Bette Midler
Πάντα πίστευα πως οι τυχαίες συναντήσεις είναι οι καλύτερες. Αυτό το Πάσχα επιβεβαιώθηκα πανηγυρικά επειδή ο Θεός [ή δεν ξέρω ποια άλλη ανώτερη δύναμη] έφερε στο δρόμο μου τη Νίτσα. Μια εκρηκτική ξανθιά με βαρειά προφορά και πάθος για τις γόβες.
Προτού οι απανταχού Νίτσες αυτής της πλάσης βγάλουν τα κουκλάκια με τις βελόνες ας σημειώσω α) πως το πραγματικό όνομα της εν λόγω ξανθιάς δεν είναι Νίτσα και β) πως ο συνειρμός μου είναι εξαιρετικά απλός: Νίτσα όπως Νίτσα Μαρούδα και μάλιστα στην ταινία Δεσποινίς Διευθυντής [“Αλέκο χρυσό μου, σε παρακαλωωωωωώ!”].
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Παρότι ποτέ δεν έτρεφα ιδιαίτερη συμπάθεια στις οργανωμένες εκδρομές και κύρια σε όσους επιλέγουν να ταξιδεύουν με παρόμοιο τρόπο, φέτος, λίγο η ζέστη λίγο τα λόγια του παπά, βρέθηκα σε πτήση της ΟΑ γκρουπαριστός για Ρώμη. Η συνεννόηση βεβαίως ήταν σαφής. Δεν θα ακολουθήσουμε το γκρουπ – πάμε μόνο επειδή η φάση θα μας βγει φτηνότερα απ’ ότι εάν θα το κάναμε μόνοι μας. Και τσουβαλιαστήκαμε.
Στον ιμάντα αποσκευών του Fiumicino ένιωσα το πρώτο ρίγος να με διαπερνά. Στάθηκε μπρος μου αγέρωχη μασώντας τσίχλα και μιλώντας όλο αναίδεια στον ταλαίπωρο συνοδό της.
-Γιώργο, δηλαδή τώρα δεν κατάλαβα! Δε θα πάμε για ψώνια;
-Θα πάμε κούκλα μου. Κάτσε πρώτα να μας κάνουν μια βόλτα στην πόλη με το λεωφορείο και μόλις τσεκάρουμε στο ξενοδοχείο θα πάμε όπου θέλεις.
-Θα με πας στη via del Corso;
-Όπου θες κορίτσι μου!
-Στη via del Corso θέλω!
Στη διάρκεια μιας σύντομης οδικής περιήγησης που μας έγινε με την άφιξη μας στην πόλη, την οποία ακόμη κι εγώ το στραβόξυλο βρήκα μάλλον χρήσιμη, η Νίτσα φρόντισε να κάνει την παρουσία της αισθητή και το σκοπό του ταξιδιού της σαφή στην αρχηγό αλλά και σε όλους τους επιβάτες του λεωφορείου. Συγκεκριμένα, πλησίασε ελαφροπατώντας την ξεναγό, ενώ εκείνη μας μιλούσε στο μικρόφωνο, και είπε:
-Συγγνώμη! Εμείς δεν είχαμε συνεννοηθεί για βόλτα! Θέλω να πάω στο ξενοδοχείο τώρα!
-Ξέρετε, τα ξενοδοχεία παραδίδουν τα δωμάτια στις δύο και η ώρα είναι δώδεκα ακόμη. Δεν…
-Μα θέλω να πάω για ψώνια!
-Ναι, αλλά σας εξηγώ ότι…
-Γιώργο! Πες κι εσύ!
