Μια ωδή στην εργοδοσία, τη δημόσια ασφάλιση και τα παιδικά τραγούδια
Πάντα φοβόμουν τις δημόσιες υπηρεσίες. Μου προκαλούσαν ένα δέος που δε νομίζω ότι έχω νιώσει αλλού. Μπορεί να είναι οι αστικοί μύθοι που τις ακολουθούν σε συνδυασμό με την αισθητική που έχουν συνήθως τα γραφεία τους και οι άνθρωποι σ' αυτά. Θα μου πεις, δηλαδή εσύ πας το ΤΕΒΕ να ασκήσεις το αισθητικό σου κριτήριο; Όχι βέβαια. Αλλά είναι μπροστά μου, τι να κάνω; Να αγνοήσω τον τοίχο που δίνει δίκιο στον Καρυωτάκη, το ξεφτισμένο βερνίκι στον δείκτη του δεξιού χεριού της μεσήλικης υπαλλήλου ή μήπως το δακτυλίδι της στον παράμεσο που κάνει την αφίσα του Ντέρτι fm να φαίνεται φτηνό επικοινωνιακό κόλπο; Και να θέλω δεν μπορώ. Είναι μέσα στη μούρη μου κι όσο θάρρος κι αν έχω, κάτι τέτοια, εμένα τουλάχιστον, με ανησυχούν.
Ανήκω στην κατηγορία των ιδιαίτερα αστείων τύπων που πηγαίνουν στο ΤΕΒΕ και αλλού (η εμμονή με το ΤΕΒΕ δεν είναι αδικαιολόγητη, αν αναρωτιέσαι) με τη βεβαιότητα ότι αφενός είμαι απολύτως νομότυπος αφετέρου ότι θα τελειώσω στα γρήγορα ακριβώς γι αυτό το λόγο.
[Αν ανήκεις στην ίδια κατηγορία μπορεί να γελάς ή να κλαις δεδομένου ότι και για σένα το ΤΕΒΕ αποτελεί cult φαινόμενο (ναι, πρόκειται για φαινόμενο). Αν όχι μπορεί να μην συναισθάνεσαι ακριβώς τι θέλω να πω, αλλά, κάτσε, θα γελάσεις εις βάρος μου και θα περάσουμε καλά.]
Όταν δουλεύεις κάπου με δελτίο κι έχεις ΤΕΒΕ, αν κάποια στιγμή ο εργοδότης σου γαμήσει καλά την προηγουμένη, μπορεί να βρεθείς στο μισθολόγιο με ΙΚΑ overnight. Έτσι θα αναπτερωθεί το ηθικό σου ως υπαλλήλου και ως ανθρώπου. Προσωπικά, μου φάνηκε καλό. "Δυο μισθοί παραπάνω, θα τα κάνουν άλλοι για μένα, έχουν και μηχανογράφηση. Ε, να το κάνω, να πάει στο διάολο", σκέφτηκα. Και το έκανα. Και πήγε.
Μου είπαν, τώρα που δόξη και τιμή σε κάνανε ασφαλισμένο στο ΙΚΑ πρέπει να πάρεις εξαίρεση από το ΤΕΒΕ ώστε να κρατήσεις τα βιβλία σου ανοιχτά. Μάλιστα, λέω, εδώ μιλάμε για πραγματικούς gentlemen. Και εξαίρεση θα μου δώσουν κι ανοιχτά τα βιβλία θα κρατήσω. Βρε μήπως να παίξω και στο καζίνο; Εδώ μιλάμε για τύχη βουνό. Και τα έκανα όλα. Νομότυπα. Πήγα στο ΤΕΒΕ, έκανα αίτηση βεβαίωσης εξαίρεσης, μου είπανε ναι, βεβαίως, αλλά θα σας την δώσουμε όταν γυρίσει η Κούλα από την Αιδηψό. Δεν έφερα αντίρρηση γιατί σκέφτηκα ότι και η Κούλα άνθρωπος είναι - δε θα την γυρίσουμε τα πίσω-μπρος για μια κωλοβεβαίωση. Και όταν η Κούλα γύρισε (ή γύρω εκεί, υποθέτω) έστειλαν στο πατρικό μου τη βεβαίωση ότι ναι, κάνε εσύ τα δικά σου και τα ξαναλέμε όταν μείνεις άνεργος και το ΙΚΑ δεν θα θέλει ούτε να σε φτύσει - εντάξει, όχι τόσο δραματικά, αλλά μου φάνηκαν παρεξηγημένοι.
Κάπως έτσι ξεκίνησε μια περίοδος ανέμελη. Γεμάτη από θαυμάσιες εικόνες και αμέτρητες συγκινήσεις. Όμορφα κυλούσε η ζωή στο μικρό μας γραφείο. Τύφλα να 'χει ο αμερικάνικος νότος πριν τον εμφύλιο. Αν είχαμε, θα κυκλοφορούσαμε με στάχυα στο στόμα.
