Δεν ξέρω τι μου φταίει πιο πολύ. Ο χρόνος ή οι άνθρωποι. Ο χρόνος είναι υποκειμενικό μέγεθος μου λες – τότε γιατί δεν φτάνει; Οι άνθρωποι γύρω μου διεκδικούν ένα κομμάτι του χρόνου μου όσο είμαι παρών και διεκδικώ ένα κομμάτι του δικού τους. Πισοπατώ κάθε φορά που πρέπει να φτιάξω ένα “πρόγραμμα” κι αυτό να τα περιλαμβάνει όλα. Τους άλλους και τον εαυτό μου. Τα σινεμά, τους βιαστικούς καφέδες, τις λυτρωτικές εξομολογήσεις, τις ένοχες ακροάσεις, τις ευαίσθητες συζητήσεις και κάποιες τυπικές συναλλαγές σκέψης που παρότι σκοντάφτουν στην ειλικρίνεια μου βρίσκουν τρόπο να τρυπώνουν στην πραγματικότητα μου. Ανάγκη; Σύμβαση; Πέστο κι έτσι. Πού χωράω εγώ σ’ όλο αυτό; Αναρωτιέμαι δίχως τέλος επειδή έχω απολέσει διαπαντός την αρχή των πραγμάτων. Κι είναι κι αυτός ο ήλιος του μεσημεριού που με τυφλώνει όταν διαχέεται από τις φυλλωσιές, την ώρα που το ταξί τρέχει στην παραλιακή. Τότε μισοκλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον εαυτό μου ευτυχισμένο. Όπως έκανα πάντα.
Βέβαια πιο δύσκολα είναι το βράδυ – όταν γυρίζω σπίτι μόνος. “Στη γωνία με αφήνετε”. Απόψε δε θα ανέβω αμέσως σπίτι. Θα περπατήσω στη βροχή για λίγο, θα δώσω στο κρύο την ευκαιρία να με αγγίξει μήπως και νιώσω διαπερατός παρά το καλό αντιανεμικό μου πανωφόρι. Θα ανάψω ένα τσιγάρο και θα περπατήσω αργά κάτω από τα μπαλκόνια. Δεν πειράζει που άργησα. Έχω μεγαλώσει αρκετά ώστε να μην με περιμένουν πια – άσε που έχουν βαρεθεί να παραπονιούνται. Μπορεί κάθε μικρή απογοήτευση όλες τις φορές που καθυστερώ -κι έτσι ο ύπνος καταφέρνει να μας χωρίζει- να έχει γίνει πια λόγος για να μ’ αγαπούν περισσότερο. Πάει καιρός που το πήραν απόφαση πως δεν είμαι τέλειος, όσο κι αν προσπάθησαν.
Δε θα πάω μακριά. Μόνο ως την κεντρική οδό. Στο γυρισμό, αφού δω τα φώτα να γυαλίζουν πάνω στη βρεγμένη άσφαλτο θα σταθώ για λίγο αναποφάσιστος πριν το κλειδί γυρίσει στην εξώπορτα. Όταν τελικά κλείσει πίσω μου, θα ‘ ναι σα να τελειώνει οριστικά ένα διάστημα μέσα σε μια στιγμή. Σαν φωτογραφία.
I.I:
σκοτεινό στη διάθεση και πανέμορφο...
:
σε αυτές τις στιγμές... σαν φωτογραφία, έχει ρόλο ο ήχος;
:
μπράβο στην απλότητα του αφηγητή.
σαν φωτογραφία που αποτυπώθηκε στη γραφή σου,ωραίο κείμενο.
Τι να πω; Ευχαριστώ απάντες!
:-)
:
πολύ άμεσο ποστ
πολύ αληθινό
σ' ευχαριστώ πολύ.
;-) εγώ σ' ευχαριστώ μικρέ Κώστα
:
μικρέ αφηγητή, αν διαβάσω άλλο ένα τέτοιο ψυχοβγάλτικο θα σε σπάσω στο ξύλο. (ευχαριστώ καλέ μου Chris;)