Θυμάμαι στο πρώτο έτος της σχολής [στο δυσδιάκριτο μακρινό παρελθόν δηλαδή] σχεδίαζα μανιωδώς. Πριν το moleskine γίνει μόδα και ξεπουληθεί ως γκατζετάκι της μόδας σε ξελιγωμένες νεόκοπες που αντί πουτσαρπάγματος ή pradοξεσκίσματος αμολάνε κουτσουλιές με γραφίτες 2Β στο ευαίσθητο χαρτί του, είχα τη διάθεση να αποτυπώσω σ’ αυτό ό,τι κινούνταν κι ότι στέκονταν. Η παιδεία μου ως εκείνη τη στιγμή με οδηγούσε αυτόματα στη καταγραφή της πραγματικότητας. Αυτό μου μάθανε στα φροντιστήρια προετοιμασίας, αυτό συνέχιζα να κάνω. Γι αυτό η εμπειρία μου την πρώτη μέρα στο εργαστήριο της ζωγραφικής ήταν συνταρακτική.
Η Ε. [δασκάλα μου τότε και τώρα καλή φίλη – αλλά πάντα η δασκάλα μου] μας κοίταξε να στέκουμε όρθιοι μπροστά στα καβαλέτα. Στις τάβλες μας κενά κομμάτια χαρτί και δίπλα αυτοσχέδιες παλέτες και πινέλα έτοιμα προς χρήση. «Τι με κοιτάτε; Ζωγραφίστε!» μας είπε. Απορημένοι καρφώσαμε ακόμη περισσότερο τα μάτια μας πάνω της. «Μα... ΤΙ;», ξεστόμισε ο W. [καλέ μου W., τι να κάνεις στην Αβινιόν άραγε, τόσα χρόνια μετά;]. «Αυτό είναι δικό σας ζήτημα. Θέμα δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Ζωγραφίστε λοιπόν!».
Τότε ένιωσα για πρώτη φορά τον τρόμο του κενού. Έναν τρόμο που χρειάστηκε πολλές φορές να αντιμετωπίσω στη συνέχεια. Λευκές σελίδες σημειωματαρίων, λευκά τελάρα, λευκά έγγραφα του word, χρόνια αργότερα - όταν πήρα την απόφαση ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να ζήσω και η ακριβή μου ζωγραφική σίγουρα δεν μπορεί να είναι αυτός.
Έξω από το παράθυρο οι φτελιές στο προαύλιο της σχολής είχαν κοκκινίσει για τα καλά [ναι, idάκι ;-)]. Γύρισα στην Ε. και την ρώτησα: «κι αν μας συγκινεί αυτό που βλέπουμε;». «Τότε, αφήστε τον εαυτό σας να συγκινηθεί, κύριε», μου απάντησε κοφτά μ’ ένα χαμόγελο καλά κρυμμένο στο βάθος του βλέμματος της.
Έστησα το καβαλέτο μου με κατεύθυνση προς το παράθυρο και ξεκίνησα να χαράζω στο χαρτί το τοπίο που φιλοξένησε τα αμέτρητα αγχωμένα τσιγάρα μου, τις άπειρες πλάκες με όλους αυτούς που δε βλέπω πια [και μου λείπουν φρικτά – M., F., L.] και τις αναρίθμητες φλογερές κουβέντες μου με δασκάλους και συμφοιτητές στα πέντε χρόνια που ακολούθησαν. Όλη εκείνη τη χρονιά σχεδίαζα δέντρα. Έψαχνα να βρω το ενδιαφέρον στο φως, στο ίχνος που άφηνα με τη φόρμα τους στο χαρτί, κάθε φορά που πάσχιζα να πείσω τον εαυτό μου πως η αξία του περιγράμματος είναι ότι δεν υπάρχει στ΄αλήθεια. Κάθε φορά που δε φοβόμουν να συγκινηθώ από την εικόνα τους.
Ο Ε. Μ., καθηγητής μου στην ιστορία της τέχνης, κοίταζε τα σχέδια μου για πολλή ώρα πριν μου πει «είναι πολύ καλά - έχεις σκεφτεί να τα κάνεις σε μεγάλη διάσταση;». «Δε βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον στο να τα δω μεγάλα», του απάντησα. Χαμογέλασε περιπαικτικά μ’ αυτό το ύφος-τα-ξέρω-όλα: «δε θέλεις να κάνεις καριέρα;».
Δεν ξανασχεδίασα ποτέ δέντρα. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα έπαψαν να με συγκινούν.
Για κανε μου τη χαρη που θα με πεις ξελιγωμενη νεοκοπη επειδη εχω moleskin (το οποιο περιμενει να γεμισει απο αφιερωσεις φιλων και θαυμαστων, γκουχ, γκουχ)
:-ΡΡΡΡ
Καλά, δεν θα παραστήσω καν ότι ξέρω τι είναι το moleskin (εσείς δηλαδή τριγυρνάτε με το δέρμα τυφλοπόντικα ανά χείρας; :P)
Είπα να σχολιάσω την τελευταία γραμμή, και το πόσο ξαφνικά μας αηδιάζει κάτι αγαπημένο όταν κάποιος απλώνει τα βρώμικα, αδηφάγα δάχτυλά του να το αγγίξει.
Επίσης... Μακάρι να έβλεπες το χαμόγελο όταν διάβασα έκπληκτη την παρένθεση δίπλα στις φτελιές...
Έχω να χαμογελάσω έτσι τουλάχιστον δυο βδομάδες, σ'ευχαριστώ Αδερφέ μου!
ούτε εγώ ξέρω τι είναι το moleskin.. μια ταπεινή φοιτήτρια Ιατρικής είμαι..
Αλλά θα'θελα πάρα πολύ να δω σχεδιά σας...
---.:
Εντάξει, πλέον έχω λυσσάξει να δω τα σκίτσα σου. Pleeeeeaseeee!!!!
:)
Να και κάτι ωραίο να διαβάζει κανείς το πρωί, πριν παραδοθεί στις παπαριές της εργάσιμης ημέρας.
Ευχαριστώ για το κείμενό σας.