Μα ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι και χρόνοι πονεμένοι. Κι ο διευθυντής, που, όταν γαμούσε καλά, βλέπαμε κι εμείς κανα καλό, έφυγε - μάλλον πήγε να γαμηθεί αλλού. Τη θέση του πήρε ένας άλλος, που είχε καιρό να γαμήσει διότι για την ξινίλα του λίγα να σου λέω, πολλά να καταλαβαίνεις. Λίγο αφότου ανέλαβε, χρειάστηκε να μου ανανεώσουν το συμβόλαιο. Τώρα πώς έγινε και τσάκισε το πράγμα κι εκείνες τις μέρες βρήκε γκόμενα, δεν ξέρω πού να το ρίξω. Πάντως εκείνος έχασε κάθε επαφή με το έγκλημα - θα 'ταν ήταν και καμιά κωλοπετσωμένη η άλλη και τον έπαιζε, οπότε, το σκυλάδικο πήγε σύννεφο μαζί με έξι καφάσια γαρύφαλλα κι εγώ για δύο μήνες δούλεψα χωρίς συμβόλαιο.
Μάλιστα, για να είναι σωστοί οι άνθρωποι, μου είπαν πάρε και μια απόλυση και τα ξαναλέμε. Εσύ όμως δούλευε και θα τα πάρεις με απόδειξη δαπάνης. Μην ανησυχείς. Θα χύσει, θα του περάσει και θα σε ξαναπάρει στη δούλεψη του. Ε, για να το λένε αυτοί κάτι θα ξέρουν, σκέφτηκα και έκανα τον Όσκαρ, το μαύρο μπάτλερ. Και σε δυο μήνες, όλα επιβεβαιώθηκαν. Και πρόσληψη μου κάνανε, και τα λεφτά μου μου έδωσαν με απόδειξη δαπάνης και αν προέβλεπαν και fluffers στη δουλειά, θα μου τους φέρνανε κι αυτούς.
Ξανά, η ζωή πήρε το ρυθμό της. Καθόμασταν όλοι τα απογεύματα, θυμάμαι και σαν μια αγαπημένη οικογένεια κουνιόμασταν ρυθμικά στις καρέκλες μας χαζεύοντας τα χωράφια με τα μπαμπάκια που αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο αρχισυντάκτης μου κι εγώ παίζαμε με τα καπάκια του Τζακ Ντάνιελς και οι γυναίκες-συνάδελφοι μας έπλεκαν και κεντούσαν μιλώντας με θαυμασμό για το βιολιστή Τζι-Τι Σκουίντ και το όργανο του. Όμορφες, ευτυχισμένες εποχές...
Αλίμονο όμως. Έφτασε μια μέρα (πριν λίγους μήνες, δηλαδή) που αιμοσταγείς γενίτσαροι -δεν έχει σημασία πώς- έφτασαν στον τόπο μας και μας πηδήξανε το southern comfort. Με μια λέξη, απολυθήκαμε. Όλοι. Ούτε κολυμπηθρόξυλο δεν έμεινε.
Οι μήνες που ακολούθησαν υπήρξαν ζοφεροί, πλην όμως εποικοδομητικοί. Τις Κυριακές πηγαίναμε στην εκκλησία και τραγουδούσαμε ύμνους για τον Κύριο μας, παίρνοντας δύναμη ώστε να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για γρήγορη αποκατάσταση τις καθημερινές. Έτσι κι έγινε. Ο Κύριος μας βοήθησε κι ένας καινούργιος εργοδότης χτύπησε την πόρτα μας. Κι εμείς ανοίξαμε. Κι όταν μας είπε "μάγκες ΤΕΒΕ γιατί χανόμαστε", εμείς είπαμε ντέφι να γίνει. Όπερ και εγένετο. Ντέφι.
Την Παρασκευή το πρωί ενώ προσπαθούσα να βολέψω το κεφάλι μου στο σκληρό πλαστικό τοίχωμα του αεροπλάνου σκέφτηκα ότι το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω στην ερωτική πόλη και να πάω κολλητά στο ΤΕΒΕ, να τελειώσω με την άρση της εξαίρεσης που είχα πάρει και να απολαύσω το Σαββατοκύριακο που ακολουθούσε παρέα με τους φίλους μου. Με αυτούς δεν ζω συνήθως revival του "όσα παίρνει ο άνεμος" αλλά κάτι από τον Ferris Bueller. Τους περισσότερους, βλέπεις, τους ξέρω από την εποχή που το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η εφηβεία μας και πώς θα βγαίναμε από αυτήν - τώρα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κανένα θαύμα και να ξαναμπούμε.