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο μια μικρή καθυστέρηση στην τακτοποίηση μας στα δωμάτια την έκανε να βγει από τα ρούχα της. Αλώνιζε στη ρεσεψιόν μέσα στο γαλάζιο της σύνολο και τις δωδεκάποντες εξίσου γαλάζιες και σημειωτέον ξώφτερνες [ew!] γόβες της, χειρονομώντας κατά του έκπληκτου υπαλλήλου ο οποίος μάταια προσπαθούσε να της εξηγήσει στα αγγλικά ότι δε θα καθυστερούσαμε περισσότερο από ένα τέταρτο. Ποιος όμως είδε τη Νίτσα και δεν τη φοβήθηκε! Ο ρεσεψιονίστ πάντως σίγουρα, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι φρόντισε να την βολέψει πρώτη-πρώτη προς μεγάλη δυσαρέσκεια αρκετών από το γκρουπ.
Όταν λίγο αργότερα κάπνιζα αμέριμνος το τσιγάρο μου έξω από το ξενοδοχείο, περιμένοντας το φίλο μου να κατέβει, πίστεψα για πρώτη φορά σ΄αυτό που ονομάζουμε πεπρωμένο. Ήταν και πάλι μπρος μου. Φρεσκαρισμένη, με καινούργιο σύνολο, έτοιμη να σαρώσει τα πάντα στο διάβα της και φορώντας φυσικά ένα άλλο ζευγάρι γόβες.
Ήταν γραφτό να συναντηθούμε λοιπόν – γι αυτό έπεισα το φίλο μου να την ακολουθήσουμε. Μπροστά η Νίτσα, πίσω ο συνοδός με το κινητό, πιο πίσω εμείς με την ψηφιακή. Από το ξενοδοχείο μας είχαν δώσει την σημαντική πληροφορία πως η απόσταση που μας χώριζε από την Piazza del Popolo ήταν μικρή και την ακόμη πιο σημαντική πληροφορία πως από εκεί ξεκινούσε και το όνειρό της: η via del Corso.
Κάποια στιγμή στη διάρκεια της τρελής αυτής καταδίωξης εγκαταλείψαμε γιατί η γλώσσα μας είχε γίνει παντόφλα από το τρεχαλητό κι έπρεπε επειγόντως να πιούμε κάτι. Έτσι καταφύγαμε στο Campo de' Fiori. Το πεπρωμένον όμως, φυγείν αδύνατον, καθώς λένε. Παρόμοια ανάγκη χτύπησε και το ζεύγος κι έτσι χωρίς κανείς να το περιμένει τα έκπληκτα παιδικά μου μάτια αντίκρισαν τη Θεά σε παρακείμενο τραπέζι. Ανάμεσα σε σακκούλες, κινητά που χτυπούσαν και το κλατς-κλατς της τσίχλας ο σερβιτόρος κατάφερε να αρθρώσει “prego?”. “Cappuccino Freddo” απάντησε το ουρί. Εκεί μπλόκαρε το σύστημα. Ο σερβιτόρος με ανύπαρκτα αγγλικά προσπαθούσε να εξηγήσει ότι δεν υπάρχει κρύος καπουτσίνο γιατί ΠΟΤΕ δεν υπήρξε, η Νίτσα φανερά εκνευρισμένη αναρωτιόταν “ΤΙ λέει ο άσχετος Γιώργο;”, ο Γιώργος προσπαθούσε να καταλάβει ΤΙ έλεγε ο “άσχετος” για να το εξηγήσει στη Νίτσα κι εγώ έκανα το σταυρό μου που έζησα να το ζήσω κι αυτό.
Ασφαλώς τις επόμενες μέρες δεν επιδοθήκαμε σε ανάλογο Νίτσα-hunt. Προσωπικά είχα όλη τη διάθεση αλλά ο φίλος μου προέβαλε σθεναρή αντίσταση κι έτσι το προζέ ναυάγησε. Την πετύχαμε βέβαια στο πρωϊνό και σε μια βόλτα μας στο Trastevere που χάζευε σκουλαρίκια σε κάτι πάγκους αλλά ήμασταν μακριά και φοβάμαι πως η ανταπόκριση θα είναι ανακριβής.
