Το λες ακόμη Dolce. Γι αυτό μ’ αρέσει να πηγαίνουμε μαζί εκεί. Επιδιώκουμε να καθόμαστε δεύτερη σειρά, στο γωνιακό τραπέζι που βλέπει στην ευθεία προς τα κάτω – στον τσιμεντένιο ορίζοντα που υπόσχεται. Τι; Ίσια και ψηλοτάκουνα ανεβοκατεβαίνουν. Αντρικά - γυναικεία - παιδικά. Βήματα αργά, γρήγορα, συρτά, λυπημένα, αβέβαια, χαρούμενα. Πάνω-κάτω. Βόλτα των διανοητών και των wannabies, των αστών και των νεόπλουτων, των αποδήμων και των "βέρων", των καταναλωτών και των φτωχών, των μοδάτων και των φρικιών, όλοι εδώ, δι ευχών των αγίων πατέρων ημών. Οδός Σκουφά. Αμήν.
Στην Δ.
αν σου λεω "υπεροχο ποστ" εξακολουθητικα θα χαρακτηριστω βαρετη, γραφικη ή τι αλλο?
οταν κατι ειναι τελειο στη μορφη του δεν επιδεχεται σχολιων , νομιζω.
μονο ενα "α με εκοψες στα δυο τωρα"
jamella,
μπορεί να είμαι περισσότερο ανασφαλής απ'όσο δείχνω... ;-)
Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να αποδίδεις εικόνες της καθημερινότητας προσθέτοντας τη μαγεία που τα μάτια μας ξέχασαν να βλέπουν... να φωτογραφίζεις λεπτομέρειες που περνούν απαρατήρητες μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας... να τρέφεις την καρδιά μας με δέκα συνηθισμένες λέξεις που φτιάχνουν μια πρωτότυπη και δυνατή, γροθιά στην ευαισθησία, πρόταση.
Να είσαι καλά και να περνάς καλύτερα, Αδελφέ μου.
ε τοτε θα γραψω κατι για πρωτη και τελευταια φορα
νο κομμεντς,
χαδι
[αει στο καλο, εγω δεν ειμαι για τετοια]
thx. [ξέρεις εσύ, πάντα ξέρεις]
vina:
ραντεβού την κυριακή το μεσημέρι για ομελέτα, με εφημερίδες στο χέρι.