Δεδομένου ότι ανήκω στην κατηγορία αυτών που περνάνε το κατώφλι του συμπαθούς ασφαλιστικού φορέα νομίζοντας ότι δεν έχουν πρόβλημα (τα 'παμε αυτά), έφτασα εκεί και ανέβηκα με σιγουριά τα σκαλιά. Κοίταξα λίγο γύρω μου με το ύφος της Λαμπέτη, νομίζω στο "Τελευταίο Ψέμμα", όταν κοίταζε τους χωριάτες στο ΚΤΕΛ. Προχώρησα με θάρρος προς την κυρία που μου υπέδειξαν η οποία με υποδέχτηκε με την πιο επιτηδευμένη ευγένεια του κόσμου.
Με κοίταζε πάνω από τα γυαλιά της θέλοντας κατά βάση να μου πει να πάω να γαμηθώ που την έβαζα να δουλέψει παρασκευιάτικο αλλά η δική μου στάση δεν της άφηνε περιθώριο. Της εξήγησα γιατί και πότε πήρα εξαίρεση, και της έδωσα τα ένσημα μου για να τα ελέγξει. Η βεβαιότητα πως ήμουν καθόλα νομότυπος με έκανε να νιώθω απολύτως ασφαλής κι έτσι δεν είχα ίχνος ανυπομονησίας ή νευρικότητας.
"Σας λείπουν δύο μήνες", μου λεει ξερά, αφήνοντας το χαιρέκακο γέλιο της να εννοηθεί.
"Μα..."
"Δεν έχει μα. Σας λείπουν ο 8ος και ο 9ος του 2004. Επιπλέον δεν είμαι εγώ η αρμόδια για τον τομέα σας. Πρέπει να μιλήσετε με την κυρία Ταδόγλου. Ακολουθήστε με."
Και την ακολούθησα. Και ξαφνικά το carefree με μια αίσθηση δροσιάς όλη μέρα αντικαταστάθηκε από μπάλα στο πόδι.
Η επόμενη υπάλληλος ήταν πολύ κουρασμένη από τη ζωή της στην υπηρεσία, πολύ κουρασμένη απ' το να τρώει τα νύχια της, πολύ κουρασμένη απ' το να δίνει υπηρεσιακές συμβουλές στις συναδέλφους της που έκαναν ξεχωριστή ουρά από τους ασφαλισμένους μπροστά από το γραφείο της για μια της λέξη. Είχα μόλις μπλέξει με το μάστερ Γιόντα του ΤΕΒΕ της περιοχής μου, ήταν φανερό.
Στην αρχή με αποπήρε αλλά αφότου είδε την λάμψη μου σιγά-σιγά να χάνεται μάλλον συγκινήθηκε. "Houston, we have a problem", μου είπε και βάλθηκε να μου εξηγεί. Ότι όταν ο νεογαμίκος-διευθυντής μου τράβαγε νταλκά (και μαλακία) με τη δικιά του ξεχάστηκε ο ερωτύλος κι όχι μόνο δεν μου ανανέωσε το συμβόλαιο, αλλά παρότι εγώ δούλευα εκεί σαν τον Όσκαρ, το (μαλάκα) μαύρο μπάτλερ, με τη συμφωνία ότι όλα θα διορθωθούν, εκείνος παρέλειψε να μου κολλήσει και τα ένσημα δύο μηνών. Το μπιζέλι που κουλάντριζε για μυαλό του έλεγε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο εφόσον τυπικά είχα απολυθεί, χώρια που είχα αρκετά - τι τα 'θελα κι αυτά;
Πλην όμως το ζηλότυπον ΤΕΒΕ που είχε εισπράξει τη συμπεριφορά μου ως απόρριψη έχει στο καταστατικό του ένα άρθρο που ορίζει ότι εάν ο υπό εξαίρεση υπάλληλος μείνει έστω και μια μέρα ανασφάλιστος από το ταμείο που επέλεξε, θεωρείται αυτόματα δικός του ασφαλισμένος και πρέπει να καταβάλει τις εισφορές από την ημέρα που συνέβη το αστείον. "Με άλλα λόγια, οφείλετε σ' εμάς όλες τις εισφορές από τον 8ο του 2004 ως σήμερα", μου λεει σχεδόν μητρικά και μ' αφήνει κασάτο.
"Μα από τον 10ο κι έπειτα, ως σήμερα, έχω ένσημα! Ορίστε!", αυθαδίασα εγώ, αλλά η Γιόντα έδωσε τόπο στην οργή και με κοίταξε με το ύφος που έχει κανείς πριν αρθρώσει τη λέξη συλλυπητήρια ή πριν πει "λυπάμαι, έχετε τριχόπτωση". Ή καρκίνο. Ή σύνδρομο Τουρέτ. Κάτι δυσοίωνο τέλος πάντων.
