Στο φανάρι περιμένοντας να πατήσει το γκάζι η Τ και να φύγουμε αφήνοντας πίσω μας θόρυβο κι ατέλειωτα χιλιόμετρα. Ώσπου να φτάσουμε στην άκρη της πόλης μπορεί και να προλάβει να ξημερώσει.
Στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες που τις έχω δει και τις έχω ξαναδεί αλλά δύσκολα αλλάζω κανάλι. 
Στους σταθμούς του Μετρό τα βράδια – την ώρα που αποχαιρετιούνται στις πλατφόρμες τα ζευγάρια και ψιθυρίζουν αλήθειες της τελευταίας στιγμής.
Έξω από αίθουσες αναμονής, στα επείγοντα περιστατικά των νοσοκομείων. Εκεί που ο πόνος δεν κάνει εκπτώσεις κι ο φόβος δεν ανήκει σε έναν μόνο. 
Σε καφενεία και σταθμούς που ηλικιωμένοι εξαργυρώνουν τη ζωή τους πάνω από μοναχικούς γλυκυ βραστούς.
Στη μεγάλη οδό, τις νύχτες που μένω και κοιτάζω στο βάθος ώσπου να κουραστεί το βλέμμα και ν’ αλλάξω προορισμό.
Στην πλατεία Ναυαρίνου απ’ τη μεριά του Αστόρια. Εκεί όπου συνήθως στέκω «λογικός και σωστός».
Καλημέρα.
Αυτό είναι ένα εξαιρετικό ποστάκι.
Στο σκίρτημα και στο φτερούγισμα της ψυχής, όταν η ξαφνική θωριά των παιδικών μου χρόνων, γκρεμίζει τους τοίχους από πλαστικό γύρω μου και μου θυμίζει την αθωότητα που έχω ζήσει.
Στην πλατεία Ναυαρίνου έζησα από τα 11 έως τα 14 μου. Καλημέρα Αδερφή.
Με κάλυψε ο Σραόσα.
Να σαι καλά.
σου έχω πει πόσο μου αρέσει όταν είσαι και πάλι κοντά μας?
(...σχετικά με το "ευχαριστώ" ήλπιζα ότι θυμάμαι καλά....)
Η ζωή είναι παντού... αρκεί να μην είναι το βλέμμα μας καρφωμένο στο πεζοδρόμιο.
Υπέροχες μνήμες :)
Στη βόλτα πολύ αργά το βράδι, μέχρι να βρω περίπτερο ανοιχτό να πάρω χαρτάκια για τον καπνό.
Και δεν βρίσκω.
Αλλά παίζει μουσική, πάντα.
Η ζωή? Για μένα στα όνειρα του Σαββατοκύριακου, σε μια γεμάτη βαλίτσα και στις ατέλειωτες ράγες. Ή μήπως στις βόλτες στο Camden πριν από μια συναυλία? :)
... αναμνήσεις. Σαν εκούσιο deja vu όλα...
Sraosha, Mirandolina & chaka-khan,
ευχαριστΩ
Mindstripper,
καλημέρα - εγώ στο μυαλό μου ζω ακόμη εκεί ;-)
vatraxokoritso,
μια απλή υποτροπή είναι :-)
idάκι,
σωστό [αν και έχω εικόνες από πεζοδρόμιο - κάτι "αφαιρέσεις" όπου φωτογράφιζα τα πόδια μου ενώ περπατώ. Μήπως να τις ποστάρω;]
chère Marquise,
η μουσική βοηθάει πράγματι - αλλά και "λίγος καπνός ακόμη"...
στο Camden αδερφή μου, στο Camden...
Νανάκο μου,
φαίνεστε συγκινημένος - αλήθεια;
Πολλές φωτογραφίες! Πόσο όμορφο.
Νομιζω κανεις δεν εχει ιδεα, ποσα δραματα εχουν παιχθει σ εκεινο το πεζουλι της Ναυαρινου.
:
:
Πολύ όμορφο! Και νοσταλγικό. Μη με ρωτήσεις γιατί, αυτό μου βγάζει...
:
Κοιτα ρε! Απίστευτο! Τελικά τα μπλογκς παράγουν τέχνη! Μπράβο αδερφή!
κ. Βαρετέ,
γνωρίζω την αγάπη σας για τα εικονογραφημένα...
κ. Φώλιο,
άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο.
ανώνυμε,
ευχαριστώ.
Anthony,
δε ρωτάω συχνά γιατί - τουλάχιστον όχι εδώ.
αγαπητέ reader,
ευχαριστώ αν και υπερβάλετε - πρόκειται απλώς για σημειώσεις.