tribute to Edward Hopper
Νοσταλγία, μοναξιά, και μια μοναδική ικανότητα στις φωτοσκιάσεις, κάνουν το έργο του Hopper απίστευτα γοητευτικό.
Για πρωτη φορά, ηρθα σ' επαφή με το έργο του πέρσυ στην μεγάλη του έκθεση στην Tate Modern. Ηταν μια στιγμή ανακάλψης κομματιών του εαυτού μου, χαμένων. Εναν πίνακά του, ένα εξωτερικό της ύστερης φάσης του, τον ονειρεύτηκα σ' ένα φρουδικού τύπου όνειρο, φέτος. Συμβόλιζε για μένα την ίαση, την ασφάλεια, την ευτυχία.
Ευχαριστώ πολύ, γι' αυτή την πρωινή ένεση κουράγιου, που την είχα πολύ ανάγκη, πρωί Δευτέρας.
Σωστά Giorgie
emotional_anaemia,
αν χαίρομαι για κάτι είναι επειδή μάλλον αγαπάτε τον Hopper όσο κι εγώ :-)
:
Στους πίνακες του Χοππερ το περιβάλλον , αστικο συνήθως σπάνια αγροτικό, διαθέτει μια απειλητική ηρεμία που δεν υπάρχει εδώ. Το άλλο στοιχείο στον χόππερ είναι η μοναξιά της ανθρώπινης φιγούρας ή και η έλλειψη επικοινωνίας σε φιγούρες που αγνοούν η μία την αλλη. Αν συνδυαστούν και τα δύο στοιχεία η αναφορά θα είναι πιο επιτυχής
αγαπητέ reader.
συμφωνώ μαζί σας - όμως η εικόνα δεν είναι σκηνοθετημένη. Είναι μια σημείωση που θα μπορούσε να έχει συνέχεια αν δεν ήμουν τόσο τεμπέλης. Ευχαριστώ για το σχολιασμό πάντως. Είναι σίγουρα εποικοδομητικός :-)