"Δηλαδή μου λέτε ότι σας χρωστάω περίπου πέντε χιλιάδες ευρώ ενώ έχω ήδη ένσημα σε άλλο ταμείο για την ίδια περίοδο;"
"Ναι", μου είπε λακωνικά. Τόσο λακωνικά που εκείνη γινόταν πρώτη φίλη με τη Λαμπιτώ για πλάκα κι εγώ ένιωσα ότι επαναλαμβάνομαι σαν διάλογος σε επεισόδιο της Λάμψης. Ή του Καλημέρα Ζωή.
"Και τι κάνω τώρα;", ρώτησα ξέροντας πως πλέον η Λαμπέτη είναι αυτή και πως στα μάτια της ο φάκελος με τα χαρτιά που κρατούσα φάνταζε σαν την κότα του χωριάτη που έκρωζε ενοχλητικά.
"Ρυθμίστε το χρέος σας".
"Μα αν το ρυθμίσω το αποδέχομαι!"
Ξανα-αυθαδίασα αλλά είχα καταφέρει ήδη να της γίνω συμπαθής. Αν δεν φοβόταν τη ρήξη κάποιου ζωτικού οργάνου ή το ενδεχόμενο της μυοσκελετικής κάκωσης θα με κάθιζε στα γόνατα της να με παρηγορήσει - τόσο αξιολύπητος, θέλω να σου πω.
Μου τα ‘πε, μου τα ξανάπε να τα εμπεδώσω, με σταύρωσε και μ’ έστειλε στο καλό. Τώρα πού πήγα εγώ είναι άλλο θέμα.
Το Σαββατοκύριακο ευτυχώς, πέρασε όντως παρέα με τους φίλους μου οι οποίοι όμως μπρος από το πρόβλημα μου ξέχασαν την επιστροφή μας στην εφηβεία και από κοινού βαλθήκαμε να καταστρώνουμε σχέδια για το πώς θα βρούμε τον θησαυρό των Γκούνις κι έτσι να αποκτήσω αυτά που χρειάζομαι ώστε να πληρώσω το χρέος μου. Όταν κάθε πρόταση έφτασε να μας φαίνεται πιο αδύναμη από το προηγούμενη, αποφασίσαμε ότι η καλύτερη λύση θα ήταν, τη Δευτέρα το πρωί να πάω αξημέρωτα στο ΤΕΒΕ με ένα κουτί τυροπιτάκια κι αφού κεράσω όλους τους υπαλλήλους να πλησιάσω τη Γιόντα αφήνοντας διακριτικά στο γραφείο της ένα δακτυλίδι και λέγοντας της με νόημα «αυτό για σας». Ακούγεται γλοιώδες και παράτυπο αλλά αν είχα δακτυλίδι στην κατοχή μου μπορεί και να το έκανα.
Σήμερα το πρωί πάντως σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος για να προετοιμαστώ ψυχολογικά είναι να μουρμουρίσω το τραγουδάκι που μας ανάγκασε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί η Μ την Παρασκευή. Μπορεί να μην μου έδωσε τη λύση αλλά η Γιόντα, όταν με είδε, μάλλον αναγνώρισε στη φάτσα μου ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι να βγει να παίξει γιατί έξω έχει λιακάδα ενώ μέσα στο γραφείο της βρέχει συνέχεια. Κι ίσως να μην φτάσαμε πολύ κοντά στο τέλος όσον αφορά την υπόθεση μου, αλλά λίγο πριν φύγω μου φάνηκε έτοιμη να το τραγουδήσει κι αυτή μαζί μου. Κι αλήθεια, μπορεί αν προσπαθούσα να την έψηνα και τελικά να έκανε καλό και στους δυο μας. Αρκεί να το λέγαμε όπως η Μ: «Χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ / Χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ/ μια και είμαι εγώ παιγί χιέλω πάντα να γελώ, χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ»…
Ανήκω στην κατηγορία των ιδιαίτερα αστείων τύπων που πηγαίνουν στο ΤΕΒΕ και αλλού (η εμμονή με το ΤΕΒΕ δεν είναι αδικαιολόγητη, αν αναρωτιέσαι) με τη βεβαιότητα ότι αφενός είμαι απολύτως νομότυπος αφετέρου ότι θα τελειώσω στα γρήγορα ακριβώς γι αυτό το λόγο.
[Αν ανήκεις στην ίδια κατηγορία μπορεί να γελάς ή να κλαις δεδομένου ότι και για σένα το ΤΕΒΕ αποτελεί cult φαινόμενο (ναι, πρόκειται για φαινόμενο). Αν όχι μπορεί να μην συναισθάνεσαι ακριβώς τι θέλω να πω, αλλά, κάτσε, θα γελάσεις εις βάρος μου και θα περάσουμε καλά.]
