Σας παρακολουθούσα από καιρό μωρά μου και δεν πίστευα ότι θα έφτανε η μέρα που θα γινόμουν μέρος του συστήματος σας. Ήδη γράφοντας αυτές τις γραμμές χαμογελάω στην ιδέα ότι μπορεί κάποιος να μουσκέψει το βρακάκι του απ’ αυτά που πρόκειται να ακολουθήσουν. Ναι, καιρός είναι να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ξεκινάω πρώτος:
Είμαι από τους άντρες που πηγαίνουν με άντρες. Αδερφή. Όχι γκέϊ. Όχι ομοφυλόφιλος. Αδερφή. Πούστης – πώς το λένε. Όχι φάση proud to be gay και αρχιδιές. Αδερφή. Απ’ αυτές που ψωνίζονται στα πάρκα, ξημεροβραδιάζονται στο δίκτυο για ν’ αρπάξουν έναν ακόμη περαστικό πούτσο και διώχνουν το τεκνό απ’ το κρεβάτι τους μόλις χύσουν για να κοιμηθούν μόνοι και να δουν hi-budget περίπλοκους εφιάλτες.
Είμαι εδώ για να μιλήσουμε για ταμπέλες, ανθρώπους και στιγμές σε μέρη σκοτεινά και αποτρόπαια.
Καλώς σας βρήκα καύλες.
Είμαι από τους άντρες που πηγαίνουν με άντρες. Αδερφή. Όχι γκέϊ. Όχι ομοφυλόφιλος. Αδερφή. Πούστης – πώς το λένε. Όχι φάση proud to be gay και αρχιδιές. Αδερφή. Απ’ αυτές που ψωνίζονται στα πάρκα, ξημεροβραδιάζονται στο δίκτυο για ν’ αρπάξουν έναν ακόμη περαστικό πούτσο και διώχνουν το τεκνό απ’ το κρεβάτι τους μόλις χύσουν για να κοιμηθούν μόνοι και να δουν hi-budget περίπλοκους εφιάλτες.
Είμαι εδώ για να μιλήσουμε για ταμπέλες, ανθρώπους και στιγμές σε μέρη σκοτεινά και αποτρόπαια.
Καλώς σας βρήκα καύλες.
[Δεν ψήνομαι για γκόμενους οπότε μην αρχίσετε το ψηστήρι αντράδες μου! Ψωνίζω απ’ αλλού.]
Να 'σαι καλά κουκλίτσα μου. Αλήθεια, στη φωτο είσαι εσύ; Γιατί κλαις καμάρι μου;