Λίγο πριν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι είμαι ακόμη έξω από την αίθουσα και μιλάω στο κινητό. Ο φίλος μου ο Θ προσπαθεί απελπισμένα να με πείσει πως για το καλό μου θα έπρεπε να αποφύγω το μοιραίο: «όλο μαλακίες πας και βλέπεις. Αφού δεν μπήκες ακόμη γάμα την πιπάρα κι έλα να πιούμε κανα ποτό!». Καθώς λένε όμως [και πολύ σωστά], πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούϊ του. Κι εγώ έχω ένα χούϊ που επιβεβαιώνει πριν απ’ όλα την τάση μου στον αυτοβασανισμό και την εντατική άσκηση. Το όνομα αυτού; Σύγχρονος χορός.
Όλα ξεκινούν στο σκοτάδι. Στο μουρμουρητό της πλατείας μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει έναν εκνευρισμό που προσωπικά αποδίδω στις απανωτές φόλες που έχει φάει [πόσα ν’ αντέξει πια το ρημάδι το φιλοθεάμον κοινό;]. Ο προβολέας που ανάβει αργά και βασανιστικά οδηγεί το βλέμμα μας στη μια άκρη της σκηνής. Εκεί μας περιμένει μια γυναίκα με τα εσώρουχα [χειμώνα-καλοκαίρι τα ίδια φοράνε – εντύπωση μου κάνει: αυτοί οι ενδυματολόγοι σε κακό το ‘χουν να τους φορέσουν κανα ρουχάκι;]. Απρόσμενα η γυναίκα αρχίζει να ουρλιάζει. Είναι κάτι μεταξύ γόου και υστερικής κορώνας επειδή κάποιος πάτησε με λασπωμένα παπούτσια στη μπουχάρα. Την πλησιάζει ένας άντρας και της αστράφτει ένα χαστούκι [προσωπικά πολύ το χάρηκα διότι η νότα της μου τα κούνησε επαρκώς ώστε να θέλω να την πλακώσω εγώ].
Και πάνω που είμαι έτοιμος να βάλω τα προσωπικά μου σε μια τάξη, να πω «δε γαμιέται, θα σιδερώσω το μπλε πουκάμισο μόλις γυρίσω απόψε – δεν πάει άλλο με τα t-shirt, χειμώνιασε», ξεκινάει μπρος στα έκπληκτα παιδικά μου μάτια μια φρενήρης πλην απολύτως ακατανόητη δράση που με κάνει να θέλω να σηκωθώ από το κάθισμα και να φωνάξω «γιατί γαμώ το φελέκι μου με ταράζεις;». Δεν το κάνω βέβαια επειδή δεν είναι σωστό. Αντίθετα παραδίνομαι αμαχητί στην από σκηνής μπουρδολογία για χάρη της οποίας η χορογράφος έχει βάλει τρεις δύστυχους να ιδρώνουν σαν κατσίκες. Παύση. Λέω «δεν πειράζει, θα καταλάβω στη συνέχεια» και βάζω το χέρι στο πηγούνι.
Επειδή όμως η δημιουργός μάλλον παραμόνευε, με είδε αφηρημένο πριν και κάτι υποψιάστηκε μου ξαναπετάει το ίδιo κινητικό μοτίβο για να εμπεδώσω το νόημα. Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω [και ΔΕΝ φταίω εγώ - επιμένω!] αλλά το χέρι στο πηγούνι μου δίνει έναν αέρα υπεροχής και μπαίνω σε καινούργιο τριπ: «τι θα γίνει παρακάτω; Θ’ αρχίσει να φωνάζει πάλι η τρελή; Θα ξαναφάει χαστούκι; Πότε έχει διάλειμμα; ΕΧΕΙ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ;». Κοιτάω κακήν-κακώς το πρόγραμμα. «Η παράσταση παίζεται χωρίς διάλειμμα». Φτου! Στο μεταξύ αυτοί οι κακομοίρηδες κοπανιούνται χωρίς έλεος. «Σιγά καλέ, την κοπέλα! Τη σακάτεψες κοπρίτη! Σκατά στην Κρατική σου μαλάκα! Ούτε ένα σήκωμα της προκοπής δεν έμαθες να κάνεις!» .
Γαμώ το κάτεργο, γαμώ! Τολμώ ν’ αναστενάξω. Η μυημένη αδερφή με τα Paul Smith με κοιτάζει αυστηρά και μου κάνει «σσστ» λες και θ’ αλλάξει κάτι αν δε δω ακόμη μια πτώση που είναι ήδη καθ’ οδόν. Κι ενώ έχω πια ιδρώσει από την αγωνία «τα έσπασε τα παΐδια της – δεν τα έσπασε τα παΐδια της η χριστιανή;» η performance [my ass] τελειώνει τόσο αναπάντεχα που φοβάμαι να χειροκροτήσv μην τυχόν και η μυημένη αδερφή μου ξαναβάλει χέρι.