Όταν δουλεύεις κάπου με δελτίο κι έχεις ΤΕΒΕ, αν κάποια στιγμή ο εργοδότης σου γαμήσει καλά την προηγουμένη, μπορεί να βρεθείς στο μισθολόγιο με ΙΚΑ overnight. Έτσι θα αναπτερωθεί το ηθικό σου ως υπαλλήλου και ως ανθρώπου. Προσωπικά, μου φάνηκε καλό. "Δυο μισθοί παραπάνω, θα τα κάνουν άλλοι για μένα, έχουν και μηχανογράφηση. Ε, να το κάνω, να πάει στο διάολο", σκέφτηκα. Και το έκανα. Και πήγε.
Μου είπαν, τώρα που δόξη και τιμή σε κάνανε ασφαλισμένο στο ΙΚΑ πρέπει να πάρεις εξαίρεση από το ΤΕΒΕ ώστε να κρατήσεις τα βιβλία σου ανοιχτά. Μάλιστα, λέω, εδώ μιλάμε για πραγματικούς gentlemen. Και εξαίρεση θα μου δώσουν κι ανοιχτά τα βιβλία θα κρατήσω. Βρε μήπως να παίξω και στο καζίνο; Εδώ μιλάμε για τύχη βουνό. Και τα έκανα όλα. Νομότυπα. Πήγα στο ΤΕΒΕ, έκανα αίτηση βεβαίωσης εξαίρεσης, μου είπανε ναι, βεβαίως, αλλά θα σας την δώσουμε όταν γυρίσει η Κούλα από την Αιδηψό. Δεν έφερα αντίρρηση γιατί σκέφτηκα ότι και η Κούλα άνθρωπος είναι - δε θα την γυρίσουμε τα πίσω-μπρος για μια κωλοβεβαίωση. Και όταν η Κούλα γύρισε (ή γύρω εκεί, υποθέτω) έστειλαν στο πατρικό μου τη βεβαίωση ότι ναι, κάνε εσύ τα δικά σου και τα ξαναλέμε όταν μείνεις άνεργος και το ΙΚΑ δεν θα θέλει ούτε να σε φτύσει - εντάξει, όχι τόσο δραματικά, αλλά μου φάνηκαν παρεξηγημένοι.
Κάπως έτσι ξεκίνησε μια περίοδος ανέμελη. Γεμάτη από θαυμάσιες εικόνες και αμέτρητες συγκινήσεις. Όμορφα κυλούσε η ζωή στο μικρό μας γραφείο. Τύφλα να 'χει ο αμερικάνικος νότος πριν τον εμφύλιο. Αν είχαμε, θα κυκλοφορούσαμε με στάχυα στο στόμα.
Μα ήρθανε χρόνοι δίσεχτοι και χρόνοι πονεμένοι. Κι ο διευθυντής, που, όταν γαμούσε καλά, βλέπαμε κι εμείς κανα καλό, έφυγε - μάλλον πήγε να γαμηθεί αλλού. Τη θέση του πήρε ένας άλλος, που είχε καιρό να γαμήσει διότι για την ξινίλα του λίγα να σου λέω, πολλά να καταλαβαίνεις. Λίγο αφότου ανέλαβε, χρειάστηκε να μου ανανεώσουν το συμβόλαιο. Τώρα πώς έγινε και τσάκισε το πράγμα κι εκείνες τις μέρες βρήκε γκόμενα, δεν ξέρω πού να το ρίξω. Πάντως εκείνος έχασε κάθε επαφή με το έγκλημα - θα 'ταν ήταν και καμιά κωλοπετσωμένη η άλλη και τον έπαιζε, οπότε, το σκυλάδικο πήγε σύννεφο μαζί με έξι καφάσια γαρύφαλλα κι εγώ για δύο μήνες δούλεψα χωρίς συμβόλαιο.
Μάλιστα, για να είναι σωστοί οι άνθρωποι, μου είπαν πάρε και μια απόλυση και τα ξαναλέμε. Εσύ όμως δούλευε και θα τα πάρεις με απόδειξη δαπάνης. Μην ανησυχείς. Θα χύσει, θα του περάσει και θα σε ξαναπάρει στη δούλεψη του. Ε, για να το λένε αυτοί κάτι θα ξέρουν, σκέφτηκα και έκανα τον Όσκαρ, το μαύρο μπάτλερ. Και σε δυο μήνες, όλα επιβεβαιώθηκαν. Και πρόσληψη μου κάνανε, και τα λεφτά μου μου έδωσαν με απόδειξη δαπάνης και αν προέβλεπαν και fluffers στη δουλειά, θα μου τους φέρνανε κι αυτούς.
