Κοντεύει δωδεκάμιση. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω στις 7.30 και να πάω στο γραφείο. Στο μετρό θα διαβάσω και θα φτάσω πριν προλάβω να το καταλάβω. Μετά θα στριμωχτώ στην ουρά για να βγω απ το σταθμό, θ' ανέβω τα σκαλιά και θα βγω στη λεωφόρο. Θ' ανάψω ένα τσιγάρο και θα περπατήσω ώς την επόμενη γωνία. Στην παστελαρία θα αγοράσω το πρωϊνό μου, ένα χυμό και κάποια σφολιάτα, ίσως σάντουιτς – πάντα αποφασίζω την τελευταία στιγμή. Έπειτα θα στρίψω τη γωνία και θα χτυπήσω το θυροτηλέφωνο. Θα σπρώξω τη βαριά πόρτα και θα την αφήσω να κλείσει πίσω μου με θόρυβο, με όλο της το βάρος. Δε θα κοιτάξω γύρω μου, απλά θ' ανέβω την ξύλινη σκάλα που καταπίνει με ένα μικρό μουρμουρητό τα βήματά μου. Η πόρτα θα με περιμένει μισάνοιχτη. Θα μπω και θα πω καλημέρα.
http://www.youtube.com/watch?v=EsoIk-snWZ4
:
:
Μα τι φωτογραφικός και συγγραφικός μινιμαλισμός είναι αυτός. Πολύ εμπνευσμένο, πολύ μ' αρέσει.
Χαιρετισμούς μου.
καλημέρα...
από το bus boy του fire