Σήμερα έφτιαξα παστίτσιο. Ένα μεγάλο ταψί σαν αυτά που φτιάχνουν οι μαμάδες τις Κυριακές. Είναι ωραία να μαγειρεύεις για πολλούς ανθρώπους – ακόμη κι αν πολλοί μπορεί να σημαίνει τέσσερα άτομα εκ των οποίων το ένα ο ίδιος εσύ. Κι ακόμη πιο ωραία όταν ετοιμάζεις ταπεράκι για να φάει και κάποιος άλλος που δεν πέρασε ή για τον ταξιδιώτη που θα μπει κι η πρώτη του κουβέντα θα είναι «πεινάω». Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση απ’ το να φροντίζεις ανθρώπους που αγαπάς και μάλιστα έτσι, με τέτοια φαγητά, που δεν απαιτούν κανένα comme il faut στο σερβίρισμα – αυτά που ο καλεσμένος θα νιώσει άνετα να ζητήσει και δεύτερο πιάτο. Κι αυτή είναι η πιο μεγάλη ευχαρίστηση. Αυτή η μορφή αναγνώρισης, η παραδοχή πως αυτό που ετοίμασες είναι τόσο νόστιμο, ώστε μια μερίδα να μην είναι αρκετή. Ονομάζεται παστίτσιο, κυρίες και κύριοι. Είχα καιρό να το φτιάξω. Και μου ‘χε λείψει. Αλήθεια, μου ‘χε λείψει.
Εμένα να δεις πόσο μου είχε λείψει!! ;-))
xxx
:
Κι’ εμένα να δείς ΠΟΣΟ μούχει λείψει! Ενα γερό παστίτσιο και μετά να σού ζητήσω και δεύτερη μερίδα και τρίτη να βαρυστομαχιάσω. Εγω πήξει στη δίαιτα απο τον Ιούνιο του 06. Οχι απο φιλαρέσκεια (άν και παίζει κι΄αυτό κάποιο ρόλο). Ιατρικές οδηγίες!
Απαντώ στα σχόλια παρότι τον τελευταίο καιρό δεν το κάνω:
καυκιάρικο μπαρτοκόριτσο,
προσεχώς μουσακάς!
www.prosopa.com,
στην επόμενη edition περάστε για ένα κομμάτι σε μέγεθος δορυφόρου - και μην ανησυχείτε: δεν θα το πω σε κανέναν! Ούτε καν στην κυρία Δίαιτα!
εχουμε προσεξει οτι μας γραφεις στα @@σου αλλα δεν βαριεσαι εσυ να σαι καλα και να γραφεις εστω και οποτε θυμασαι..
φιλακια πολλα
Eμένα να δεις πόσο μου είχε λείψει (αντιγράφω τη Μαρκησία -γιατί άραγε;).
Εμενα να δεις ποσο μου εχειΣ λειψει!
(απορω ωρες ωρες με τον αλτρουϊσμο μου....) :-ΡΡΡ
:
και τα απλά μακαρόνια με κιμά ήταν να γλείφεις τα δάχτυλά σου (αν είσαι σκύλος και σε λένε Ηλία, τα μουστάκια σου. ιπι ιπι ούμε σας ευχαριστούμε.