Ξανά, η ζωή πήρε το ρυθμό της. Καθόμασταν όλοι τα απογεύματα, θυμάμαι και σαν μια αγαπημένη οικογένεια κουνιόμασταν ρυθμικά στις καρέκλες μας χαζεύοντας τα χωράφια με τα μπαμπάκια που αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ο αρχισυντάκτης μου κι εγώ παίζαμε με τα καπάκια του Τζακ Ντάνιελς και οι γυναίκες-συνάδελφοι μας έπλεκαν και κεντούσαν μιλώντας με θαυμασμό για το βιολιστή Τζι-Τι Σκουίντ και το όργανο του. Όμορφες, ευτυχισμένες εποχές...
Αλίμονο όμως. Έφτασε μια μέρα (πριν λίγους μήνες, δηλαδή) που αιμοσταγείς γενίτσαροι -δεν έχει σημασία πώς- έφτασαν στον τόπο μας και μας πηδήξανε το southern comfort. Με μια λέξη, απολυθήκαμε. Όλοι. Ούτε κολυμπηθρόξυλο δεν έμεινε.
Οι μήνες που ακολούθησαν υπήρξαν ζοφεροί, πλην όμως εποικοδομητικοί. Τις Κυριακές πηγαίναμε στην εκκλησία και τραγουδούσαμε ύμνους για τον Κύριο μας, παίρνοντας δύναμη ώστε να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για γρήγορη αποκατάσταση τις καθημερινές. Έτσι κι έγινε. Ο Κύριος μας βοήθησε κι ένας καινούργιος εργοδότης χτύπησε την πόρτα μας. Κι εμείς ανοίξαμε. Κι όταν μας είπε "μάγκες ΤΕΒΕ γιατί χανόμαστε", εμείς είπαμε ντέφι να γίνει. Όπερ και εγένετο. Ντέφι.
Την Παρασκευή το πρωί ενώ προσπαθούσα να βολέψω το κεφάλι μου στο σκληρό πλαστικό τοίχωμα του αεροπλάνου σκέφτηκα ότι το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω στην ερωτική πόλη και να πάω κολλητά στο ΤΕΒΕ, να τελειώσω με την άρση της εξαίρεσης που είχα πάρει και να απολαύσω το Σαββατοκύριακο που ακολουθούσε παρέα με τους φίλους μου. Με αυτούς δεν ζω συνήθως revival του "όσα παίρνει ο άνεμος" αλλά κάτι από τον Ferris Bueller. Τους περισσότερους, βλέπεις, τους ξέρω από την εποχή που το μόνο που μας απασχολούσε ήταν η εφηβεία μας και πώς θα βγαίναμε από αυτήν - τώρα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κανένα θαύμα και να ξαναμπούμε.
Δεδομένου ότι ανήκω στην κατηγορία αυτών που περνάνε το κατώφλι του συμπαθούς ασφαλιστικού φορέα νομίζοντας ότι δεν έχουν πρόβλημα (τα 'παμε αυτά), έφτασα εκεί και ανέβηκα με σιγουριά τα σκαλιά. Κοίταξα λίγο γύρω μου με το ύφος της Λαμπέτη, νομίζω στο "Τελευταίο Ψέμμα", όταν κοίταζε τους χωριάτες στο ΚΤΕΛ. Προχώρησα με θάρρος προς την κυρία που μου υπέδειξαν η οποία με υποδέχτηκε με την πιο επιτηδευμένη ευγένεια του κόσμου.
Με κοίταζε πάνω από τα γυαλιά της θέλοντας κατά βάση να μου πει να πάω να γαμηθώ που την έβαζα να δουλέψει παρασκευιάτικο αλλά η δική μου στάση δεν της άφηνε περιθώριο. Της εξήγησα γιατί και πότε πήρα εξαίρεση, και της έδωσα τα ένσημα μου για να τα ελέγξει. Η βεβαιότητα πως ήμουν καθόλα νομότυπος με έκανε να νιώθω απολύτως ασφαλής κι έτσι δεν είχα ίχνος ανυπομονησίας ή νευρικότητας.
"Σας λείπουν δύο μήνες", μου λεει ξερά, αφήνοντας το χαιρέκακο γέλιο της να εννοηθεί.
"Μα..."
"Δεν έχει μα. Σας λείπουν ο 8ος και ο 9ος του 2004. Επιπλέον δεν είμαι εγώ η αρμόδια για τον τομέα σας. Πρέπει να μιλήσετε με την κυρία Ταδόγλου. Ακολουθήστε με."
