Καλύτερο από το σεξ, είπανε. Όχι ότι τους πίστεψα αλλά πήγα. Τον ποδαρόδρομο από τον κυρίως χώρο του δυτικού αεροδρομίου στις εγκαταστάσεις ξιφασκίας που φιλοξενούνται σε παράπλευρο hanger* «στα δύο λεπτά μακριά» [όπως είπε ο φύλακας], τον αφήνω απ’ έξω επειδή ασφαλώς δεν μου φταίει κανείς αν είμαι ζώον και δεν οδηγώ.
Και σκίζεται το παραπέτασμα. Κι έχει απ’ όλα ο μπαξές. Ναυάγια, θύελλες, ξηρό πάγο σε τέτοια ποσότητα που βγαίνοντας ένιωθα ότι είχα ρουφήξει ένα λίτρο poppers, μαζικό ντους που θα έκανε τη θεία Ραχήλ να κλάψει από συγκίνηση ενθυμούμενη το Νταχάου, αλαλαγμούς από τους δήθεν αφιονισμένους de-la-guardaνούς που αν είχα μαζί μου μια σακκούλα του Σκλαβενίτη γεμάτη φούντα μπορεί και να τους συμμεριζόμουν και ασφαλώς ένα κοπάδι θεατές που αντιδρά λες και ανακαλύπτει εκ νέου την Αμερική αδιαφορώντας επιδεικτικά για το αφελές του πράγματος.
De la Guarda ή πώς αυτό που ξεκίνησε σχεδόν σαν καλλιτεχνικό αντάρτικο κόντρα στη μεταφασιστική πραγματικότητα της Αργεντινής στο τέλος της δεκαετίας του ‘80 έγινε τρόπος για να βγάλουν φράγκα μια μικρή ομάδα από περφόρμερς και οι απανταχού εταιρίες παραγωγής και μετακλήσεων.
Διαβάζω δημοσιεύματα και αναρωτιέμαι: εγώ πού ήμουν; Σε άλλο de la Guarda; Λυπάμαι, αλλά «το show που πέφτει απ’ τον ουρανό» δεν με έπεισε. Το βρήκα κουρασμένο και βαρετό – ένα θέαμα που «πατάει» στην πρώτη ανάγνωση και στη δύναμη της εντύπωσης χωρίς να εξελίσσεται πέρα από αυτήν. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω τη δυσκολία της πράξης καθεαυτής, όμως δυστυχώς κάτι τέτοιο δε μου φτάνει όταν ένα προϊόν διατείνεται πως είναι καλλιτεχνικό. Όμορφες εικόνες ναι, αλλά δυνατές μόνο ως μεμονωμένες στιγμές και όχι ως στοιχεία ενός συνόλου που οφείλει να διατρέχεται από συνέχεια και εσωτερικό ρυθμό. Όσο για την ατμόσφαιρα; Πολύ εύκολη και πολύ λίγη: σαν πάρτι επί πληρωμή με «κουμπιά» και δανεικό ιδρώτα σε post-industrial χώρο.
Ναι, η ζωγραφική πωλείται και σε γκαλερί και σε κορνιζάδικα. Το ζήτημα είναι από πού αγοράζει κανείς...
* χώρος φύλαξης και επισκευής αεροσκαφών
Όταν το είδα πριν χρόνια σε μια σχετικά μικρή αίθουσα στη Recoleta στο Buenos Aires, πριν οι συντελεστές του γνωρίσουν τη «δόξα» στη Νέα Υόρκη και με ένα δύσπιστο κοινό αφού ποτέ κανείς προφήτης δεν αναγνωρίζεται από τους συντοπίτες του, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ήταν ένα συγκλονιστικό θέαμα που πολύ αμυδρή σχέση είχε με αυτό του Ελληνικού.
Προφανώς η επιτυχία έχει το τίμημα της.
Α ναι, και το κοινό που της αξίζει, να το πούμε κι αυτό.
Να το σβήσετε αυτό, το κείμενο λαμβάνει μεγάλη έκταση.
Oπως και να'χει θελω να το δω!Η τιμη ειναι ενα καποιο προβλημα αλλα...
:
Κάποτε ήθελα να το δώ. Από περιέργεια. Αλλά πλέον η περιέργεια περιορίστηκε από μια πρωτοφανή αηδία. Μάλλον από την υπερβολική προβολή (πιο πολλές διαφημίσεις έχω δει για το εν λόγω σόου παρά για τη Βίσση και τις λοιπές τραγουδιάρες).
Οι Cirque de Soleil σας αρέσουν;
erva_cidreira,
δε σας κρύβω πως πήγα με μεγάλες προσδοκίες γιατί είχα ακούσει για το παρελθόν του από φίλους που έτυχε να το δουν όταν κι εσείς. Απογοητεύτηκα όμως γιατί όλο το πράμμα μου φάνηκε τόσο εμπορεύσιμο που δε μπόρεσα να συγκινηθώ.
κ. Βαρετέ,
θα κάνω ότι μπορώ ώστε στο εξής να μην σας κουράζω
drugstv,
ασφαλώς να το δείτε! Το παρόν post δεν έχει πρόθεση να αποθαρρύνει κανέναν.
ανεκπαίδευτε,
αυτό είναι κομμάτι του παιχνιδιού της προώθησης - αν θέλετε να το δείτε, κάντε το.
Αγαπητέ Sraosha,
ναι, γιατί παρότι είναι και αυτοί εμπορεύσιμο προϊόν προχωρούν πέρα από τη δεξιοτεχνία.
Κι εμένα μ' αρέσουν. Άρα να τους αφήσω τους de la Guarda...
