Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τα ζώα. Αυτό πολλές φορές είναι λόγος για να τους θεωρούν περίεργους οι τριγύρω ή οι ίδιοι τον εαυτό τους αυτιστικό (όταν αφήνουν τους τριγύρω να τους θεωρούν περίεργους). Είχα την τύχη (νομίζω ήταν τύχη) να συνδέσω την παιδική και την εφηβική μου ηλικία μ' έναν γάτο στην αρχή κι έπειτα μ' έναν σκύλο. Βέβαια, δεν ήταν ποτέ στ' αλήθεια ο γάτος-μου ή ο σκύλος-μου. Μπορεί τα πράγματα να ξεκίνησαν προς αυτή την κατεύθυνση αλλά σε αμφότερες τις περιπτώσεις, τα δύο οικόσιτα έφτασαν να είναι ο γάτος και ο σκύλος του πατέρα μου. Μπορεί να μην μπόρεσα να το βάλω ποτέ σε λέξεις, ίσως, ως τυπικό δείγμα του ανθρώπινου είδους που απαξιώνω, δε με απασχόλησε τόσο ώστε να το ξεστομίσω, όμως τώρα, με αφορμή αυτό το ποστ, συνειδητοποιώ ότι τρέφω απεριόριστο σεβασμό τόσο για τη γράφουσα, όσο και για τον πατέρα μου, επειδή εκτός από βαθιά ευαίσθητα απέδειξαν έμπρακτα πως είναι και εξαιρετικά υπεύθυνα δίποδα.
Υπεύθυνο δίποδο. Ένα είδος στο οποίο μάλλον ο ίδιος δεν ανήκω, αν σκεφτεί κανείς ότι η προσπάθεια μου να συνάψω σχέσεις με σκύλο μόνος μου σ' ένα διαμέρισμα, χωρίς τον πατέρα μου έτοιμο να τον αναλάβει, απέτυχε παταγωδώς. Τα άλλοθι μου ήταν ο μικρός χώρος διαβίωσης και η μοναξιά του ζώου εξαιτίας του ρυθμού της δουλειάς μου. Ευθυνόφοβος και φυγόπονος όπως είμαι δεν υπολόγισα ότι αυτός ήταν ο σκύλος-μου κι εγώ το δίποδο-του. Δεν υπολόγισα τι ήθελε αυτός. Ακόμη χειρότερα, προκειμένου να νιώσω καλύτερα για το χωρισμό μας, το 'ριξα σε κάλπικες ευαισθησίες τύπου «θα 'ναι καλύτερα έτσι» και το θέμα έκλεισε ένα μεσημέρι του Μαΐου στη Νέα Μάκρη. Λες και πέθανε, απέφυγα να μάθω τι απέγινε και κράτησα να θυμάμαι μόνο τις ώρες μας μαζί. Σήμερα, τα νέα για την Iggy με κάνανε να καταλάβω πόσο επιπόλαιος υπήρξα και πόσο όλη η δική μου ιστορία δεν ήταν άλλο από ένα αποτυχημένο μονόπρακτο επιβεβαίωσης του θλιβερού εαυτού μου.
Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τα ζώα. Κάποιοι άλλοι αγαπούν τον εαυτό τους μέσα από αυτά. Μόνο που η αγάπη έχει αξία όσο διατηρεί την ιερότητα της ανιδιοτελούς προσφοράς στον άλλο. Η αγάπη είναι απλή, μα θέλει κόπο.
:
εμείς που σε ξέρουμε όμως (και σε ξέρουμε από την καλή και από την ανάποδη) γνωρίζουμε καλά πως κάπου μέσα στην αυτοκαταστροφική μανία που σε πιάνει κατά καιρούς κρύβεται η βαθιά ευαισθησία σου για όσα πράγματα πιστεύεις ότι ήσουν τόσο μικρός και για τα οποία τόσο σκληρά κατηγορείς τον εαυτό σου κατά καιρούς (και είναι πολλά πανάθεμά τα). κανένας δεν θα καταλάβει ότι πίσω από πράξεις και επιλογές ακατανόητα "εγωπαθείς" κρύβεται ο πόνος σου για το σκυλί (και σία) που εγκατέλειψες και ότι αυτός είναι ο τρόπος σου για να εξιλεωθείς: να κάνεις κακό στον εαυτό σου. έτσι λειτουργεί ο αυθεντικά γαϊδούρι-τύπος; όσο και να θέλεις να παίζεις και εσύ το θέατρό σου με επίτιμο καλεσμένο θεατή τον εαυτό σου, δεν είσαι αυτός που κάνει το κακό και το ρίχνει στο γυαλό. αλλά και με σένα κάνω ευγενικά ότι σε πιστεύω και δέχομαι το δικαίωμά σου στη διαφορετικότητα και στο να έχεις τη δική σου κοσμοθεωρία. όποιος και να είναι ο δρόμος που θέλετε να ακολουθήσετε παιδιά, στο τέλος, ραντεβού στο ίδιο σημείο. εγώ σε αγαπάω και σε νιώθω και στις πιο μαύρες στιγμές. εσύ; σε αγαπάς το ίδιο;
συμφωνώντας με τα παραπάνω να προσθέσω οτι και ο χωρισμός από το σκύλο σου ήταν και μια μορφή υπευθυνότητας μέσα στην ανευθυνότητα. Θα ήταν καλύτερα να τον κρατούσες και να υποφέρατε και οι δύο ή να τον παρατούσες σε καμμιά ερημιά; Όλοι κάνουμε πράγματα για τα οποία μετανιώνουμε, όταν όμως τα ζούμε είναι σαν να μην έχουμε άλλη λύση.
Ευχαριστώ αδερφή μου, για όλα.