Και την ακολούθησα. Και ξαφνικά το carefree με μια αίσθηση δροσιάς όλη μέρα αντικαταστάθηκε από μπάλα στο πόδι.
Η επόμενη υπάλληλος ήταν πολύ κουρασμένη από τη ζωή της στην υπηρεσία, πολύ κουρασμένη απ' το να τρώει τα νύχια της, πολύ κουρασμένη απ' το να δίνει υπηρεσιακές συμβουλές στις συναδέλφους της που έκαναν ξεχωριστή ουρά από τους ασφαλισμένους μπροστά από το γραφείο της για μια της λέξη. Είχα μόλις μπλέξει με το μάστερ Γιόντα του ΤΕΒΕ της περιοχής μου, ήταν φανερό.
Στην αρχή με αποπήρε αλλά αφότου είδε την λάμψη μου σιγά-σιγά να χάνεται μάλλον συγκινήθηκε. "Houston, we have a problem", μου είπε και βάλθηκε να μου εξηγεί. Ότι όταν ο νεογαμίκος-διευθυντής μου τράβαγε νταλκά (και μαλακία) με τη δικιά του ξεχάστηκε ο ερωτύλος κι όχι μόνο δεν μου ανανέωσε το συμβόλαιο, αλλά παρότι εγώ δούλευα εκεί σαν τον Όσκαρ, το (μαλάκα) μαύρο μπάτλερ, με τη συμφωνία ότι όλα θα διορθωθούν, εκείνος παρέλειψε να μου κολλήσει και τα ένσημα δύο μηνών. Το μπιζέλι που κουλάντριζε για μυαλό του έλεγε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο εφόσον τυπικά είχα απολυθεί, χώρια που είχα αρκετά - τι τα 'θελα κι αυτά;
Πλην όμως το ζηλότυπον ΤΕΒΕ που είχε εισπράξει τη συμπεριφορά μου ως απόρριψη έχει στο καταστατικό του ένα άρθρο που ορίζει ότι εάν ο υπό εξαίρεση υπάλληλος μείνει έστω και μια μέρα ανασφάλιστος από το ταμείο που επέλεξε, θεωρείται αυτόματα δικός του ασφαλισμένος και πρέπει να καταβάλει τις εισφορές από την ημέρα που συνέβη το αστείον. "Με άλλα λόγια, οφείλετε σ' εμάς όλες τις εισφορές από τον 8ο του 2004 ως σήμερα", μου λεει σχεδόν μητρικά και μ' αφήνει κασάτο.
"Μα από τον 10ο κι έπειτα, ως σήμερα, έχω ένσημα! Ορίστε!", αυθαδίασα εγώ, αλλά η Γιόντα έδωσε τόπο στην οργή και με κοίταξε με το ύφος που έχει κανείς πριν αρθρώσει τη λέξη συλλυπητήρια ή πριν πει "λυπάμαι, έχετε τριχόπτωση". Ή καρκίνο. Ή σύνδρομο Τουρέτ. Κάτι δυσοίωνο τέλος πάντων.
"Δηλαδή μου λέτε ότι σας χρωστάω περίπου πέντε χιλιάδες ευρώ ενώ έχω ήδη ένσημα σε άλλο ταμείο για την ίδια περίοδο;"
"Ναι", μου είπε λακωνικά. Τόσο λακωνικά που εκείνη γινόταν πρώτη φίλη με τη Λαμπιτώ για πλάκα κι εγώ ένιωσα ότι επαναλαμβάνομαι σαν διάλογος σε επεισόδιο της Λάμψης. Ή του Καλημέρα Ζωή.
"Και τι κάνω τώρα;", ρώτησα ξέροντας πως πλέον η Λαμπέτη είναι αυτή και πως στα μάτια της ο φάκελος με τα χαρτιά που κρατούσα φάνταζε σαν την κότα του χωριάτη που έκρωζε ενοχλητικά.
"Ρυθμίστε το χρέος σας".
"Μα αν το ρυθμίσω το αποδέχομαι!"
Ξανα-αυθαδίασα αλλά είχα καταφέρει ήδη να της γίνω συμπαθής. Αν δεν φοβόταν τη ρήξη κάποιου ζωτικού οργάνου ή το ενδεχόμενο της μυοσκελετικής κάκωσης θα με κάθιζε στα γόνατα της να με παρηγορήσει - τόσο αξιολύπητος, θέλω να σου πω.
Μου τα ‘πε, μου τα ξανάπε να τα εμπεδώσω, με σταύρωσε και μ’ έστειλε στο καλό. Τώρα πού πήγα εγώ είναι άλλο θέμα.
