Σκεφτόμουν σήμερα πόσα πράγματα μου συμβαίνουν καθημερινά. Πόσες μέρες ξύπνησα κακόκεφος και πόσα βράδια κοιμήθηκα αγνοώντας τι θα μου συμβεί την επομένη. Σε λίγες μέρες πέντε μήνες στο μπλογκοχωριό. Αναλογίστηκα «γιατί» - ανέκαθεν εκτιμούσα αυτό που η γαλλική σκέψη ονομάζει discours.
Γιατί κοινοποιώ σκέψεις που ενδεχομένως δεν αφορούν κανέναν άλλον;
Γιατί γίνομαι κομμάτι ενός συστήματος που αποδεικνύεται παρόμοιο με αυτό της υπαρκτής πραγματικότητας και κατά συνέπεια όσες φορές με ευχαριστεί άλλες τόσες μπορεί να με θλίβει;
Γιατί με αυτόν τον τρόπο [όπου τρόπος: ύφος, ήθος] κι όχι με κάποιον άλλον;
Δεν θα υπαινιχθώ απαντήσεις. Απ’ αυτές υπάρχουν ένα σωρό να δώσει κανείς. Το θέμα είναι αν παίζει καμιά καλή ερώτηση. Για τις απαντήσεις φροντίζει η ζωή. Με τα φιλιά που μας δίνει στο στόμα ή με τις καρπαζιές που μας φορτώνει στο σβέρκο.
Δυο βδομάδες σχεδόν -μπορεί και παραπάνω—δε μετρώ- σωπαίνω. Δουλεύω συνέχεια, κάνω βόλτα εδώ κι εκεί, διαβάζω αγνώστους όσο μου επιτρέπει ο χρόνος μου, γίνομαι μέλισσα και στέκομαι εκεί όπου με καλεί το ένστικτο μου.
Στο μυαλό μου πηγαίνουν κι έρχονται πολλές στιγμές. Καλές. Κακές. Στιγμές ανίας και στιγμές που με έκαναν να νιώσω λες κι είμαι πάλι δεκαέξι και τρέχω στη μέση της άδειας Αλεξάνδρας ανάποδα στο ρεύμα – μέχρι ο ορίζοντας που περιέχει απειλητικά αυτοκίνητα να με κοντέψει επικίνδυνα και να βρεθώ στην ασφάλεια(;) του πεζοδρομίου.
Είναι μια στιγμή που πάει δυο βδομάδες πίσω όμως -τότε που ξεκίνησε η σιωπή- και δε λέει να κουνήσει βήμα από τη σκέψη μου. Όταν το τηλέφωνο μου χτύπησε για να σταματήσει ο χρόνος.
Ο Wi ήταν ίσως ο καλύτερος μου φίλος όσο ήμουν φοιτητής. Είχα χρόνια να τον δω, μιλούσαμε όμως συχνά. Πέρυσι τον περίμενα να έρθει την άνοιξη αλλά ερωτεύτηκε και δεν ήρθε. Φέτος, όταν ήμουν στο Παρίσι πριν λίγους μήνες του τηλεφώνησα και θύμωσε που δεν προλάβαινα να κατέβω στην Αβινιόν για να τον δω. «Είσαι μαλάκας. Δυόμιση ώρες απόσταση με το TGV και δε θα σε δω επειδή είσαι μαλάκας!».
Την προπερασμένη Τετάρτη μου τηλεφώνησε η μητέρα του. Την είχα δει μια φορά μόνο όταν είχαμε πάει με το Wi στο εξοχικό τους στο Fréjus. Με φωνή σπασμένη μου είπε πως ο Wi είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο της ζητούσε να ειδοποιήσει κάποιους ανθρώπους, ανάμεσα στους οποίους κι εγώ. Ήταν σε κώμα κι ανέπνεε μόνο με μηχανική υποστήριξη καθώς οι μαλακίες που κατάπιε του προξένησαν σοβαρή λοίμωξη στους πνεύμονες. Δυο βδομάδες τώρα μιλώ με αυτή την πρακτικά άγνωστη γυναίκα σχεδόν καθημερινά.
Εκείνη μετράει τους αρμούς στα δάπεδα μιας κλινικής στη Μασσαλία κι εγώ στην Αθήνα σωπαίνω και μετράω τα χρόνια μιας νιότης που έχω απωλέσει διαπαντός. Θυμάμαι τις φορές που με πήρε στο κινητό και δεν απάντησα γιατί οι περίφημες προτεραιότητες μου δεν μου το επέτρεπαν. Θυμάμαι πως ακόμη του χρωστάω ένα cdάκι-κόπια του Πάω να πω στο σύννεφο της Γιαννάτου που τόσο του αρέσει – δώρο ανταπόδοσης για την κόπια του I am a bird now του Α & the J που φρόντισε να αντιγράψει και να μου στείλει αμέσως μόλις το έλαβε.
Σήμερα η G μου είπε πως από χτες τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα. Δεν αναπνέει ακόμη μόνος του όμως ακούει και καταλαβαίνει ό,τι του λένε. Της ζήτησα να του πει πως τον περιμένω στην Αθήνα.
:( ..somehow you'll recover the pain
Nothing can be right if there is no wrong.Trust me.
:
Ειμαι σιγουρη οτι ακομα και απο μακρυα εισαι κοντα του.Δυναμη...
και ένα τηλέφωνο ανατρέπει τις προτεραιότητες και μας επαναφέρει στην πραγματικότητα...και όλα εκείνα τα μικρά σκατένια πρέπει που είχαν φουσκώσει, έλαβαν την θέση που τους άξιζε...δυστηχώς τόσο καιρό έχουν δεθεί στα πόδια σου σαν βαρίδια, αλλά ένα χτύπημα τηλεφώνου καθαρίζει το μυαλό σου, τουλάχιστον δεν είναι ακόμα αργά...
Άφωνη, παρόμοια ένοχη, μπορώ μόνο να δώσω κουράγιο και να ευχηθώ να ζήσει και να το ξεπεράσει...
Όλα καλά θα πάνε.
Σπάσε τη σιωπή και χαμογέλασε στον εαυτό σου γιατί είναι κι αυτός φανερά καταπονημένος. Γρήγορη ανάρρωση εύχομαι, να γίνει καλά ο φίλος σου και ν' αγκαλιαστείτε ξανά σύντομα.
---.:
Δεν μπορώ να σε παρηγορήσω...λυπάμαι. Ότι και να πω, το γεγονός είναι οδυνηρό και θέλει τον χρόνο του. Κουράγιο και περαστικά στον φίλο σου.
Se eida ston ipno mou apopse. Mallon epireastika apo to post sou. Na eisai kala kai na prosexeis. <3
Ιδίως μετά την εισαγωγή σου στο ποστάκι, διστάζω να σου πω οτιδήποτε. Γενικά δε μ' αρέσει να ανοίγει ο άλλος την καρδιά του και να του την πέφτει ο καθένας με τα κοντό και το μακρύ του κάνοντας σχόλια του τύπου 'βάστα Ρόμελ', 'ο Θεός...', 'ψυχραιμία' και ούτω καθεξής.
Από την άλλη αισθάνομαι πως πρέπει να σου πω πως πρόσφατα πέρασα παρόμοια δυσκολία -- όμως σταματώ εδώ ευχόμενος τα καλύτερα. Ίσως θα ήτανε καλό (για σένα) να πας να τον δεις. Συγγνώμη και για το θάρρος.
:
Δεύτερη ευκαιρία σε αυτόν, σ’ εσένα…αρπάξτε την δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί.