σκατομαλάκα» που είχα κάθε λόγο να πω και ξαναδένω τη ζώνη μου. Οι πόρτες κλείνουν, τα προβλέψιμα μπλε καλσόν τσεκάρουν το σύμπαν και η υπέυθυνη πτήσης που νομίζει ότι είναι η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου ξεκινάει να εκφωνεί σε ελληνικά που μοιάζουν με αραμαϊκά και αγγλικά που μοιάζουν με ελληνικά τις οδηγίες διάσωσης. Συνήθως σ’ αυτό το σημείο εμένα με πιάνει μια θολούρα και γίνομαι ο Ριτζ Φόρεστερ αλλά αυτή τη φορά ο διπλανός μου γαμάει το όνειρο. Χτυπάει το κινητό του, το οποίο έχει φροντίσει να βάλει στη δόνηση για να μην τον καταλάβουμε. Απαντάει ψιθυριστά:
«Ναι! Έλα! Στ’ αεροπλάνο είμαι, ναι! Ναι, σου πήρα τσιγάρα! Και κολώνια! Πού; Στη Ζήνα; Ναι, μωράκι μου, όπου θες. Ναι, τα λέμε μετά.»
Κλείνει το τηλέφωνο και με κοιτάει μ’ ένα ύφος που συνδυάζει ενοχή αλλά και υπερηφάνεια που η γκόμενα του του τα μασάει στη Ζήνα και τον βάζει να της αγοράζει τσιγάρα και κολώνιες σε πτήση Θεσσαλονίκη-Αθήνα.
εγώ: Πρέπει να το κλείσετε τώρα. Απογειωνόμαστε.
ο μαλάκας: Ποιος το λέει;
εγώ: Ότι απογειωνόμαστε;
ο μαλάκας: Ότι πρέπει να το κλείσω.
εγώ: Οι διεθνείς κανονισμοί.
ο μαλάκας: Μπα; Ξέρεις πού τους γράφω εγώ τους διεθνείς κανονισμούς;
εγώ: Μπορώ να φανταστώ. Καλύτερα κλείστε το.
ο μαλάκας: Περιμένω τηλεφώνημα.
εγώ: Είναι ζήτημα ασφάλειας κύριε.
ο μαλάκας: Δεν παθαίνουμε τίποτα, μη φοβάσαι.
εγώ: Λέτε να μας ζητάνε να τα έχουμε κλειστά για πλάκα;
ο μαλάκας: Αυτοί τα κλείνουν;
εγώ: Υποθέτω πως ναι.
ο μαλάκας: Είσαι σίγουρος;
εγώ: Σίγουρος δεν είμαι ούτε για τον κώλο μου κύριε.
ο μαλάκας: Ωραία, τότε μη μου μιλάς.
εγώ: Στην αεροσυνοδό μπορώ να μιλήσω;
ο μαλάκας: Τι;
εγώ: Μπορώ να της πω ότι αρνείστε να κλείσετε το κινητό σας;
ο μαλάκας: Καλά ρε, ολόκληρος άντρας και φοβάσαι; Δε ντρέπεσαι;
εγώ: Όχι. Θα το κλείσετε;
ο κύριος με το κακκάδι: Έχει δίκιο ο κύριος, κύριε. Κλείστε το.
ο μαλάκας: Γιατί, τι θα μου κάνετε ρε;
ο κύριος με το κακκάδι: Ποιον είπες ρε, ρε;
εγώ: Συγνώμμη, πόσο είστε; Δώδεκα;
ο μαλάκας: Εσένα ρε! Γιατί; Υπάρχει πρόβλημα; Εσύ μη μιλάς!
ο κύριος με το κακκάδι: Ναι, ρε υπάρχει. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
εγώ: [κάνω γιόγκα]
ο μαλάκας: Άντε ρε...
το μπλε καλσόν: Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
ο κύριος με το κακκάδι: [τουμπεκί]
εγώ: Ναι, δεσποινίς. Ο κύριος αρνείται να κλείσει το κινητό του.
το μπλε καλσόν: Κλείστε το κινητό σας κύριε!
ο μαλάκας: Δε μπορώ να καταλάβω τι προβλημα υπάρχει...
το μπλε καλσόν: Πρέπει να το κλείσετε κύριε. Είναι επικίνδυνο.
ο μαλάκας: Μα δεν το κλείνω ποτέ!
εγώ: Ε, σήμερα θα το κλείσεις.
ο μαλάκας: Μη μιλάς εσύ! Ρουφιάνε!
