Ίσως –τι ίσως, είμαι βέβαιος- ήδη χαμογελάς, ηλίθιε μέτριε, νομίζοντας πως είσαι μια κάποια αποκάλυψη για το ανθρώπινο είδος επειδή εσύ φτιάχνεις ωραία σχήματα με λέξεις-δάνεια ενώ εγώ αρθρώνω με δυσκολία κουβέντες χλιαρές και λίγες. Όμως εσύ δεν μ’ ενδιαφέρεις. Όσο σπουδαίος κι αν αισθάνεσαι, κι όσους αν έχεις πείσει ότι είσαι σημαντικός, για μένα θα παραμείνεις απλώς ένας φουκαράς, ανίκανος να καταλάβει πώς είναι να νιώθει κανείς χαρούμενος, επειδή ένας άλλος άνθρωπος, δεν φοβάται να του πει ότι “ναι, στο πρόσωπο σου βρήκα ένα φίλο”.Είμαι καλά απόψε γιατί ξέρω τι σκέφτεται για μένα η φωνή που μου μιλάει στο τηλέφωνο και διακόπτει την κουβέντα για να φυσήξει δυνατά τη μύτη της. Είμαι καλά επειδή ξέρω ότι αν και άρρωστη, είναι καλά κι αυτή.
Περαστικά σου κοριτσάκι (και εις άλλα, με υγεία).
Άνθρωποι που δεν έχουν φίλους αλλά απλώς γνωστούς είναι φυσικό να μην συμμερίζονται την άποψη σου αλλά όπως ποιος τους χέζει...
Κοιτάνε απ έξω και ζηλεύουν να σαι σίγουρος..
Πολλά φιλιά
:
Που να'σαι τώρα αγαπημένε φίλε;
Ψάχνω την κριτική σου,εκείνη που με έκανε να σταθώ μπροστά στον ίδιο μου τον εαυτό και να τον φτύσω.
Ψάχνω τον θαυμασμό σου, εκείνον που έκανε τα μικρά μου βήματα να φαντάζουν αιωρήματα.
Ψάχνω τον καπνό σου, εκείνον που ξεφυσούσες μεσ'το πρόσωπο μου γελώντας.
Ψάχνω τις κουβέντες που κάναμε μαζί για όσα μικρά και όσα μεγάλα συνέβαιναν στις ζωές μας.
Όντως τι όμορφο που είναι να έχεις φίλους... πραγματικούς.
Για εσένα μικρή μου αδερφή, χαίρομαι που υπήρξαμε (και υπάρχουμε θέλω να πιστεύω) ως φίλοι.
Φιλιά, μέχρι να ξανανταμώσουμε.
:
κι εγώ σε νιώθω φίλο μου...επιτρέπεται να το πω ή πρέπει να πάρω τηλέφωνο;