17:14 - ευχαριστώ

Αν και οι εξελίξεις στην υπαρκτή πραγματικότητα τρέχουν τόσο, που θέματα ασφαλώς δεν μου λείπουν, η μπλογκματικότητα είναι τελικά πολύ δυνατό χαρτί για να αδιαφορήσω γι αυτήν. Ίσως επειδή μου θυμίζει σε τι κόσμο ζω. Δεν τρομάζω πλέον γιατί μεγάλωσα με μια γιαγιά που μου έλεγε να κλαίω πολύ γιατί έτσι θα κατουράω λιγότερο. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι έχω συνηθίσει να αντιμετωπίζω τις λογής επιθέσεις από συναυνανθρώπους και ως μια καλή αφορμή για μια ακόμη μελέτη χαρακτήρα - παρότι δεν φιλοδοξώ να γίνω συγγραφέας [όχι ότι οι «συγγραφείς» από τους οποίους πήξαμε το κάνουν, αλλά λέμε...].

Όπως φαίνεται κάποιοι μπλογκοχωριανοί ή κάποιοι απλά παρεπιδημούντες την Μπλογκουσαλήμ γεννήθηκαν για να βάζουν τους υπόλοιπους σε δουλειές [τι μου κάνετε! τι μου κάνετε!]. Αφορμή για το σημερινό ποστ δεν είναι άλλος από έναν συναυνάνθρωπο του οποίου η οξυδέρκεια με έχει ειλικρινά συγκλονίσει [για την ακρίβεια έχω πάθει μουνόπλακα!].

Σε μια εποχή όπου όλοι έχουμε μπερδευτεί ολίγον [«πούστηδες και παλληκάρια γίναμε μαλλιά-κουβάρια» κατά το κοινώς λεγόμενον], ο συμπαθής ανώνυμος τον οποίο και ευχαριστώ για τη συμβολή του στην αποσαφήνιση του ποιος είναι ποιος και κυρίως ΤΙ, εδώ μέσα, λακωνικά αλλά με θαυμάσια αισθητηριακή ενάργεια με αποκάλεσε πούστρα. Απλά. Άμεσα. ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. Με λόγο μεστό, απόλυτα απογυμνωμένο από στιλιστικές φιοριτούρες ένας άνθρωπος καθημερινός, ένας άνθρωπος σαν εμάς, «αυτός, ο άνθρωπος αυτός», που είναι φανερό ότι πρέπει να δωρίσει το μυαλό του στην ανθρωπότητα και το σώμα του στην επιστήμη, είπε την αλήθεια που δεν τόλμησαν να ξεστομίσουν χρόνια ολόκληρα, ο μπαμπάς, η μαμά μου και σύσσωμη η γειτονιά.

Ομολογώ ότι με ξεκόλλησε γιατί χρόνια τώρα αναρωτιόμουν αν είμαι ή όχι πούστρα. Ατέλειωτες νύχτες πέρασα ξάγρυπνος πάντα με την ίδια ερώτηση να γυροφέρνει στο πονεμένο μου μυαλό: «είμαι πούστρα ή φούστρα;»

«Μη με φοβάσαι, μη με φοβάσαι κι αν είμαι πούστρα να με θυμάσαι» έλεγε ο Λοΐζος [εντάξει κορίτσια, όχι έτσι ακριβώς αλλά μπρος από τέτοια αποκάλυψη δεν μπορώ να συγκρατηθώ, θα κάνω χρήση ποιητικής αδείας] κι εγώ ειλικρινά σήμερα στέκω μπρος στο μόνιτορ μου συγκλονισθείς όπως η Αγία Πελαγία μετά τα οράματα [εγώ το παθαίνω πάντα μετά από ένα καλό γαμήσι, αλλά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση].

Ανώνυμε, you sexy beast, ένα ευχαριστώ θα ήταν πολύ λίγο. Κι επειδή άσχετα από τη σεξουαλική μου προτίμηση είμαι ένα καλό μπλογκόπουλο, σου γυρνώ με περηφάνια αλλά και αγάπη και το άλλο [κωλο] μάγουλο. Hit me baby one more time!