Κρατώ όμως μια τελευταία σκηνή από την ημέρα του γυρισμού που όλοι κατάκοποι, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, περιμέναμε την ανακοίνωση για την αναχώρηση της καθυστερημένης πτήσης μας. Ο Γιώργος μιλάει ακατάπαυστα στο κινητό και η Νίτσα μασάει τσίχλα βαριεστημένα δίπλα του. Στα πόδια τους ένας σωρός από σακκούλες – όλες από καταστήματα παπουτσιών. Ο Γιώργος κλείνει το τηλέφωνο και η Νίτσα τον κοιτάζει και του λέει: “Τι σου ζήτησα βρε; Εκείνες τις γόβες τις Cavalli. Αλλά εσύ ούτε ένα χατίρι δεν μου κάνεις! Άντε, πάμε να μου αγοράσεις καμιά κολόνια τώρα. Προλαβαίνουμε!”
φοραω μονο μποτιτσες-χαμηλοτακουνες ή τελειως στρωτες.
μαλλον εχασες που εγινες αδερφη.
κατα τα αλλα, απολαυστικοτατον το αναγνωσμα
:-)
Αχ κύριε Αδελφή μου, ΕΣΕΙΣ είστε η μούσα μου! Αν και ξανθιά, δεν το πήρα προσωπικά το ανάγνωσμα γιατί ήταν τέ-λει-ο.
Μην το λυπάστε το Γιωργάκι ( με γιώτα, ναι) το κουτό. Νίτσα θέλει, Νίτσα έχει. Έτσι είναι. Το κάθε αγοράκι στη ζωή, έχει το κοριτσάκι που του αξίζει.
Για το ότι θα μας πηδήξει τώρα η κάθε τσουτσού με τον Καραβάτζιο, τί έχετε να πείτε δηλαδή;
Αδερφε, βλεπω οτι δεν περασες ασχημα εις τας Ρωμας, ευχομαι κι αλλα πολλα ταξιδια!
Οσο για τον "Γιωργο, πες!!", τα θερμα μου συλληπητηρια, να πω οτι δεν το ειδε το εργο, 12 ποντοι τακουνι ειναι αυτοι, φαινονται κι απο το φεγγαρι!
...και σου ΄λεγα εγώ να πάμε στην τρίπολλη αλλά εσύ...
:
Γυναίκα χωρίς γόβα είναι πράγματι ντροπή του είδους.
Και αυτό που είπε η Μίντλερ ότι μια γυναίκα με τα σωστά παπούτσια μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο, μεγάλη κουβέντα.Ψηλοτάκουνα (όχι 12 ποντα και τέτοιες υπερβολές, απλώς ωραία παπούτσια)
:
Δεσποινις σας παρακαλω,
μη μιλατε βγαλτε το σκασμο,
με αριστα το 10 σας βαθμολογω,
μηδεν IQ, μηδεν μυαλο..
10 ποντους τακουνι,
εναν οροφο πιο ψηλη.. λαλαλα
Απολαυστικο το κειμενο !
:
Μηδέν IQ έχουν οι γυναίκες που δεν αφήνουν άλλες γυναίκες να πουν τη διαφορετική τους άποψη.
:
όταν μου έστειλες το μήνυμα από το campo dei fiori δεν μου'γραψες τίποτα για νίτσα παρά με άφησες με την ανοιξιάτικη είκονα της piazza να την νοσταλγώ.. Τώρα όμως καταλαβαίνω γιατί μια νίτσα μπορεί να σε στείλει από κει που ήρθες.
jamella,
γιατί το λέτε αυτό; Είχατε καλό σκοπό;
[ευχαριστώ :-)]
κυρία Ελένη μου,
ποιος το χέζει το Γιωργάκι! Προσωπικώς ούτε που να μου το δει [τόσον χάλιας!]. Αναφορικά στον Καραβάτζο, μην το μου το θυμίζετε! Παίζω ήδη στοιχήματα με τον εαυτό μου για το τι τσουτσούδες [παρντόν] θ' ακούσουν πάλι τ' αυτιά μου [από διάφορες τσουτσούδες - παρντόν]!