Σ’ αυτό σημείο χάθηκε ο έλεγχος. Εγώ του ‘πα πράγματα πολύ προσβλητικά για την οικογένεια του, αυτός ήθελε να με δείρει, ο κύριος με το κακκάδι χαμογελούσε χαιρέκακα, το μπλε καλσόν έπαθε νευρικό κλονισμό, ο κυβερνήτης έλεγε τα δικά του από τα ηχεία και οι αθλητές κάνανε γαλαρία φωνάζοντας «που ‘ναι η μπάλα – ο-ε-ο – πού ‘ναι η μπάλα;». Τελικά, ο μαλάκας άλλαξε θέση και έκλεισε το κινητό του υπό το αυστηρό ύφος της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου που ως υπεύθυνη πτήσης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ο κύριος με το κακκάδι συνέχισε να χαμογελάει χαιρέκακα και να φτιάχνει μπαλάκια κι εγώ έχασα τον ύπνο μου.
Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ο καιρός ήταν αίθριος
jojo:
τέεεεεεεελεια!!!!
(όχι το καψόνι που σου κάνανε, η αφήγηση εννοώ)
ξέρω πως είναι να σου χαλάνε τη διάθεση τέτοιοι μαλάκες στα καλά καθούμενα, αλλά αν είναι να τα διηγείσαι μετά τόσο γλαφυρά και διασκεδαστικά.... τί να πω.... χαλάλι! (εκ της ασφαλούς θέσης του αναγνώστη πάντα...) ;)
Έχω πετύχει κοσμική κυρία σε πτήση πριν πολλά χρόνια που δε δεχόταν όχι να κλείσει κινητό, αλλά το laptop της και ήταν μάλιστα αρκετά αυθάδης. Αναγκάστηκε να γίνει και πάλι ευγενική όταν στην προσγείωση την παρέλαβε η αστυνομία.
---.:
Να ΄σαι καλά, να συναντάς παντού μαλάκες και να μας γράφεις πάντα τέτοια!
(Καλό ε;)
:)
Ο μαλάκας. Ο.
Τέλειο αυτό το ο, κάθε φορά.
Καλωσήρθες.
Ωραίο το πόστ, σούπερ, τέλειο μπλα μπλα μπλα και τα λοιπά γνωστά ας μην τα ξαναλέμε κάθε φορά.
Αλλού θέλω να καταλήξω:εσείς οι παλιές θα ξέβρετε...ποιά διάολο είναι η Λιλάντρα Λυκιαρδοπούλου??!
Και μην ξεχνάς: "Σ'αγαπάω αγάπη μου/ σε λατρεύω"!
Δεν θα σε ρωτήσω γιατί τυχαίνουν σε σένα όλα τα κουλά, μοναχοφάη, και δεν μένει και για μας τίποτε... (wishful thinking 10000%)
Απλά δεν θέλω να μάθω όσο τα μετατρέπεις σε ιστορίες που μας κάνουν να στρίβουμε και το βρακί μας!!!
Υ.Γ. Ασαφή Τουρίστα, ο καφές μου μετετράπη σε σπρέυ μόλις διάβασα την ενδεδειγμένη αντίδραση σε παρόμοιο περιστατικό. Γελάει και όποιος παρέμεινε στο γραφείο και τους μετέφρασα. Απλά προσκυνώ!!!!
ΥΓ2. Αυτές τις μέρες έχω θυμηθεί πολλά από το Pretty Woman, και ανησυχώ....
λατρεύω τον τρόπο γραφής σου...γελάω πάρα πολύ σε μερικές φάσεις :D:D
keep going !!!
eimai thesaloniki eisai athina..
eimai athina eisai thessaloniki..
epitides kathisterisa gia na mas petixei to lykavges stin idia poli..
gia pes ..
piges xthes sto event?
gnwrises monika gnwrises viktoria?
i estw george xorafa?
oh! god!
simera ematha oti exasa ta panta!!!
ps.akomi kai oi pilot kleinoyn ta kinita kata tin diarkeia tis ptisis
afoy to ekleine enas poy exw sta ypopsin malakas anieros kai magas toy kwloy -koinws xestis-,mallon isxiei gia oloys..
jojo,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τα γεγονότα της καθημερινότητας μου προκύπτουν - δεν τα προκαλώ.
[ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω...]
€lisavet,
ευτυχώς στους μπάτσους δε φτάσαμε... [ακόμη!]
