Η μέρα που ξημερώνει και δεν μπορείς πια να πας στο γραφείο επειδή δεν είναι πια το γραφείο σου είναι συνήθως δυσάρεστη. Σήμερα, ξέροντας ότι την επαύριον του τέλους του μήνα ίσως ξημερώσει μια τέτοια μέρα για μένα έκανα πρόβα. Σηκώθηκα μουτρωμένος και κοίταξα στον καθρέφτη – είδα τα χαρακτηριστικά μου ίδια όπως κάθε μέρα και επειδή αποφάσισα να παίξω το δράμα στη pleine version γύρισα στο κρεβάτι όπου κυλίστηκα σαν κοάλα σε περίοδο ζευγαρώματος χωρίς τους περίεργους ήχους. Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα πως α) δεν είμαι ακόμη άνεργος, ως εκ τούτου πρέπει να βάλω το τομάρι μου κάτω από το ντους και κατόπιν να βγω στον πηγαιμό για τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και β) πως δεν είμαι κοάλα, συνεπώς, μάταια προσπαθώ να το μιμηθώ…
Ξανά: και μετά σας φταίει ο Ντεριντά!
Μα οι ήχοι του ζευγαρώματος είναι που έχουν πλάκα. Πάντως βλέποντας την φωτογραφία δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ την ομοιότητα(με το κοάλα και οχι το Ντεριντά). Καλό ΣΚ
Τα κοάλα πανηγυρίζουν την απαξίωση σου να τα μιμηθείς!