Θενξ!
Επιτέλους, ένας αυτόπτης μάρτυρας...
εμένα αυτό που με κούρασε είναι η απίστευτη διαφήμιση- ΕΛΕΟΣ!
δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο (σε πιστεύω πάντως στα όσα λες), αλλά αν ξανακούσω για το σόου που πέφτει από τον ουρανό στο ραδιόφωνο, θα πέσω από τον 5ο.
Η παράσταση που έπεσε απο τον ουρανό, έπεσε και από την εκτίμηση μου.
Δεν ήξερα τίποτα, δεν ρώτησα κανέναν. Μόνο οι αφίσες μου είπαν για μια παράσταση που σε αφήνει άναυδο. Όντως, άναυδος μένεις απο τους trendyδες, βλαχοκιμπάρηδες Σαββατογκόμενους (αν και ήταν τσικνοπέμπτη/ τσικνοπεμπτογκόμενοι) που τους σκότωσε η περιέργεια την τσέπη και πήγαν και αυτοί να δουν τους αιρούμενους εκμεταλλευτές της περιέργειας, τους διψασμένους για κάτι "φρέσκο".
Οπως είπες και εσύ, μεγάλε αδέρφαρε...μεμονωμένες στιγμές καλαισθησίας.
Και τι δεν θα έδινα όμως, για μια φωτογραφία από εκεί ψηλά. Θα ήθελα να εγκλωβίσω σε ένα καρέ, 900 άτομα, 1800 μάτια με ένα βλέμμα.
Και τι δεν θα έδινα για μια ηχογράφηση της στιγμής που κλείνουν όλα τα φώτα και σου αποκαλύπτονται εκατομμύρια πολύχρωμα αστέρια (σταγόνες από σπασμένα sialum) και όλο το πλήθος συγχρονίζεται σε ένα μοναδικό θαυμαστικό…ωωωωω.
Και τι δεν θα έδινα να είμαι εγώ εκείνος που χτυπιέται στην πάνινη θάλασσα.
Πάλι καλά που υπήρχε και η ευστροφία του επίσης Σαλονικιού και έδινε τις πιο εύστοχες μα πάνω απ’όλα αυθόρμητες ατάκες.
Εκεί, μέσα στο πλήθος που κοιτούσε ψηλά για να δει μια χαμηλής πτήσης παράσταση, illustration επώνυμοι, τσοπανόσκυλα επώνυμες και ιπτάμενοι τσαρλατάνοι γίνανε ένα στην μνήμη μου.
De La guarda, has landed.
:
...εκείνη τη τσικνοπέμπτη, ένα νεαρό ούφο προσγειώθηκε στο κέντρο της πιο κεφάτης παρέας που έχω γνωρίσει εδώ και καιρό. Σε κανέναν δεν άρεσε η παράσταση εκτός από μένα(ούφο γαρ!)αλλά τα υπόλοιπα...οι γρατζουνιές της γάτας και τα γέλια (για να μη μπω σε λεπτομέρειες) τα θυμάμαι ακόμα...καθαρή δευτέρα βεβαίως σήμερα! Ώρα να πετάξει το ούφο κάπου αλλού!
(όποιος κατάλαβε-κατάλαβε:))~
Ελα ρε, μας πως κάνετε έτσι; Εγώ πιστεύω ότι μια χαρά παράσταση ήταν. Τι δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις, μια παράσταση σύγχρονου χορού ήταν, με πολύ ενέργεια και ωραία σκηνοθεσία. Τι θέλατε, να αλλάξει η ζωή σας;! (όχι ότι θα ήταν κακό, αλλά από μια ηλικία κι έπειτα συμβαίνει δυσκολότερα).
Εμένα αυτό που μου έκανε κακή εντύπωση ήταν ο κόσμος. Η παράσταση ήταν κεφάτη είχε, δυνατή μουσική, χορό και να στέκονται όλοι ποζεράκια. Μόνο το ποτό απ το χέρι έλειπε. Κάννα δυο γκόμενες στραβώσαν κιόλας που βράχηκε το makeup τους. Ξενέρωτοι Ελληνάαααρες!
ΥΓ. ΟΚ, συμφωνώ, τα 45 ευρώ ήταν πολλά πάντως
sraosha,
σε καμιά περίπτωση δεν θα αποθάρρυνα κάποιον να πάει να το δει γιατί δεν θα το έκαν για τίποτα. Αν θέλεις να το δεις πρέπει να πας.
Marquise,
ό,τι συνοδεύεται από υπερβολικό hype με κάνει κι εμένα δύσπιστο - το ξέρετε.
Αυτοδιάθετε,
it has landed - indeed ;-)
smooth,
:-)
gelial,
δεν κάνει κανείς "κάπως" - πρόκειται απλώς για την προσωπική μου άποψη. Πάντως, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, δεν πρόκειται για "παράσταση σύγχρονου χορού". Ο σύγχρονος χορός έχει γλώσσα, ιστορία και εξελικτική πορεία και το de la guarda δεν αποτελεί κομμάτι του, ούτε μπορεί να σταθεί δίπλα-δίπλα με παρόμοια θεάματα που είχαν και έχουν πραγματικά κάτι να πουν άσχετα από τις αισθητικές ή άλλες ενστάσεις του καθενός. Πρόκειται απλώς για ένα show που βασίζεται στην εύκολη εντύπωση και δεν χαρακτηρίζεται από βασικές αρετές που οφείλει να περιλαμβάνει ένα έργο χορού. Συμφωνώ με την άποψη σου για τους θεατές και το ξενέρωτο του πράγματος.