Τσιγάρα-Ψιλικά,
πολύ καλό! ;-Ρ
Σύζυγε συζύγου με πωλούνται υλικά κατεδαφίσεως,
καλώς σας βρήκα! Επρόκειτο πράγματι για ΤΟΝ μαλάκα. Ίσως στο σχετικό λήμμα να υπάρχει και η φωτογραφία του...
v.t.,
να συνταξιδέψομε κάποια στιγμή για ν' ανταλλάξουμε σκέψεις αναφορικά στις πιθανές μεθόδους εξόντωσης των ενοχλητικών συνεπιβατών. Έχετε και ταλέντο στα βασανιστήρια άλλωστε.
[μήπως να πιάνατε δουλειά στο τρίτο ράϊχ;]
Νανάκο,
δεν ξέρετε τη Λιλάντα και με πληγώνετε! Τόσους αρχαίους φίλους έχετε! Ρωτήστε να μάθετε!
ΥΓ. "Σ'αγαπάω αγάπη μου/ σε λατρεύω"!
idaki,
και μόνο από το ποστ σου για τον ταξιτζή να κρίνω, μάλλον έχεις κι εσύ fair share in κουλαμάρα! Μην παραπονείσαι! Παλιοκόριτσο!
ΥΓ. αυτό με το "σπρέϋ", καλό ;-)
radiolover,
ευχαριστώ πολύ. Κι εγώ γελάω εκ των υστέρων. Όταν μου συμβαίνουν τα κουλεμανσόν όμως μπατάρω λίγο...
vatraxokoritso,
με ψάχνετε; Και γιατί δε στέλνετε ένα mail; Γι αυτό το 'χω κρεμάσει το ρημάδι πάνω-πάνω!
Monica και Victoria δεν μου έκατσαν δυστυχώς. Τη δεύτερη ειδικά πολύ πληγώθηκα που τις προσκλήσεις για τη συναυλία της διαχειριζόταν ο αναπληρωτής διευθυντής του φεστιβάλ [Άκουσον! Άκουσον! Τέτοια γυφτιά!] και δεν κατάφερα να πάω [Σιχτήρ!].
Τον Χωραφά τον έχω πετύχει αρκετές φορές στο παρελθόν-δεν εντυπωσιάζομαι.
eimetha erwtiki poli
erwtikoi anthrwpoi
exoyme erwtiki koyzina
erwtikes lakoyves stoys dromoys
na min synexisw einai arketo gia na kserasei kaneis...
alla eimaste kai malakes..
an to paradextoyme emeis mporei na glitwsoyme ton sarkasmo twn allwn..
afto gia mail to lamvanw sovara...
osos gia ton xorafa... wraio poyro-latso einai!
grrrr
grrrr
mesimeriase kai pinaw..
υπό το αυστηρό ύφος της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου
Χάχαχαχα! Καλό.
Δε θέλω να μιλήσω για την ουσία του προβληματισμού σου, αφού θέλω να τους σκοτώσω όλους αυτούς τους $@#>+@&$#*@%!
vatraxokoritso,
για το ερωτικόν της πόλεως μας [λέω "μας" διότι κι εγώ από εκεί είμαι] διαβάστε το προηγούμενο ποστ. Νομίζω η αναφορά είναι πλήρης.
Shraosha,
όλοι αυτοί οι $@#>+@&$#*@%!
καταδυναστεύουν την πραγματικότητα μας είτε το θέλουμε είτε όχι. Ποιοι θα εξοντώσουν ποιους είναι θέμα προς διαπίστωση που αφορά τις επόμενες γενιές. Until then, χαμογελάτε - τους εκνευρίζει σίγουρα.
καιρό είχα να γελάσω τόσο με ένα ποστ. καταπληκτικό.
Ευχαριστώ Πολύβιε. Καλως ήλθατε!
v.t.,
μ' αρέσουν οι αναφορές σας, αλλά επειδή θα χρειαστούμε τουλάχιστον άλλους δέκα γι αυτό το προζέ, αφήνω το κάστινγκ σ' εσάς.
aurelian,
λέτε; Μάλλον ζω στη λάθος χώρα όμως. Σιγά μη φτουρήσει εδώ NGO!
Я был пребыванием в Tessalonik, и я любил очень. Я любил очень Grecia в целом один. Я собираюсь возвращаться скоро туда.
Εγώ ποτέ δεν κλείνω το κινητό στις πτήσεις. Ας το έχει και ένας ανθρωπος ανοιχτό μήπως χρειαστεί κανένας κάτι:PPP