Όταν το πρώτο δειλό χειροκρότημα κάνει την εμφάνιση του στο σκοτάδι αρχίζω κι εγώ να χειροκροτώ, τα φώτα ανάβουν, οι κακομοίρηδες υποκλίνονται και γρήγορα, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ γρήγορα παίρνω ταξί και πάω στο Big.
Ίσως ο Θ να είναι ακόμη εκεί…
ΥΓ. Πρόσφατα, μετά από μια παράσταση όπως η παραπάνω, μια φίλη έσπευσε να μου κάνει παρατήρηση όταν γκρίνιαξα για το ακατανόητο του θεάματος, λέγοντας μου πως είμαι άδικος, καθώς κατά τη γνώμη της η παράσταση είχε «όμορφες εικόνες και ωραίες στιγμές». Δεν της απάντησα γιατί θεώρησα τη συγκεκριμένη κουβέντα, χαμένο χρόνο. Απλώς αναρωτήθηκα ως πότε θα μπερδεύουμε την τέχνη με την αισθητική…
[*] κριτικός χορού της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
:
Τρομερό κείμενο! Ειδικά τα σχόλια στις αγκύλες... άπαιχτα. Γέλασα πολύ, να 'σαι κάλα. Ρε συ γράφεις πολύ άμεσα, καταπληκτικά!
Υ.Γ. Μήπως να ονομάσεις το blog 'Τα πάθη της αδερφής'; Είναι λίγο πιο αντιπροσωπευτικό :):)
"Μα εσύ δεν μ' άκουγες και να που φτάσαμε" Κ.Γ.
Είναι κάτι μεταξύ γόου και υστερικής κορώνας επειδή κάποιος πάτησε με λασπωμένα παπούτσια στη μπουχάρα.
Άχαχαχαχαχαχαχαχαχαααα...
Εσένα σου χρειάζεται μια γερή δόση Nederlands Dans Theatre (NDT). Οι κορυφαίοι. Και τα τσικό τους (NDT2) είναι εξαίσια.
lord k,
με κολακεύετε! Τα πάθη της αδερφής; Μάλλον τα λάθη αγαπητέ, μάλλον αυτά...
Νανάκο,
πάψε!
Sraosha,
τους έχω δει. Νομίζω πως το NDTII μου αρέσει περισσότερο [πόσο πια Kylian ν' αντέξω από το Ι;]. Προτιμώ βέβαια τη Βελγική σκηνή [Keersmaeker, Vandekeybus, Fabre, Stuart, Ballets C de la B] ή τη σκηνή του Βερολίνου.
archive,
σύντομα κι άλλο! :-)
αγαπητό ψαρικό,
οι sine qua non ανήκουν στις καλές περιπτώσεις [αν και αυτό το "κίνηση για την κίνηση" έχει αρχίσει να μου φαίνεται παρωχημένο πλέον...]. Αν σας άρεσαν πάντως χωρίς να έχετε δει πολλά -όπως διατείνεστε- διαθέτετε μάλλον καλό ένστικτο.
Επίσης ένα έχω να σου πω: εκείνο το βράδυ ξεκίνησε η προβολή του έργου "Πάγε ένα κοχύλι, γε μαλάκα"! Οπότε όπου ο Θεός κλείνει μια πίστα, ανοίγει ένα σινεμά!
Υ.Γ. Και για να μην το ζορίζεις και ψάχνεις τα αρχεία σου, τα αρχικά "Κ.Γ." είναι "Καίτη Γαρμπή"!
κι όμως, το θέατρο δεν είναι τόσο τελειωμένο... (λέω εγώ τώρα)
όσο για τις «όμορφες εικόνες και ωραίες στιγμές», το σχόλιο σου είναι spot on my friend...
Η λεκτική απόδοση της στριγκλιάς με ανατρίχιασε και σχεδόν την άκουσα - το κείμενο δεν χρειάζεται καν σχόλιο, είναι Αδερφή 1x1.6E+09% - κατά τα άλλα, σε όσες παραστάσεις χορού έχω παραβρεθεί, συνήθως απορροφούμαι τελείως και μετά με ταρακουνάνε για να συνέλθω. Με την καλή έννοια.
Den tha to ksanakanw, mi me malwneis!