Το Σαββατοκύριακο ευτυχώς, πέρασε όντως παρέα με τους φίλους μου οι οποίοι όμως μπρος από το πρόβλημα μου ξέχασαν την επιστροφή μας στην εφηβεία και από κοινού βαλθήκαμε να καταστρώνουμε σχέδια για το πώς θα βρούμε τον θησαυρό των Γκούνις κι έτσι να αποκτήσω αυτά που χρειάζομαι ώστε να πληρώσω το χρέος μου. Όταν κάθε πρόταση έφτασε να μας φαίνεται πιο αδύναμη από το προηγούμενη, αποφασίσαμε ότι η καλύτερη λύση θα ήταν, τη Δευτέρα το πρωί να πάω αξημέρωτα στο ΤΕΒΕ με ένα κουτί τυροπιτάκια κι αφού κεράσω όλους τους υπαλλήλους να πλησιάσω τη Γιόντα αφήνοντας διακριτικά στο γραφείο της ένα δακτυλίδι και λέγοντας της με νόημα «αυτό για σας». Ακούγεται γλοιώδες και παράτυπο αλλά αν είχα δακτυλίδι στην κατοχή μου μπορεί και να το έκανα.
Σήμερα το πρωί πάντως σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος για να προετοιμαστώ ψυχολογικά είναι να μουρμουρίσω το τραγουδάκι που μας ανάγκασε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί η Μ την Παρασκευή. Μπορεί να μην μου έδωσε τη λύση αλλά η Γιόντα, όταν με είδε, μάλλον αναγνώρισε στη φάτσα μου ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι να βγει να παίξει γιατί έξω έχει λιακάδα ενώ μέσα στο γραφείο της βρέχει συνέχεια. Κι ίσως να μην φτάσαμε πολύ κοντά στο τέλος όσον αφορά την υπόθεση μου, αλλά λίγο πριν φύγω μου φάνηκε έτοιμη να το τραγουδήσει κι αυτή μαζί μου. Κι αλήθεια, μπορεί αν προσπαθούσα να την έψηνα και τελικά να έκανε καλό και στους δυο μας. Αρκεί να το λέγαμε όπως η Μ: «Χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ / Χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ/ μια και είμαι εγώ παιγί χιέλω πάντα να γελώ, χαλωπά τα δυο μου χέλγια τα χτυπώ»…
όταν βγεις νικητής απ' αυτή την ιστορία θα σου κάνω δώρο ένα "κλάνος", ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να σου χρειαστεί στο μέλλον γιατί ΤΕΒΕ είναι αυτό, χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις!
καλημέρα
Αυτή δεν είναι η Γιόντα.
Είναι ο Γιόντας ο Ληστής.
;-)
xx
Για μια ακόμη φορά αναθεωρώ την πρόταση των νεανικών μου χρόνων: Τι να τα κάνεις τα λεφτά!
Τώρα λέω: Να τα δώσεις στους φίλους σου όταν τα χρειάζονται.
Με την ντροπή του άφραγκου σε φιλώ και σου εύχομαι να'σαι καλά, να κάνεις πλούσιους τους κοντινούς σου ανθρώπους με την παρουσία σου.
:
Περιπέτεια μεν, άλλα το σενάριο θα έκανε τον Καπουτζίδη να σβήσει το επόμενο επεισόδιο του παρά5' από τον σκληρό του, για να βάλει την δική σου [πικρή-μικρή] ιστορία.
Όλα θα γίνουν καλύτερα.
LUMyPlus.
:)
Μην ανησυχείτε αδερφή μου. Σαν την Σκάρλετ κι εσείς θα τα καταφέρετε.
(εμένα πάντως μου άρεσε ο "γάγαλος" περισσότερο).
"Ρυθμίστε το χρέος σας"
(και μετα αναρωτιομαστε γιατι πληθαινουν οι serial-killers)
:
όταν τελειώσω εγώ με τον εργοδότη σου δεν θα ξανατολμήσει να γίνει εργοδότης κανενός-υπάλληλος και πολύ του είναι.
Dikigoros pontia.
φιλάκια και αγωνιστικούς χαιρετισμούς-ΙΙΙΚΑΑΑΑ πες αλεύριιιιι....
:
Shit!
Λίγωσα. Αυτό είναι σπλάτερ.
Κουράγια...
Aaax!
Welcome to the parallel universe of proin Teve, nyn O.A.E.E.
Tosa fonienta pou kotsarisan ston neo arktikolekso, eprepe na sas ypopsiasoun.
Einai copy paste ap ta vogita twn asfalizomenwn, htoi: Ox, Ax, Ei,Ei -oxi allo karvouno einai i aftonoiti sinexeia-
Kalimeres, kouragio kai sorry gia ta greeklish. Kollhse to plhktrologio.
PS De gelasa gamot. Exw perasei ki egw vlepeis tis pyles tou aneksigitou, exm, toy teve-oaee ithela na pw...