Lou baby,
αν και μακριά σου love, πέρασα ωραία, ναι! Την αγαπώ πολύ τη Ρώμη και συνδέεται με ένα πολύ ξέγνοιαστο παρελθόν.
emptyscreen,
και να φανταστείς ότι ξέχασα να πω ότι πήγα και στο παζάρι της Porta Portese [φανταστικές κυλότες!].
Mata Hari,
με τρομάζετε! Μην λέτε τέτοια διότι στο τσεπάκι το 'χω το ενοχικό και δεν θέλω πολύ ν' αρχίσω να νιώθω υπεύθυνος και για τις δικές σας πράξεις!
Κατερίνα & nonchalance,
ήρεμα διότι είδα το ζωνάρι σας να σας κρέμεται! Peace και όλα τα σχετικά διότι μια ζωή την έχομε, επιπλέον σε ελεύθερη χώρα ζούμε κι έτσι και πω άλλο ένα τσιτάτο θα κάνω μπουτς!
emma loop,
έχουμε συνεννοηθεί...
Liquefying post of the month!!!!
Ευχαριστώ Αδελφέ μου - και να σου πω την αλήθεια, θα είχα κάνει ακριβώς το ίδιο! Τέτοιες περιπτώσεις είναι σπάνιες και δεν πρέπει να τις αφήνει από τα μάτια του κανείς...
Όσο για το μικρό και αθώο (μμμ τι να σου πω) Γιωργάκη, πίστεψέ με δεν είναι σε χειρότερη μοίρα από τον τυπά που βγήκε στο τοπικό ελληνάδικο να γιορτάσει την Ανάσταση με μαγειρίτσα και αρνί, μαζί με την (εικάζεται) μη_Ελληνίδα(ΤΜ) γκόμενα η οποία
- τον κοίταζε με περιφρόνηση, αηδία και οίκτο όσο έτρωγε το (πεντανόστιμο) πασχαλιάτικο φαγητό σκυφτός και αμίλητος
- κοίταζε με ξινίλα, αηδία, περιφρόνηση και οίκτο όσους τραγουδούσαν και χόρευαν τα ρεμπέτικα
- κοίταζε με μίσος και περιφρόνηση τον τραγουδιστή και τους μουσικούς
- έπινε κοκακόλα και ζάρωνε με αηδία τη μύτη της στο ποτήρι κρασί μπροστά της
- κάρφωνε με απερίγραπτο τρόμο, μίσος, αηδία, ξινίλα και περιφρόνηση όσα ζευγάρια τόλμησαν να φιληθούν σε ακτίνα 10 μέτρων (και καθόταν ανάμεσα σε 4 τραπέζια φίσκα στο ζευγάρι που την είχαν πάρει χαμπάρι και έκαναν όλα τα παραπάνω σε υπερβολικό βαθμό μουαχαχαχαχ)
Νίτσα-Ξινολάχανο? Δεν έχω αποφασίσει ακόμη :P
PS. Μήπως να φτιάξουμε κι ένα blog "Περιπτωσάρες";;;
o.m.g., αυτην που λεει ο/η id ειμαι εγω!
αδερφε νιε, θα σε αποκαταστουσα ηθελες δεν ηθελες, ειχα κακο σκοπο !
Jamella μου, κοριτσάκι εδώ (μα καλά φαίνεται το γράψιμο για αγορίστικο;!) Και από τα σχόλιά σου κρίνω πως δεν πιάνεις μία μπροστά στη Μις Ξινολέμονο :PP
Emena ayto to post den eixe para na mou thymisei thn Despoinida Elenh h opoia kykloforei panta me takouni - gova giati an foresei flat ponane ta podia ths. To oti h miss Nitsa perpathse th mish Rwmh me gova einai ptaisma mprosta sto megaleio ths Elenhs pou anevhke se ypo kataskeuhn pylwna ths gefuras Riou-Antiriou me maurh 10ponth gova, afhnontas olous tous ypoloipous koinous thnhtous,me ta snickers tous, na thn koitoun ekplhktoi ... apisteuto to post! :D
P.S. Oudemia sxesh kata ta alla me opoiadhpote Nitsa..