Apla, skeftomai oti an imoun ekei tin wra pou tis astrapse to fousko, tha me epiane neyriko gelio kai tha mas petagan eksw. Kai kala emena, de me noiazei... Esi exeis ki ena image! Krima na sto katastrepsw me isterika gelia!
Νανάκο,
:-Ρ
xilaren,
με εξαίρεση κάτι εισαγόμενα προϊόντα που μου περνούν από το μυαλό, έχετε εσείς κάτι αυστηρά θεατρικό και ελληνικής προέλευσης να μου προτείνετε, με το οποίο δεν θα πεθάνω από ανία; Εμένα δεν μου έρχεται κάτι. Πάντως επαναλαμβάνω πως πρόκειται για την προσωπική μου άποψη - κατά συνέπεια κάθε αντεπιχείρημα μπορεί να γίνει δεκτό.
id,
πριν σε πάω στο γιατρό θύμησε μου να σε πείσω πρώτα να μου γράψεις το τριάρι - πού ξέρεις τι διάγνωση θα βγει;
Άσε τα έξοχα-χα-χα εσύ μικρή και κατέβα στην Αθήνα. Την προηγούμενη φορά με άφησες και πήγα μόνος μου...
θα συμφωνήσω.
Μετά από overdose ισχνών κορμιών [καλογραμμωμένα, αλλά ισχνά] ένα ποτό στο BIG είναι απαραίτητο.
1) Giati i apantisi mou mpike pio panw apo to diko sou?
2) Thelw ki egw na paw sto BIG. Tha faw porta?
Sadie μου σ'αγαπώ και το ξέβρεις καλά. Αλλά στο BIG πρέπει να είσαι χοντρή / τριχωτή. Για το τριχωτή δεν πιστεύω αλλά, χοντρή δεν είσαι σίγουρα!!
Ela, Nanako mou, pigainte me kai tha metamfiestw, tha kathomai isixa isixa kai tha kribomai pisw sas. E? EEE???
Κι εγω με τα t-shirts κυκλοφορω ακομα, δε παει με τιποτα το χερι μου στο σιδερο.
Να ενα ωραιο θεμα: "Σιδερωμα κι Αναστολες", χαθηκε να το χορογραφησει καμια ομαδα, να καταλαβαινουμε κι εμεις Χριστο;
Να κανονίσεις με το "Νου", εγώ προειδοποίησα!
Δηλαδή βγάζεις την ουρά σου απόξω???
:
"[βαρετή ασχολία εδώ] που καλύτερα κανείς να ξοδεύει το χρόνο του στο σούπερ-μάρκετ προσπαθώντας να ανακαλύψει τα προϊόντα με τα λιγότερα Ε"
Αυτή η φράση είναι copyright ή μπορούμε να τη δανειστούμε; Γιατί ακόμα γελάω.
Axa, dear Aderfi,
you are going to BIG? Ekei loipon tha sas petyxoyme?
An, kai mallon porta tha faw...an synodeyomai apo little bear, me dexontai?
Λέτε να κάναμε και εμείς μια ομάδα σύγχρονου χορού και έκφρασης..
Άλλοι θα βρίζουν άλλοι θα φτύνουν άλλοι θα τον παίζουν άλλοι θα ξεμαλλιάζονται και θα δέρνονται άλλοι θα ερωτεύονται άλλοι θα απαγγέλλουν..
Μεγάλη επιτυχία θα έχουμε !
Τα σπασμένα ποιος θα τα μαζεύει δεν ξέρω..
error,
δεν ξέρω αν είναι καλύτερα στο big ή στις παραστάσεις σύγχρονου χορού - ακόμη το ερευνώ...
sadie,
1)δεν ξέρω
2)ναι
sadie & Νανάκο,
get a room
v.t.,
μάλλον έχετε κι εσείς τάση στον αυτοβασανισμό και την εντατική άσκηση - απλώς μάλλον σε πρώϊμο στάδιο. Να το προσέξετε όσο είναι καιρός...
επώνυμε δειλέ,
ζε βουζ αν πρι, ελεύθερα!
alximist,
τη sadie ίσως να μην δεχτούν - εσάς δεν έχουν λόγο, άρα δεν χρειάζεστε απαραίτητα συνοδεία. Διατηρείτε νταλκά να με "πετύχετε"; Είναι βίτσιο;
vatraxokoritso,
αν και όλα όσα αναφέρεις έχουν ήδη γίνει, μπορούμε να τα κάνουμε κι εμείς, στο πλαίσιο της post-modernité. Ποιος θα κάνει το χορογράφο; Η' μήπως θα είμαστε κολλεκτίβα; [sic]